บุญมาเดินเท้าเปล่าไปตามทางลูกรังอันขรุขระ เหงื่อไหลโทรมกาย แต่จิตใจกลับรู้สึกเบาหวิวอย่างน่าประหลาด การได้ก้าวออกจากชีวิตเดิมๆ ที่เคยติดกับดักแห่งความซ้ำซากจำเจ ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่ถูกพันธนาการไว้มานาน "อย่างน้อยก็ได้ออกมาแล้ว" บุญมาพึมพำกับตัวเอง "ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ก็ยังดีกว่าการนั่งรอความตายอยู่ที่เดิม" เขาเดินลึกเข้าไปในป่าใหญ่ที่ทอดตัวยาวเหยียดไปจนสุดสายตา แสงแดดส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นหย่อมๆ อากาศอบอ้าวและชื้นแฉะ มีเสียงแมลงและนกนานาชนิดร้องระงมไปทั่ว "ป่าที่นี่สวยงามจริงๆ" บุญมากล่าวขณะมองดูต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นหนาแน่น "แต่ก็ดูน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน" เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท้องเริ่มร้อง เขารู้ว่าต้องหาอาหารประทังชีวิต เขาใช้มีดเล่มเล็กที่พกติดตัว ปอกผลไม้ป่าที่พอจะหาได้ เช่น ลูกมะขามป่า หรือลูกหวายอ่อน รสชาติอาจจะเปรี้ยวๆ ฝาดๆ แต่มันก็ช่วยให้คลายความหิวไปได้บ้าง "ต้องหาแหล่งน้ำให้ได้ก่อน" บุญมาคิด "ไม่อย่างนั้นคงจะอยู่ไม่รอด" เขาเดินตามเสียงน้ำไหลที่ดังแว่วมาแต่ไกล จนกระทั่งพบกับลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง น้ำใสไหลเย็นจนมองเห็นก้อนกรวดใต้น้ำ เขาก้มลงดื่มน้ำอย่างกระหาย และเติมน้ำใส่หม้อสนามเพื่อสำรองไว้ ขณะที่กำลังพักผ่อนริมลำธาร จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา บุญมาสะดุ้งตกใจ รีบคว้ามีดขึ้นมาถือไว้ในมือ "ใครน่ะ!" เขาตะโกนถามด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่นานนัก ร่างของชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น เขาผอมบาง สวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่ดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอันอบอุ่น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเมตตา "อย่ากลัวเลยโยม" ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "อาตมาภาพเป็นเพียงนักบวชจรจัด ไม่มีพิษมีภัยอันใด" บุญมาลดมีดลง แต่ก็ยังคงระมัดระวัง "ท่านบวชเป็นพระหรือครับ" "อาตมาภาพยังไม่ถึงขั้นนั้น เป็นเพียงผู้ที่กำลังฝึกฝนตนเองอยู่" ชายชราตอบ "โยมเป็นใคร มาทำอะไรในป่าแต่ผู้เดียว" บุญมาเล่าเรื่องราวของตนเองให้ชายชราฟัง ตั้งแต่ความเบื่อหน่ายในชีวิตประจำวัน แรงบันดาลใจจากยายผิน ไปจนถึงการตัดสินใจออกเดินทางตามหาความหมายของชีวิต ชายชราฟังอย่างตั้งใจ เมื่อบุญมาเล่าจบ เขาก็ยิ้ม "การแสวงหาความหมายของชีวิตนั้น เป็นสิ่งที่ประเสริฐยิ่งนักโยม แต่อย่าลืมว่าเส้นทางนั้น ย่อมมีอุปสรรคขวากหนามมากมาย" "ผมทราบครับท่าน" บุญมาตอบ "ผมตั้งใจแล้วว่าจะไม่ย่อท้อ" "ดีแล้ว" ชายชรากล่าว "แต่การเดินทางตามลำพังในป่าใหญ่เช่นนี้ ย่อมเป็นอันตรายเกินไป อาตมาภาพกำลังจะเดินทางไปยังสำนักสงฆ์แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก โยมจะไปด้วยกันหรือไม่" บุญมาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกเหมือนโชคชะตาได้นำพาชายชราผู้นี้มาให้เขา "สำนักสงฆ์นั้นอยู่ที่ไหนครับท่าน" บุญมาถาม "อยู่ที่เชิงเขาทางทิศตะวันออกโน้น" ชายชราชี้มือไป "ที่นั่นมีพระอาจารย์ผู้ทรงภูมิธรรมอยู่ ท่านจะสามารถให้คำแนะนำที่ดีแก่โยมได้" "ผมขอไปด้วยครับท่าน" บุญมาตัดสินใจ "ผมอยากเรียนรู้จากท่าน" ชายชราพยักหน้า "ดีแล้วโยม ตั้งแต่นี้ไป โยมก็คือสหายร่วมทางของอาตมาภาพ" ทั้งสองออกเดินทางไปด้วยกัน ชายชราเดินนำหน้า บุญมาเดินตามติด เขาไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป เพราะมีเพื่อนร่วมทางที่มีจิตใจสงบและเมตตา "ท่านครับ" บุญมาเอ่ยถาม "ที่ท่านบอกว่ากำลังฝึกฝนตนเอง ท่านฝึกฝนอะไรอยู่หรือครับ" "อาตมาภาพกำลังฝึกจิตให้สงบ ฝึกกายให้แข็งแรง และฝึกใจให้รู้จักการปล่อยวาง" ชายชราตอบ "สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นฐานสำคัญในการแสวงหาความจริงของชีวิต" "การปล่อยวางนี่ ยากที่สุดเลยนะครับ" บุญมากล่าว "ผมรู้สึกว่าผมยังยึดติดกับหลายสิ่งหลายอย่างเหลือเกิน" "เป็นธรรมดาของปุถุชน" ชายชรากล่าว "แต่เมื่อเราเริ่มฝึกฝน เราก็จะค่อยๆ เห็นความเปลี่ยนแปลงไปเอง เหมือนกับการปลูกต้นไม้ กว่าจะออกดอกออกผล ก็ต้องรอเวลาและดูแลเอาใจใส่" พวกเขาเดินคุยกันไปเรื่อยๆ ชายชราเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เขาได้พบเจอระหว่างการเดินทาง การเผชิญหน้ากับสัตว์ป่า การอดอยาก และการเอาชนะความกลัวในจิตใจ "มีอยู่ครั้งหนึ่ง อาตมาภาพหลงเข้าไปในป่าลึก หลงทางอยู่หลายวัน ข้าวปลาอาหารหมดสิ้น" ชายชราเล่า "ตอนนั้นรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังมาก คิดว่าจะต้องตายอยู่ที่นี่เสียแล้ว แต่แล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงระฆังดังแว่วมาแต่ไกล อาตมาภาพก็มีกำลังใจขึ้นมา รีบเดินตามเสียงนั้นไป จนกระทั่งพบกับสำนักสงฆ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง" "แล้วท่านได้พบกับพระอาจารย์ที่นั่นหรือครับ" บุญมาถาม "ใช่แล้วโยม" ชายชราตอบ "พระอาจารย์ท่านเมตตามาก ท่านให้ที่พัก ให้ข้าวปลาอาหาร และสอนธรรมะแก่จนอาตมาภาพมีกำลังใจที่จะออกเดินทางต่อไป" บุญมาฟังเรื่องราวของชายชราด้วยความทึ่ง เขาเริ่มเข้าใจว่าการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการเดินทางทางกาย แต่เป็นการเดินทางทางจิตวิญญาณด้วย "ผมดีใจจริงๆ ครับที่ได้พบท่าน" บุญมากล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "เช่นกันโยม" ชายชราตอบ "บางที การที่เราได้พบกันในวันนี้ อาจจะเป็นเพราะบุญกรรมที่ทำให้เรามาเจอกันก็ได้" เมื่อตะวันคล้อยต่ำลง ทั้งสองก็เดินทางมาถึงเชิงเขา ที่นั่นมีสำนักสงฆ์เล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์ มีกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าลอยมาตามลม "ถึงแล้วโยม" ชายชรากล่าว "เราจะพักค้างคืนที่นี่ แล้วพรุ่งนี้ค่อยเข้าไปกราบพระอาจารย์" บุญมามองดูสำนักสงฆ์ด้วยความรู้สึกปิติ เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา