เสียงสวดมนต์ของบุญค่อยๆ แผ่วลง ทว่าพลังแห่งเมตตาและความสงบนิ่งกลับอบอวลไปทั่วห้อง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความหดหู่และสิ้นหวัง บัดนี้กลับเจือไปด้วยความหวังอันริบหรี่ นางคำปันที่นอนซมอยู่บนเตียงนั้น แม้จะยังคงอ่อนแรง แต่แววตาที่เคยเลื่อนลอยก็เริ่มมีประกายขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่แห้งผากเริ่มขยับเบาๆ ราวกับจะเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา บุญยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวผู้ป่วย เขาไม่ได้เร่งรัด หรือกล่าววาจาใดๆ ปล่อยให้กระแสแห่งความสงบที่เขาสร้างขึ้นค่อยๆ ซึมซาบเข้าไปในจิตใจของนางคำปันและคนรอบข้าง หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์และพรรคพวก ยังคงยืนนิ่งอยู่ห่างๆ พวกเขามองดูบุญด้วยสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความกังขา ความไม่เชื่อ และแอบมีความหวังเล็กๆ ว่าสิ่งที่บุญทำนั้นจะได้ผลจริงๆ หากบุญสามารถทำให้หญิงชราผู้นี้ดีขึ้นได้จริง สิ่งที่พวกเขาทำมาตลอดก็จะเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวง และภาพลักษณ์ของพวกเขาก็จะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก "หลวงพ่อเจ้าคะ" เสียงของนางคำปันดังขึ้นอย่างอ่อนแรง "รู้สึก...สบายขึ้นเพคะ" บุญยิ้มรับ "ดีแล้วโยม" เขาตอบ "จิตใจที่สงบ ย่อมส่งผลดีต่อร่างกาย" "การเยียวยาที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การใช้ยา หรือการรักษาเพียงภายนอก" "หากแต่เป็นการบำบัดทั้งกายและใจ" "เมื่อใจเราสงบ ปราศจากความกังวล ความทุกข์" "ร่างกายก็จะสามารถเยียวยาตัวเองได้เร็วขึ้น" ผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พยักหน้าเห็นด้วย "ถูกต้องแล้วหลวงพ่อ" เขาเสริม "ที่พวกนี้มันหลอกลวงชาวบ้านมานาน ก็เพราะมันเล่นกับความกลัวของชาวบ้าน" "มันเอาความเจ็บไข้ได้ป่วยมาเป็นข้ออ้าง ในการกอบโกยผลประโยชน์" "มันทำให้ชาวบ้านเชื่อว่า มีแต่พวกมันเท่านั้นที่ช่วยได้" "แต่จริงๆ แล้ว พลังการเยียวยาที่สำคัญที่สุด อยู่ในตัวของเราทุกคน" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์หน้าเสียไป เขาพยายามจะโต้แย้ง แต่ก็หาคำพูดที่ดีมาหักล้างไม่ได้ "แต่...แต่ยาของเราก็..." เขากล่าวตะกุกตะกัก บุญหันไปมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน "อาตมาภาพเข้าใจ" บุญกล่าว "พวกเจ้าอาจจะเชื่อว่าสิ่งที่พวกเจ้าทำนั้น เป็นการช่วยเหลือ" "แต่การหลอกลวงผู้อื่น ไม่ว่าด้วยเจตนาใดก็ตาม ย่อมไม่นำมาซึ่งผลดี" "ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นการปิดกั้นโอกาสของผู้อื่น ในการค้นพบหนทางแห่งการเยียวยาที่แท้จริง" "อาตมาภาพมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อกล่าวโทษ" บุญกล่าวต่อ "แต่มาเพื่อแสดงให้เห็นว่า หนทางสู่การหายดีนั้นมีอยู่จริง" "หากโยมคำปัน ต้องการจะหายป่วยอย่างแท้จริง" "อาตมาภาพอยากชวนให้โยมลองปฏิบัติธรรมร่วมกับอาตมาภาพ" "ลองทำจิตใจให้สงบ นั่งสมาธิ" "ปล่อยวางความกังวล และความกลัวต่างๆ" "เชื่อมั่นในพลังแห่งการเยียวยาภายในตนเอง" บุญหันไปหานางคำปัน "โยมจะลองทำดูไหม" นางคำปันมองบุญ ด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง "ยินดีเพคะหลวงพ่อ" เธอตอบเสียงชัดเจนขึ้นกว่าเดิม "ลูกจะลองทำตามที่หลวงพ่อสอน" "ลูกอยากจะหายดีจริงๆ" บุญพยักหน้าอย่างชื่นชม "ดีมากโยม" "พรุ่งนี้เช้า อาตมาภาพจะมาสอนโยมฝึกสมาธิ" "และขอให้คนในครอบครัวของโยม ช่วยกันดูแล และให้กำลังใจโยมด้วย" "การเยียวยาด้วยเมตตา จากคนใกล้ชิด ก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน" บุญหันไปทางหัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ "ส่วนพวกเจ้า" บุญกล่าว "หากพวกเจ้ายังมีความตั้งใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่นจริงๆ" "อาตมาภาพขอเชิญชวนให้พวกเจ้ามาเรียนรู้วิธีการที่ถูกต้อง" "มาปฏิบัติธรรมร่วมกับอาตมาภาพ" "มาพิสูจน์ตนเองว่า พวกเจ้าสามารถทำสิ่งดีๆ ได้ โดยไม่ต้องหลอกลวงใคร" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำพูดของบุญ เขาไม่เคยเจอใครที่มองทะลุเข้าไปถึงความคิด และยังเสนอหนทางที่จะแก้ไข โดยไม่กล่าวโทษเหมือนบุญ เขาหันไปมองหน้าพรรคพวก เห็นแววตาที่สับสนและไม่แน่ใจเช่นกัน "พวกเรา...จะคิดดูก่อนขอรับหลวงพ่อ" หัวหน้ากลุ่มตอบอย่างอ้อมแอ้ม "ตามสบาย" บุญกล่าว "แต่ขอให้รีบตัดสินใจ" "เวลาแห่งการหลอกลวงกำลังจะหมดไป" "และเวลาแห่งความจริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้น" บุญลุกขึ้นยืน "อาตมาภาพขอตัวก่อน" "พรุ่งนี้เช้า จะมาสอนโยมคำปันฝึกสมาธิ" "ขอให้ทุกคน จงมีสติ และมีปัญญา" บุญกราบลาพระประธานในห้อง และเดินออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศแห่งความหวัง และความสงบที่ยังคงอบอวล บุตรหลานของนางคำปัน ต่างมองหน้ากันด้วยความดีใจ ที่เห็นอาการของมารดาดีขึ้น "ดูสิ" ผู้ใหญ่บ้านกล่าวกับกลุ่มชายฉกรรจ์ "นี่แหละคือความแตกต่าง" "ระหว่างผู้ที่มุ่งหวังผลประโยชน์ กับผู้ที่มุ่งหวังความพ้นทุกข์" "หลวงพ่อท่านไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกเรา" "ท่านเพียงแต่ต้องการให้เราทุกคนมีความสุข และหลุดพ้นจากความทุกข์" หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์มองตามหลังบุญไป รู้สึกถึงความอึดอัดในใจที่ยากจะอธิบาย เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกผิด ความรู้สึกด้อยค่า และความรู้สึกสงสัยในสิ่งที่ตนเองทำมาตลอด กำลังกัดกินจิตใจของเขา