“เราจะเชื่อใจเขาได้จริงๆ หรือแม่?” พ่อนากถามเสียงเบา ขณะที่บุญสิทธิ์เดินจากไปแล้ว “ท่านอาจารย์บุญยืนก็เตือนเราแล้วนะ... ว่าคนที่จะมาช่วย อาจเป็นคนที่จะพาหายนะมาให้” คุณนายมาลีถอนหายใจยาว “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันพ่อนาก... แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นา... เราไม่รู้จะเริ่มหา ‘ที่ที่มันควรอยู่’ ได้อย่างไร... และเงินที่บุญสิทธิ์เสนอให้... มันจะช่วยปลดหนี้สินของเราได้ทั้งหมดเลยนะ” ความโลภและความสิ้นหวัง กำลังบดบังความระแวงในใจของเธอ พ่อนากมองหน้าแม่ด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าแม่กำลังแบกรับภาระหนัก แต่เขากลัวว่าความต้องการที่จะหลุดพ้นจากความยากจน จะทำให้แม่ตกหลุมพราง “แต่เราต้องระวังตัวนะแม่... เราต้องสังเกตบุญสิทธิ์ให้ดี” “แน่นอนลูก... แม่จะระวังให้ถึงที่สุด” และแล้ว การเดินทางตาม “เส้นทางแห่งเงา” ก็เริ่มต้นขึ้น บุญสิทธิ์ได้จัดเตรียมเรือลำใหญ่ที่ดูแข็งแรง และให้คนของเขามารับพ่อนาก ครอบครัว และตัวเขาเอง “ผมจะพาพวกท่านไปที่แรก... ที่เป็นจุดเริ่มต้นของตำนาน ‘อัญมณีแห่งราตรี’...” บุญสิทธิ์กล่าว “ผมได้สืบค้นข้อมูลมา... ว่ามีบันทึกโบราณกล่าวถึงสถานที่หนึ่ง... ที่ซึ่งเชื่อว่าเป็นที่ที่อัญมณีนี้เคยถูกครอบครองมาก่อน” พวกเขาออกเดินทางไปตามลำน้ำ บรรยากาศบนเรือดูเหมือนจะผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อน บุญสิทธิ์เล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับของเก่าและโบราณสถาน เขาดูเป็นคนมีความรู้และมีเสน่ห์ แต่พ่อนากก็ยังคงสังเกตเห็นแววตาของบุญสิทธิ์ที่จับจ้องไปที่ไข่มุกในกล่องอย่างไม่วางตา คืนนั้น ขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อน พ่อนากแอบลุกขึ้นมาเดินเล่นที่ดาดฟ้าเรือ แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนผิวน้ำ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกผิดปกติ และแล้ว... เขาก็เห็นมันอีกครั้ง เงาตะคุ่มที่เคยเห็นริมตลิ่ง กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ... มันไม่ใช่เงาของปลา... และมันก็ไม่ใช่เงาของมนุษย์ มันมีรูปร่างที่แปลกประหลาด... และดูเหมือนจะกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรือ... “อะไรน่ะ!” พ่อนากอุทานเบาๆ หัวใจของเขาเต้นระรัว เขารีบวิ่งกลับไปปลุกแม่และพ่อ “แม่! พ่อ! ตื่นเร็ว! มีอะไรบางอย่างอยู่ใต้น้ำ!” คุณนายมาลีสะดุ้งตื่น “อะไรกันพ่อ? พ่อเห็นอะไร?” “ผมเห็นเงา... เงาประหลาด... มันกำลังเข้ามาใกล้เรือ!” ทันใดนั้นเอง เสียงน้ำกระเพื่อมอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น เรือทั้งลำเริ่มโคลงเคลง “เกิดอะไรขึ้น!” บุญสิทธิ์วิ่งออกมาจากห้อง ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนก “เรากำลังจะอับปาง!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น ท่ามกลางความมืดและความวุ่นวาย พ่อนากมองออกไปที่ผิวน้ำ เขาเห็นแสงสีเขียวอมฟ้าบางๆ ส่องลอดออกมาจากใต้น้ำ... มันคือแสงของไข่มุก! หรือว่า... ไข่มุกกำลังจะปลดปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา... หรือ... มันกำลังเรียกบางสิ่งบางอย่างมา? เรือเริ่มเอียงไปอย่างรวดเร็ว... และก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตั้งตัว คลื่นยักษ์ที่สูงกว่าปกติก็ซัดเข้าใส่ลำเรือ... ทำให้ทุกคนกระเด็นกระดอน และไข่มุกที่อยู่ในกล่อง... ก็หลุดกระเด็นออกจากมือของคุณนายมาลี... ลอยคว้างลงสู่ผิวน้ำที่กำลังบ้าคลั่ง... ท่ามกลางความมืดและเสียงคลื่นที่ดังสนั่น... พ่อนากได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบา... แต่ชัดเจน... “ได้เวลาแล้ว...” เสียงนั้นมาจากไหน? และใครคือเจ้าของเสียง? ท่ามกลางความโกลาหลนั้น... พ่อนากสูญเสียการทรงตัว... และตกลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบ... พร้อมกับไข่มุกเม็ดนั้น... เขาจะรอดชีวิตหรือไม่? และไข่มุกเม็ดงามนั้น... กำลังจะพาเขาไปสู่ที่ใด?