ความสงบสุขที่วัดป่าสักทองกลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากมรสุมแห่งกิเลสและความขัดแย้งได้ผ่านพ้นไป อาคารเรียนที่ถูกไฟไหม้ได้ถูกรื้อถอนและกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างใหม่ด้วยแรงศรัทธาของญาติโยมที่หลั่งไหลเข้ามาช่วยเหลือ พระอัคคีกลับมาสู่กิจวัตรเดิม การเดินบิณฑบาตในยามเช้า การนั่งภาวนาในกุฏิ และการศึกษาพระธรรมคำสอน แต่ในความสงบนั้น จิตใจของท่านกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ท่านได้เผชิญหน้ากับกิเลสที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตนเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน การเอาชนะกิเลสภายนอกนั้นว่ายากแล้ว การเอาชนะกิเลสภายในนั้นกลับยิ่งยากทวีคูณ เช้าวันหนึ่ง ขณะที่พระอัคคีกำลังสนทนากับพระอาจารย์ใหญ่ในศาลาวัด เสียงประกาศจากเครื่องขยายเสียงที่ติดตั้งไว้บริเวณหน้าวัดก็ดังขึ้น "เรียนท่านเจ้าอาวาส พระอาจารย์ทุกรูป และสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาทุกท่าน ขณะนี้มีคณะผู้แทนจากบริษัทอินทรีทองเดินทางมาถึงวัด เพื่อขอเข้าพบเจ้าอาวาสเป็นการส่วนตัว" พระอาจารย์ใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คณะผู้แทนจากอินทรีทอง? หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น... พวกเขามาทำอันใดอีก?" พระอัคคีวางบาตรลง "ไม่ทราบได้ครับ... พระอาจารย์... แต่คงไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่... หลังจากที่ความจริงถูกเปิดเผย... พวกเขาคงไม่ปล่อยวางง่ายๆ..." ไม่นานนัก ชายชุดดำหลายคนในเครื่องแบบสุภาพบุรุษก็เดินเข้ามาในบริเวณวัด สีหน้าของแต่ละคนดูเคร่งขรึม แฝงไว้ด้วยความเย็นชา หัวหน้าคณะซึ่งเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสันทัด ผิวคล้ำ ดวงตาคมกริบ เดินนำมายังศาลาที่พระอัคคีกำลังสนทนากับพระอาจารย์ใหญ่ "เรียนท่านเจ้าอาวาส" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจ "ผมชื่อ วิทยา เป็นตัวแทนจากบริษัทอินทรีทอง มาเพื่อเจรจาเรื่องที่ดินพิพาทของเรา" พระอาจารย์ใหญ่ลุกขึ้นยืน "เรื่องที่ดินนี้... ได้ข้อยุติไปแล้ว... ตามกฎหมาย... และตามเจตนารมณ์... ของผู้บริจาค... ที่ต้องการ... ให้เป็น... สถานที่... ทางพระพุทธศาสนา... ตลอดไป..." วิทยาแค่นยิ้ม "ท่านเจ้าอาวาสครับ... โลกนี้... ไม่ได้หมุนด้วย... กฎหมาย... เพียงอย่างเดียว... แต่หมุนด้วย... อำนาจ... และเงินตรา... วัดของท่าน... ได้รับความเสียหาย... อย่างหนัก... จากเหตุการณ์... ที่ผ่านมา... พวกเรา... มีข้อเสนอ... ที่จะเยียวยา... ความเสียหาย... นั้น... และ... ชดเชย... ให้กับ... ความเดือดร้อน... ที่เกิดขึ้น... เรา... ต้องการ... ซื้อที่ดิน... บางส่วน... ของวัด... ในราคา... ที่สูงกว่า... ราคาประเมิน... เป็น... สองเท่า..." พระอัคคีรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในข้อเสนอ "ท่านวิทยา... คำว่า 'เยียวยา' และ 'ชดเชย'... นั้น... มักจะมาพร้อม... กับความหวังดี... แต่สิ่งที่ท่านเสนอ... ดูเหมือน... จะเป็นการ... ใช้โอกาส... จากความอ่อนแอ... ของวัด... มากกว่า..." วิทยาหันมามองพระอัคคี ดวงตาของเขาสะท้อนประกายเย็นเยียบ "ท่านพระหนุ่ม... อย่าเพิ่งตัดสิน... อะไร... เร็วเกินไป... เรา... กำลังเสนอ... ทางออก... ที่ดีที่สุด... ให้กับทุกฝ่าย... ท่านลองคิดดู... ว่า... หากไม่มี... เงินทุน... ในการ... ก่อสร้าง... อาคารเรียน... ขึ้นมาใหม่... แล้ว... ลูกหลาน... ของโยม... เหล่านั้น... จะเรียน... ที่ไหน? ...พวกเรา... เพียงต้องการ... ที่จะช่วยเหลือ... และ... ปรับปรุง... สิ่งรอบข้าง... ให้... ทันสมัย... มากขึ้น... ที่ดิน... ที่เรา... ต้องการ... ไม่ใช่... ที่ดิน... ที่เป็น... หัวใจ... ของวัด... แต่เป็น... ที่ดิน... ที่อยู่... ติดกับ... ถนนใหญ่... ซึ่ง... หาก... ให้เรา... ไป... เรา... สามารถ... สร้าง... ห้างสรรพสินค้า... ขนาดใหญ่... ขึ้นมา... และ... ส่วนหนึ่ง... ของรายได้... จะถูก... นำมา... จุนเจือ... การศึกษา... ของเด็กๆ... ในชุมชน... ด้วย..." "ที่ดิน... นั้น... คือ... ที่ดิน... มรดก... ที่บรรพชน... ได้มอบไว้... ให้กับ... พระศาสนา... เพื่อ... อนุชน... รุ่นหลัง... ได้ใช้... เป็น... สถานที่... ประกอบ... กุศล... ไม่ใช่... เพื่อ... การค้า... หรือ... การแสวงหา... ผลกำไร..." พระอาจารย์ใหญ่กล่าวอย่างหนักแน่น "ท่านเจ้าอาวาสครับ... โลก... เปลี่ยนไปแล้ว..." วิทยากล่าวเสียงเยือกเย็น "ยุคสมัย... นี้... ธรรมะ... เพียงอย่างเดียว... ไม่อาจ... หล่อเลี้ยง... ผู้คน... ได้... เรา... ต้องมี... การพัฒนา... ต้องมี... ความเจริญ... ทางวัตถุ... ไปพร้อมๆ... กัน... วัด... ของท่าน... จะได้... มีชื่อเสียง... เป็น... วัด... ที่... ก้าวหน้า... ทันสมัย... และ... เป็น... ศูนย์กลาง... ของ... ชุมชน... อย่างแท้จริง... เรา... มีเวลา... ให้ท่าน... ตัดสินใจ... เจ็ดวัน... หลังจากนี้... ถ้าท่าน... ยังยืนกราน... ที่จะปฏิเสธ... ข้อเสนอ... ของเรา... พวกเรา... ก็คง... ต้อง... ใช้... วิธีอื่น... ที่... อาจจะ... ไม่... เป็น... มิตร... เท่านี้..." วิทยาโค้งคำนับอย่างสุภาพ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากศาลา พร้อมกับคณะผู้ติดตาม ทิ้งไว้เพียงความอึดอัด และความไม่สบายใจในหัวใจของพระอัคคีและพระอาจารย์ใหญ่ "วิธีอื่น... หมายความว่า... อย่างไร... กัน... พระอาจารย์..." พระอัคคีเอ่ยถาม พลางมองตามร่างของวิทยาที่ลับหายไป "คงหมายถึง... การใช้... อำนาจ... และ... อิทธิพล... ของพวกเขา... ในทางที่... ไม่ถูกต้อง... อีกครั้ง... กระมัง..." พระอาจารย์ใหญ่ถอนหายใจยาว "อาตมา... รู้สึก... ได้ถึง... ลางร้าย... บางอย่าง... พระอัคคี... เรื่องนี้... ไม่ใช่... การต่อสู้... กับ... กิเลส... ของ... ตนเอง... อีกต่อไป... แต่เป็นการ... ต่อสู้... กับ... อธรรม... ที่... มาใน... รูปแบบ... ของ... โลกธรรม..." พระอัคคีพยักหน้าเห็นด้วย "อาตมา... เข้าใจ... ครับ... พระอาจารย์... แต่ไม่ว่า... จะเป็น... กิเลส... จาก... ภายใน... หรือ... อธรรม... จาก... ภายนอก... สิ่งเดียว... ที่เรา... จะยึดมั่น... ได้... คือ... ความถูกต้อง... และ... หลักธรรม... ของ... องค์... สมเด็จ... พระ... สัมมาสัมพุทธเจ้า..." "ถูกต้อง... แล้ว... พระอัคคี..." พระอาจารย์ใหญ่กล่าว "เรา... จะต้อง... ยึดมั่น... ใน... ศรัทธา... และ... ไม่หวั่นไหว... แม้... จะต้อง... เผชิญหน้า... กับ... พายุ... ที่... โหมกระหน่ำ... มา... จาก... ทิศทาง... ใด... ก็ตาม..." ในช่วงเวลาต่อมา ข่าวการกลับมาของคณะผู้แทนจากบริษัทอินทรีทองได้แพร่สะพัดไปทั่ววัด และในหมู่ญาติโยมที่เคยช่วยเหลือวัด ญาติโยมบางส่วนเริ่มมีความกังวลใจ พวกเขาเคยเห็นพิษสงของบริษัทอินทรีทองมาแล้ว หลายคนแสดงความเป็นห่วงความปลอดภัยของพระสงฆ์ในวัด หลายคนเสนอที่จะนำกำลังมาคอยช่วยเหลือ และปกป้องวัด "หลวงพี่คะ... พวกเขาจะมาทำอะไรอีกคะ..." แม่ชีดาวที่มาช่วยงานในครัวถามด้วยความเป็นห่วง "เห็นว่ากลับมาอีกแล้ว... กลัวว่า... จะมีเรื่อง... วุ่นวาย... อีก..." "โยมดาว... ไม่ต้องกังวล... ไป..." พระอัคคีตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบ "เรา... ปฏิบัติ... ในสิ่งที่... ถูกต้อง... เรา... ไม่ได้... ทำผิด... อะไร... สิ่งใด... ที่... ไม่ชอบธรรม... ย่อม... มี... วัน... สิ้นสุด... ของมัน... เสมอ..." "แต่... พวกเขา... มีเงิน... มีอำนาจ... นะคะหลวงพี่..." แม่ชีดาวกล่าว "แล้ว... พวกเรา... จะสู้... เขา... ได้... อย่างไร... คะ..." "การต่อสู้... ที่แท้จริง... มิใช่... การใช้... กำลัง... หรือ... อำนาจ... ที่เรา... มี... แต่คือ... การใช้... สติ... และ... ปัญญา... ในการ... แก้ไข... ปัญหา... และ... การยึดมั่น... ใน... ศรัทธา... ไม่... หวั่นไหว... ต่อ... สิ่ง... ใดๆ... ก็ตาม..." พระอัคคีอธิบาย "โยม... ดูกระแส... น้ำ... นะ... แม้... จะเชี่ยว... กราก... เพียงใด... ก็... ไม่สามารถ... ทำลาย... ก้อนหิน... ที่... ตั้งมั่น... อยู่... ได้... แต่... กลับ... ค่อยๆ... กัดเซาะ... จน... ก้อนหิน... นั้น... ค่อยๆ... สึกกร่อน... ไป... เรา... ก็เช่นกัน... เรา... จะยืนหยัด... อยู่... ด้วย... ความ... สงบ... และ... ศรัทธา... ของเรา..." แม้จะได้รับคำปลอบโยนจากพระอัคคี แต่ในใจของแม่ชีดาวและญาติโยมหลายคนก็ยังคงมีความกังวล ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มคืบคลานเข้ามาในวัดอีกครั้ง ความสงบสุขที่เพิ่งจะได้กลับคืนมา กลับถูกคุกคามจากภัยอันตรายที่มองไม่เห็น