ผ้าม่านหมอกหนาทึบยามเช้า ปกคลุมวัดป่าร่มโพธิ์ธรรมไว้อย่างมิดชิด จนยากจะมองเห็นสิ่งใดชัดเจน ท่ามกลางความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างของบุญมี จู่ๆ เสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับมาจากอีกภพหนึ่ง ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา 'บุญมี... เจ้าอยู่ที่นี่เองหรือ?' เขาหันขวับไปรอบกาย มองหาที่มาของเสียง แต่ไม่พบผู้ใด นอกเสียจากต้นโพธิ์ใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า... เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ราวกับกระซิบข้างหู 'ถึงเวลาแล้ว... ที่เจ้าจะปลดเปลื้องพันธนาการ...' หัวใจของบุญมีเต้นระรัว นี่มันเสียงของใครกัน? หรือจะเป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าจากการถือศีล? แต่แล้ว... แสงสีทองอ่อนๆ ก็เริ่มส่องลอดผ่านผ้าม่านหมอก ค่อยๆ ขับไล่ความมืดมิดออกไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้บุญมีถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าด้วยความตกตะลึง! อะไรกันนี่? สิ่งที่เขาเห็น... มันเป็นไปได้อย่างไร!?