กลุ่มชายฉกรรจ์ที่อ้างตัวเป็นศิษย์เอกของบุญ ถึงกับหน้าเสีย เมื่อเห็นชาวบ้านจำนวนมากเริ่มคล้อยตามคำพูดของบุญ พวกเขารู้ดีว่าอำนาจและผลประโยชน์ที่เคยได้มา กำลังจะเลือนหายไป ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวโจก ซึ่งมีรูปร่างกำยำ สวมเครื่องประดับเงินยวงเต็มตัว พุ่งเข้ามาประจันหน้าบุญ ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความไม่พอใจอย่างชัดเจน "หลวงพ่อ!" เสียงของเขากระด้างแข็ง เผยให้เห็นความไม่เคารพ "ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านไม่เห็นหรือว่าพวกเรานำความเจริญมาให้แก่หมู่บ้านนี้? พวกเรานำเครื่องรางของขลังมาให้พวกเขา พวกเขาปลอดภัย พวกเขาค้าขายดีขึ้น" บุญมองไปยังชายผู้นั้นด้วยสายตาที่สงบ แต่แฝงด้วยความเห็นใจ "โยม" บุญกล่าวเสียงเรียบ "ความเจริญที่แท้จริงนั้น ไม่ได้วัดกันที่วัตถุ หรือความปลอดภัยที่ได้มาจากสิ่งของภายนอก" "ความเจริญที่แท้จริง คือการมีจิตใจที่สงบ มีความสุขที่แท้จริง และสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีคุณค่า" "เครื่องรางของขลังที่พวกเจ้าอ้างนั้น เป็นเพียงสิ่งที่สร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้แก่ผู้คน" "มันไม่สามารถแก้ปัญหาที่แท้จริงในจิตใจได้" "ท่านอาจจะพูดได้ง่ายๆ เพราะท่านไม่ต้องดิ้นรนหาเงิน" ชายผู้นั้นสวนกลับอย่างไม่ยอมลดละ "พวกเราทำงานหนัก พวกเราเสี่ยงอันตราย พวกเราไปหาของศักดิ์สิทธิ์มาให้ แล้วเราจะขอส่วนแบ่งบ้างไม่ได้หรือไร?" "ท่านกำลังจะทำให้พวกเราอดอยากนะหลวงพ่อ!" "อาตมาภาพมิได้ห้ามพวกเจ้าในการทำมาหากิน" บุญตอบอย่างเยือกเย็น "แต่การหากินโดยการหลอกลวงผู้อื่น โดยการบิดเบือนคำสอนของอาตมาภาพ เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง" "การกระทำเช่นนั้น จะนำมาซึ่งบาปกรรม และส่งผลร้ายแก่พวกเจ้าเองในที่สุด" "พวกเจ้าคิดว่าการมีเงินมีทองมากๆ จะทำให้พวกเจ้ามีความสุขจริงหรือ?" "แน่นอนสิ!" ชายผู้นั้นตะโกน "ใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากมีเงินมีทอง?" "เงินทำให้เราซื้ออะไรก็ได้ มีอำนาจ ใครๆ ก็ต้องเกรงใจ" "แล้วความทุกข์ล่ะ?" บุญถามอย่างอ่อนโยน "ความโกรธ ความโลภ ความริษยา พวกนี้มีเงินซื้อให้หายไปได้หรือไม่?" "เมื่อพวกเจ้าแก่ตัวลง ร่างกายเจ็บป่วย เงินทองจะช่วยยื้อชีวิตพวกเจ้าไว้ได้หรือไม่?" "หรือเมื่อความตายมาเยือน เงินทองจะพาพวกเจ้าหนีพ้นความตายไปได้?" คำถามของบุญทำให้ชายผู้นั้นชะงักไป เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้อย่างจริงจังมาก่อน ทุกสิ่งที่เขาทำมาตลอดคือการหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเชื่อว่าเงินคือทุกสิ่ง แต่เมื่อบุญถามถึงความทุกข์และความตาย คำพูดเหล่านั้นกลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างประหลาด "นั่นมันเรื่องของอนาคต" ชายผู้นั้นโบกมือ "ตอนนี้ พวกเราต้องมีชีวิตอยู่ให้รอดก่อน" "พวกท่าน!" เขาหันไปพูดกับชาวบ้านที่ยืนฟังอยู่ "อย่าไปเชื่อคำพูดหลวงพ่อ ที่นี่!" "พวกท่านเชื่อพวกเราสิ พวกเราคือผู้ที่จะปกป้องพวกท่าน!" ชาวบ้านบางส่วนที่ยังคงมีความเชื่อในกลุ่มชายฉกรรจ์ เริ่มส่งเสียงเชียร์ "ใช่! พวกเราเชื่อพวกท่าน!" "พวกท่านคือคนดี!" บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง บุญหลับตาลง สงบจิตใจ เขาภาวนาขอพลังแห่งสติปัญญาและความอดทน เพื่อจะคลี่คลายสถานการณ์นี้ให้ได้ "โยมทั้งหลาย" บุญลืมตาขึ้นอีกครั้ง เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "อาตมาภาพมิได้ต้องการจะตำหนิ หรือกล่าวโทษผู้ใด" "อาตมาภาพเพียงแต่ต้องการให้พวกเจ้าได้เห็นความจริง" "ความจริงที่ว่า ความสุขที่แท้จริงนั้น มาจากภายใน ไม่ใช่ภายนอก" "มาจากการฝึกฝนจิตใจให้สงบ ให้ปล่อยวาง ให้มีเมตตา" "ไม่ใช่จากการครอบครองวัตถุ หรือการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีอยู่จริง" "การที่พวกเจ้าซื้อเครื่องรางของขลังจากกลุ่มคนเหล่านี้" บุญชี้ไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ "เท่ากับพวกเจ้ากำลังหล่อเลี้ยงความโลภของพวกเขา" "และเป็นการส่งเสริมให้พวกเขากระทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องต่อไป" "ในทางกลับกัน หากพวกเจ้าหันมาสนใจการปฏิบัติธรรม" "หมั่นทำความดี ละเว้นความชั่ว" "ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน" "ความสุขสงบที่แท้จริง จะเกิดขึ้นในใจของพวกเจ้าเอง" "แล้วหลวงพ่อจะรับผิดชอบอย่างไร?" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ยังคงไม่ยอมแพ้ "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพวกชาวบ้าน แล้วพวกเราจะไปบอกใคร?" "อาตมาภาพจะรับผิดชอบ" บุญกล่าวอย่างหนักแน่น "อาตมาภาพจะชี้ทางที่ถูกต้องให้แก่พวกเขา" "และอาตมาภาพจะอยู่เคียงข้างพวกเขา เพื่อช่วยเหลือเมื่อพวกเขาต้องการ" "ส่วนพวกเจ้า" บุญมองตรงไปยังใบหน้าของหัวหน้ากลุ่ม "ถ้าพวกเจ้ายังคงยึดมั่นในทางที่ผิด ก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า" "แต่อาตมาภาพขอวิงวอนให้พวกเจ้าได้คิดทบทวน การกระทำของตนเองเสียใหม่" "ก่อนที่มันจะสายเกินไป" คำพูดสุดท้ายของบุญ ราวกับมีพลังบางอย่างแฝงอยู่ ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดค่อยๆ คลี่คลายลง ชาวบ้านบางส่วนเริ่มมองหน้ากันเอง ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป พวกเขาเริ่มตั้งคำถามในสิ่งที่เคยเชื่อ และเริ่มมองเห็นความจริงที่บุญกำลังชี้ให้เห็น