แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้คนในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวัดป่าเขาสลักเท่าใดนัก หมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่า "บ้านคลองน้อย" สภาพความเป็นอยู่ของผู้คนส่วนใหญ่ยังคงยากลำบาก หลายครอบครัวมีฐานะยากจน ขาดแคลนปัจจัยในการดำรงชีวิต การคมนาคมไม่สะดวกนัก และขาดโอกาสทางการศึกษา ในวันที่สามหลังจากหลวงพ่อพงศธรมาถึงวัดป่าเขาสลัก คุณบุญมีได้เล่าเรื่องราวของหลวงพ่อและการมาบูรณะวัดให้เพื่อนบ้านฟัง เรื่องราวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ในตอนแรก ผู้คนก็ยังคงสงสัยและไม่แน่ใจนัก เนื่องจากวัดป่าเขาสลักเป็นเพียงวัดร้างที่ถูกทิ้งมานาน "หลวงพ่อพงศธรท่านใจดีมากนะ" คุณบุญมีกล่าวกับกลุ่มเพื่อนบ้านที่กำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ "ท่านมาอยู่ที่นั่นคนเดียว แล้วก็เริ่มลงมือทำนู่นทำนี่ ดูแล้วท่านมีความตั้งใจจริง" "แต่ท่านมาทำอะไรที่นั่นล่ะลุงบุญมี?" หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น เธอชื่อสมหญิง เป็นแม่ค้าขายผักในตลาดเล็กๆ ของหมู่บ้าน "ท่านจะบูรณะวัดให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แล้วท่านก็เริ่มปลูกผัก จะแบ่งปันให้พวกเราด้วย" คุณบุญมีตอบ "โอ้โห ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิคะ" สมหญิงตาเป็นประกาย "ช่วงนี้ผักที่ตลาดก็แพงขึ้นทุกวัน ถ้าได้ผักจากวัดมาแบ่งเบาภาระ ก็คงจะดี" "ไม่เพียงแค่นั้นนะ" คุณบุญมีกล่าวเสริม "ท่านยังมีความรู้เรื่องสมุนไพรด้วย เคยได้ยินว่าสมัยก่อนท่านช่วยคนป่วยที่วัดเก่าของท่านได้เยอะเลย" คำพูดของคุณบุญมีทำให้ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มให้ความสนใจมากขึ้น หลายคนเคยได้ยินตำนานความศักดิ์สิทธิ์ของวัดป่าเขาสลักในอดีต และความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพวกเขา วันต่อมา เมื่อหลวงพ่อพงศธรออกมาบิณฑบาต บริเวณรอบๆ วัดป่าเขาสลักก็เริ่มมีผู้คนมาปรากฏตัวมากขึ้น ไม่ใช่แค่คุณบุญมีเท่านั้น แต่ยังมีชาวบ้านคนอื่นๆ ที่อยากจะมาพบหลวงพ่อด้วยตาตนเอง เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ชื่อมานี วิ่งถือข้าวเหนียวปั้นเล็กๆ เข้ามาหาหลวงพ่อ มานีเป็นเด็กที่ป่วยบ่อย มีอาการไอแห้งๆ และอ่อนเพลียตลอดเวลา แม่ของเธอเป็นห่วงมาก แต่ด้วยฐานะที่ยากจน ก็ไม่สามารถพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลได้ "หลวงพ่อคะ มานีเอาข้าวเหนียวมาใส่บาตรค่ะ" เด็กหญิงกล่าวเสียงใส แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน หลวงพ่อพงศธรรับบาตรด้วยความเอ็นดู ท่านสังเกตเห็นอาการของมานีอย่างรวดเร็ว "ขอบใจมากนะโยมมานี" หลวงพ่อกล่าว "วันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายหรือเปล่า" มานีพยักหน้าเบาๆ "นิดหน่อยค่ะ" "แล้วโยมแม่สบายดีนะ" "สบายดีค่ะ แต่ก็เป็นห่วงมานีค่ะ" หลังจากเสร็จสิ้นพิธีบิณฑบาต หลวงพ่อพงศธรก็เดินเข้าไปหามานีและแม่ของเธอที่ยืนรออยู่ "โยมแม่" หลวงพ่อกล่าว "ลูกสาวโยมมีอาการไอแห้งๆ เป็นมานานหรือยัง" "ใช่ค่ะหลวงพ่อ" แม่ของมานีตอบด้วยน้ำเสียงกังวล "เป็นมาหลายเดือนแล้วค่ะ พาไปหาหมอที่คลินิกใกล้บ้านแล้ว หมอก็ให้ยามาทาน แต่ก็ไม่หายขาดสักที" หลวงพ่อพงศธรพยักหน้าครุ่นคิด "อาตมาพอจะมีสมุนไพรบางอย่างที่อาจจะช่วยบรรเทาอาการได้นะโยม" "จริงหรือคะหลวงพ่อ?" แม่ของมานีถามด้วยความหวัง "ใช่โยม" หลวงพ่อตอบ "พรุ่งนี้ถ้าโยมสะดวก ก็พาลูกสาวมาที่วัดได้นะ อาตมาจะลองปรุงยาให้" แม่ของมานีน้ำตาคลอ "ขอบพระคุณหลวงพ่อมากค่ะ" หลังจากนั้น ไม่นานนัก เรื่องราวของหลวงพ่อพงศธรที่สามารถปรุงยาสมุนไพรได้ ก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านคลองน้อย ผู้คนเริ่มมองหลวงพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธา วันรุ่งขึ้น แม่ของมานีก็พาลูกสาวมาที่วัดป่าเขาสลักตามนัด หลวงพ่อพงศธรได้เตรียมสมุนไพรบางชนิดไว้แล้ว เช่น ฟ้าทะลายโจร, กระเจียว, และน้ำผึ้งป่า ท่านนำมาผสมผสานกันตามตำรับโบราณ แล้วกรองเอาแต่น้ำใสๆ "นี่โยม" หลวงพ่อส่งขวดแก้วเล็กๆ ให้แม่ของมานี "ให้มานีดื่มครั้งละหนึ่งช้อนชา เช้า กลางวัน เย็น นะ" "ขอบคุณค่ะหลวงพ่อ" แม่ของมานีกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "อย่าเพิ่งขอบคุณอาตมาเลยโยม" หลวงพ่อกล่าว "ลองให้มานีดื่มไปก่อน ถ้ามีอาการดีขึ้นก็ค่อยว่ากันอีกที" นอกจากจะปรุงยาให้มานีแล้ว หลวงพ่อพงศธรยังได้พูดคุยกับชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ "โยมทั้งหลาย" หลวงพ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "วัดแห่งนี้เคยเป็นที่พึ่งของชุมชนในอดีต อาตมาตั้งใจจะทำให้วัดแห่งนี้กลับมาเป็นที่พึ่งของพวกโยมอีกครั้ง" "แต่หลวงพ่อ ตอนนี้พวกเราก็ลำบากกันมาก" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้น "ไม่มีเงินทองจะมาทำบุญบำรุงวัด" "การทำบุญไม่ได้มีแค่การให้เงินทองนะโยม" หลวงพ่อกล่าว "การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การแบ่งปันสิ่งที่มี การร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาชุมชน ก็ถือเป็นการทำบุญที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน" "แล้วหลวงพ่อจะให้พวกเราช่วยอะไรได้บ้างขอรับ?" คุณบุญมีถาม "ตอนนี้อาตมากำลังพัฒนาที่ดินรอบๆ วัดให้เป็นสวนผัก" หลวงพ่อตอบ "ถ้าโยมคนไหนมีเวลาว่าง หรือมีแรง ก็มาช่วยกันปลูก ช่วยกันดูแลได้นะ ผลผลิตที่ได้ เราก็จะแบ่งปันกัน" "ดีเลยหลวงพ่อ!" สมหญิงร้องขึ้น "หนูเป็นแม่ค้าขายผักอยู่แล้ว ถ้ามีผักดีๆ จากวัดมาเสริม ก็คงจะดีมากเลยค่ะ" "แล้วถ้าใครมีปัญหาอะไร หรือไม่สบายใจ ก็สามารถมาปรึกษาอาตมาได้นะ" หลวงพ่อกล่าวเสริม "อาตมาพร้อมรับฟังเสมอ" ชาวบ้านเริ่มมองหน้ากันด้วยความหวัง พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวัดร้างแห่งนี้ จะสามารถกลายเป็นที่พึ่งพาของพวกเขาได้อีกครั้ง ตลอดทั้งสัปดาห์ หลวงพ่อพงศธรได้ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่ในการพัฒนาพื้นที่รอบวัดให้เป็นสวนผักที่อุดมสมบูรณ์ ท่านได้สอนชาวบ้านให้รู้จักวิธีการปลูกผัก การดูแลรักษา และการใช้ปุ๋ยอินทรีย์ คุณบุญมีและสมหญิง กลายเป็นกำลังสำคัญในการช่วยหลวงพ่อ พวกเขาชวนชาวบ้านคนอื่นๆ มาช่วยงานที่วัด ทำให้บรรยากาศของวัดป่าเขาสลักเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง อาการของมานีก็ค่อยๆ ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยอ่อนเพลีย ไอแห้งๆ บ่อยๆ ตอนนี้ก็กลับมาสดใส ร่าเริงขึ้นมาก "มานีแข็งแรงขึ้นเยอะเลยค่ะหลวงพ่อ" แม่ของมานีกล่าวด้วยความดีใจ "ไม่ไอแล้ว แล้วก็วิ่งเล่นได้เหมือนเด็กปกติแล้วค่ะ" "ดีแล้วโยม" หลวงพ่อพยักหน้า "การดูแลสุขภาพกายก็สำคัญ การดูแลสุขภาพใจก็สำคัญเช่นกัน" หลวงพ่อได้สอนให้ชาวบ้านรู้จักการทำสมาธิ การหายใจลึกๆ เพื่อผ่อนคลายความเครียด และการมองโลกในแง่ดี "ชีวิตคนเราก็เหมือนต้นไม้" หลวงพ่อกล่าว "ถ้าโดนแดดจัดเกินไป ก็จะเหี่ยวเฉา ถ้าโดนฝนมากไป ก็จะเน่าเปื่อย เราต้องรู้จักปรับสมดุล" ชาวบ้านคลองน้อยเริ่มรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพวกเขา พวกเขาไม่เพียงแต่ได้รับประโยชน์ทางกายจากการได้รับยาสมุนไพรและการมีแหล่งอาหารที่อุดมสมบูรณ์ แต่พวกเขายังได้รับประโยชน์ทางใจจากการได้พบปะพูดคุยกับหลวงพ่อ ได้เรียนรู้หลักธรรมในการดำเนินชีวิต วัดป่าเขาสลักที่เคยเป็นเพียงซากปรักหักพัง กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางแห่งความหวัง และการช่วยเหลือเกื้อกูลกันของชุมชนบ้านคลองน้อย