แสงตะวันยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของนทีอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนพื้นไม้ของกระท่อมอย่างสงบ ดวงตาของเขายังคงหลับพริ้ม แต่ภายในจิตใจกลับตื่นรู้และแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากภายนอกดังแว่วมา เป็นเสียงแห่งธรรมชาติที่ปลุกเร้าความสดชื่นให้กับวันใหม่ "หลวงปู่ครับ" นทีเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของหลวงปู่เมตตาที่เดินเข้ามาภายในกระท่อม หลวงปู่เมตตาพยักหน้า ดวงตาของท่านยังคงฉายแววแห่งความเมตตา "โยมตื่นเช้าดี วันนี้เป็นวันที่จะต้องเตรียมตัวแล้วนะ" "เตรียมตัวสำหรับการเดินทางกลับแล้วหรือครับ" นทีถาม ความรู้สึกตื่นเต้นปะปนกับความอาลัยเล็กน้อยที่ต้องจากสถานที่อันสงบแห่งนี้ไป "ใช่แล้ว" หลวงปู่ตอบ "การเรียนรู้ธรรมะ ไม่ใช่การหลีกหนีจากโลก แต่คือการนำธรรมะไปปรับใช้ในโลกแห่งความเป็นจริง" "โยมได้เตรียมใจมาดีแล้ว" หลวงปู่กล่าว "การกลับไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก อาจมีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น" "อาจมีผู้คนเข้ามาทดสอบจิตใจของโยม" หลวงปู่กล่าว "อาจมีสถานการณ์ที่ทำให้โยมรู้สึกหวั่นไหว" "แต่ขอให้โยมจำไว้เสมอ" หลวงปู่เน้นย้ำ "สิ่งสำคัญที่สุดคือการมีสติ" "สติคือเครื่องเตือนใจ" หลวงปู่กล่าว "ที่จะคอยบอกเราว่า อะไรคือสิ่งที่เราควรทำ และอะไรคือสิ่งที่เราไม่ควรทำ" "เหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้า" หลวงปู่กล่าวเปรียบเปรย "ที่ส่องประกายนำทางเราในยามค่ำคืน" "แม้คืนนั้นจะมืดมิดเพียงใด" หลวงปู่กล่าว "ดวงดาวก็ยังคงส่องสว่างอยู่เสมอ" "และสติก็เช่นกัน" หลวงปู่กล่าว "มันจะคอยนำทางเราให้ก้าวเดินไปในทางที่ถูกต้อง" "แม้ในยามที่จิตใจของเราสับสน หรือตกอยู่ในความมืด" หลวงปู่กล่าว นทีรับฟังคำสอนของหลวงปู่ด้วยความตั้งใจ เขายกมือขึ้นประนมเหนืออก "ผมจะจำคำสอนของหลวงปู่ไว้ครับ" "ดีมาก" หลวงปู่กล่าว "เมื่อโยมกลับไปแล้ว หากมีสิ่งใดที่ทำให้จิตใจของโยมขุ่นมัว" "ให้นึกถึงคำสอนเรื่องการเจริญสติ" หลวงปู่กล่าว "และลองพิจารณาถึงธรรมชาติของสิ่งนั้น" "ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป" หลวงปู่กล่าว "ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดกาล" "การยึดติดในสิ่งที่ไม่เที่ยง" หลวงปู่กล่าว "ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์" "ส่วนปัญญา" หลวงปู่กล่าว "จะช่วยให้โยมมองเห็นความจริงนี้ได้ชัดเจนขึ้น" "และเมื่อเห็นแจ้งในความจริง" หลวงปู่กล่าว "โยมก็จะสามารถปล่อยวางได้" "การปล่อยวาง" หลวงปู่กล่าว "ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่มันคือการเข้าใจ และการยอมรับ" "ยอมรับในธรรมชาติของสรรพสิ่ง" หลวงปู่กล่าว "และยอมรับในความเปลี่ยนแปลง" "เมื่อโยมสามารถปล่อยวางได้" หลวงปู่กล่าว "โยมก็จะพบกับความสุขที่แท้จริง" "ความสุขที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งภายนอก" หลวงปู่กล่าว "แต่เป็นความสุขที่เกิดขึ้นจากภายในจิตใจของโยมเอง" นทีพยักหน้า เขาเข้าใจความหมายอย่างถ่องแท้ การเดินทางกลับลงไปสู่โลกภายนอกนั้น ไม่ใช่การสิ้นสุดของการปฏิบัติธรรม แต่คือการเริ่มต้นบททดสอบครั้งสำคัญ ที่เขาจะต้องนำสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปปรับใช้ "หลวงปู่ครับ" นทีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมอยากจะขอเวลาสักครู่ เพื่อกราบลาป่าและภูเขาแห่งนี้" "ได้สิโยม" หลวงปู่ตอบ "ไปเถอะ" นทีลุกขึ้นเดินออกจากกระท่อม ไปยังชานหน้าผา เขาได้มองไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าคือป่าที่เขียวชอุ่ม เบื้องหลังคือภูเขาสูงตระหง่าน เขาได้ใช้เวลาหลายวันที่นี่ ได้รับการบำบัดทางจิตใจ และได้พบกับแสงสว่างแห่งธรรมะ "ขอบคุณนะ" นทีพึมพำกับสายลมที่พัดผ่านมา "ขอบคุณสำหรับความสงบ และความเมตตา" เขายกมือไหว้ลาผืนป่า และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เขารู้สึกผูกพันกับสถานที่แห่งนี้อย่างลึกซึ้ง แต่เขาก็รู้ดีว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องก้าวเดินต่อไป เมื่อกลับเข้ามาในกระท่อมอีกครั้ง เขาก็พบหลวงปู่กำลังเตรียมเสบียงเล็กน้อยสำหรับเดินทาง "โยมพร้อมแล้วใช่ไหม" หลวงปู่ถาม "พร้อมแล้วครับหลวงปู่" นทีตอบ "ดีแล้ว" หลวงปู่กล่าว "ขอให้การเดินทางของโยมปลอดภัย" "และขอให้ธรรมะจงเป็นเครื่องนำทางโยมตลอดไป" หลวงปู่ยื่นย่ามใบเล็กให้แก่นที ภายในมีย่ามนั้นมีเพียงอาหารแห้งเล็กน้อย น้ำดื่ม และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่หลวงปู่เขียนข้อธรรมสั้นๆ ไว้ "สิ่งเหล่านี้อาจจะดูน้อยนิด" หลวงปู่กล่าว "แต่มันคือสิ่งที่จะคอยเตือนใจโยม" "เมื่อใดที่โยมรู้สึกหลงทาง" หลวงปู่กล่าว "ให้นึกถึงคำสอนเหล่านี้" "จำไว้ว่าโยม" หลวงปู่กล่าว "โลกภายนอกอาจดูวุ่นวาย" "แต่ความสงบที่แท้จริง" หลวงปู่กล่าว "อยู่ที่ใจของเราเอง" "ฝึกฝนตนเองให้มีสติอยู่เสมอ" หลวงปู่กล่าว "และปัญญาจะค่อยๆ เกิดขึ้นเอง" "สุดท้ายแล้ว" หลวงปู่กล่าว "แสงสว่างที่แท้จริง" "คือแสงธรรม ที่ส่องมาจากภายในจิตใจของเรา" นทีรับย่ามใบนั้นมาด้วยความสำนึกในบุญคุณ เขารู้สึกซาบซึ้งในความเมตตาของหลวงปู่ที่มอบให้แก่เขา "ผมจะไม่มีวันลืมพระคุณของหลวงปู่เลยครับ" นทีกล่าว "โยมได้ช่วยเหลือตัวเองแล้ว" หลวงปู่กล่าว "หลวงปู่เพียงแต่เป็นผู้ชี้ทาง" "การก้าวเดินต่อไป" หลวงปู่กล่าว "ขึ้นอยู่กับโยมเอง" นทีโค้งคำนับหลวงปู่อีกครั้ง ก่อนที่จะก้าวออกจากกระท่อมไป ทิ้งไว้เพียงเงาของเขาที่ค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้า เขาเดินลงจากเขาอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง