เช้าวันเสาร์อันสดใส ณ วัดป่าเขาสลัก อากาศบริสุทธิ์เย็นสบาย เสียงนกน้อยขับขานประสานเสียงราวกับบทเพลงแห่งธรรมชาติ หลวงพ่อพงศธร กำลังสาละวนอยู่กับการเก็บเกี่ยวผักสดนานาชนิดจากสวนที่ท่านและชาวบ้านร่วมกันปลูก ทั้งผักบุ้ง คะน้า กวางตุ้ง แตงกวา มะเขือเทศ และสมุนไพรต่างๆ รอยยิ้มแห่งความยินดีปรากฏบนใบหน้าของท่าน "วันนี้ผักออกผลดีจริงๆ" หลวงพ่อพึมพำกับตนเอง "เหมาะแก่การนำไปแบ่งปันให้โยมๆ ที่บ้านคลองน้อยเสียจริงๆ" ไม่นานนัก กลุ่มชาวบ้านก็เริ่มทยอยกันมาที่วัด พวกเขามาด้วยความกระตือรือร้นที่จะช่วยงานหลวงพ่อ และรอคอยผลผลิตจากสวน "สวัสดีค่ะหลวงพ่อ" สมหญิงเอ่ยทักทาย พลางถือตะกร้าใบใหญ่มาด้วย "วันนี้หนูจะมาช่วยขนผักไปตลาดให้ค่ะ" "ดีเลยโยม" หลวงพ่อตอบรับ "วันนี้น้ำพริกผักลวกน่าจะอร่อยดีนะ" คุณบุญมีก็มาถึง พร้อมกับชาวบ้านอีกสองสามคน พวกเขานำเครื่องมือเกษตรมาด้วย เพื่อเตรียมจะช่วยหลวงพ่อพรวนดินและเตรียมแปลงปลูกผักชุดต่อไป "สวัสดีขอรับหลวงพ่อ" คุณบุญมีกล่าว "วันนี้พวกกระผมมาช่วยงานแล้วขอรับ" "ยินดีเลยโยม" หลวงพ่อกล่าว "มาช่วยกันเก็บผักชุดนี้ก่อนนะ" ขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวผลผลิต บรรยากาศก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และการพูดคุยอย่างออกรส "หลวงพ่อคะ" สมหญิงถามขณะที่กำลังเด็ดมะเขือเทศลูกเล็กๆ "ที่วัดมีคนมาทำบุญเยอะขึ้นจริงๆ ค่ะ วันก่อนมีนักท่องเที่ยวมาจากกรุงเทพฯ เขาเห็นวัดแล้วก็ชอบมาก เขาบริจาคเงินมาให้เราสร้างศาลาใหม่ด้วยค่ะ" "โยมเห็นไหม" หลวงพ่อตอบด้วยรอยยิ้ม "เมื่อเราตั้งใจทำสิ่งใดด้วยความบริสุทธิ์ใจ สิ่งดีๆ ก็จะตามมาเอง" "แล้วเรื่องสมุนไพรของมานีล่ะคะหลวงพ่อ" คุณบุญมีถาม "ตอนนี้อาการของน้องดีขึ้นมากจริงๆ ค่ะ หนูเห็นเมื่อวานน้องวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ อย่างร่าเริงเลย" "เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งโยม" หลวงพ่อกล่าว "การได้เห็นผู้ที่ทุกข์ยากกายทุกข์ใจ ได้กลับมามีสุขภาพที่ดีขึ้น นั่นคือความสุขที่แท้จริงของอาตมา" หลังจากเก็บเกี่ยวผักเสร็จสิ้น หลวงพ่อก็ได้แบ่งปันผลผลิตเหล่านั้นให้กับชาวบ้านทุกคนที่มาช่วยงาน รวมถึงแบ่งส่วนหนึ่งให้สมหญิงนำไปขายที่ตลาด เพื่อนำเงินมาบำรุงวัด "เงินส่วนนี้" หลวงพ่อส่งเงินปึกเล็กๆ ให้สมหญิง "โยมเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทาง แล้วก็ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้เป็นทุนของวัดนะ" "ขอบคุณค่ะหลวงพ่อ" สมหญิงกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ไม่เป็นไรโยม" หลวงพ่อกล่าว "เราต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" ขณะที่ชาวบ้านกำลังจะแยกย้ายกลับ มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาหลวงพ่อด้วยท่าทีอิดโรย ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาขอบคล้ำ "หลวงพ่อครับ" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า "ผม... ผมไม่สบายครับ" หลวงพ่อพงศธรหันไปมองชายคนนั้นอย่างพิจารณา ท่านสัมผัสได้ถึงความทุกข์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เข้ามาใกล้ๆ สิโยม" หลวงพ่อกล่าว "เป็นอะไรมา เล่าให้อาตมาฟังหน่อย" ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างเชื่องช้า "ผม... ผมเป็นไข้มาหลายวันแล้วครับ กินอะไรก็ไม่อร่อย รู้สึกเพลียมาก" "โยมชื่ออะไร มีบ้านอยู่ที่ไหน" หลวงพ่อถาม "ผมชื่อสมชายครับ มาจากบ้านไกลๆ แถวนี้ครับ พอดีมาทำงานแถวนี้แล้วก็มาป่วยกะทันหัน ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครช่วยเหลือเลย" สมชายตอบ หลวงพ่อพงศธรได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสงสาร "ไม่เป็นไรโยม" ท่านกล่าว "เดี๋ยวยังไงอาตมาจะให้ยาสมุนไพรไปทาน แล้วก็ให้พักผ่อนที่วัดสักสองสามวันนะ" "จริงหรือครับหลวงพ่อ!" สมชายตาเป็นประกาย "ขอบคุณมากครับ" หลวงพ่อได้ปรุงยาจากสมุนไพรที่มีอยู่ให้สมชาย พร้อมกับจัดหากุฏิเล็กๆ หลังหนึ่งให้เขาได้พักผ่อน "พักผ่อนให้เต็มที่นะโยม" หลวงพ่อกล่าว "ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้เสมอ" สมชายรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของหลวงพ่อ และชาวบ้านที่อยู่รอบข้าง เขาไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากใครมาก่อน ตลอดหลายวันต่อมา สมชายได้พักผ่อนที่วัดป่าเขาสลัก เขาได้ดื่มน้ำสมุนไพรที่หลวงพ่อปรุงให้ และได้ทานอาหารที่ชาวบ้านนำมาแบ่งปันให้ "หลวงพ่อครับ" สมชายกล่าวขณะที่อาการเริ่มดีขึ้น "ผมไม่เคยเจอพระที่ใจดีแบบนี้มาก่อนเลยครับ" "อาตมาเป็นเพียงผู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาโยม" หลวงพ่อกล่าว "การช่วยเหลือผู้อื่น คือการฝึกฝนจิตใจของเราให้รู้จักความเมตตา" "แล้วหลวงพ่อทำอย่างไร ถึงได้มีความเมตตามากขนาดนี้ครับ" สมชายถาม "อาตมาพยายามทำความเข้าใจในหลักของอริยสัจ 4" หลวงพ่อตอบ "ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค เมื่อเราเข้าใจว่าชีวิตเต็มไปด้วยความทุกข์ เราก็จะเกิดความเห็นใจผู้อื่น และเมื่อเราเข้าใจว่าความทุกข์เกิดจากกิเลส เราก็จะพยายามละกิเลส และเมื่อเราเห็นว่าการดับทุกข์เป็นไปได้ เราก็จะมุ่งมั่นในการปฏิบัติธรรม" หลวงพ่อได้อธิบายหลักธรรมต่างๆ ให้สมชายฟังอย่างง่ายๆ สมชายตั้งใจฟังด้วยความเลื่อมใส เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไป ตั้งแต่ได้มาพบกับหลวงพ่อ หลังจากอาการของสมชายดีขึ้น เขาได้ขออาสาช่วยงานหลวงพ่อที่วัด สมชายเป็นคนแข็งแรง มีเรี่ยวแรง เขาช่วยหลวงพ่อพรวนดิน ปลูกผัก และขนของต่างๆ "หลวงพ่อครับ" สมชายกล่าว "ผมอยากจะอยู่ที่นี่ ช่วยงานหลวงพ่อ" "ยินดีเสมอโยม" หลวงพ่อกล่าว "แต่โยมก็มีครอบครัวอยู่ที่บ้านนะ" "ครอบครัวผมเข้าใจครับ" สมชายตอบ "ผมจะกลับไปเยี่ยมพวกเขาเป็นครั้งคราว แต่ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในการช่วยเหลือผู้อื่น" หลวงพ่อพงศธรยิ้มรับ เขาเห็นถึงความตั้งใจอันแน่วแน่ของสมชาย การมาถึงของหลวงพ่อพงศธร ได้เปลี่ยนแปลงวัดป่าเขาสลักจากวัดร้างให้กลายเป็นสถานที่แห่งความสุข ความหวัง และการแบ่งปันอย่างแท้จริง หลักธรรมที่ท่านนำมาประยุกต์ใช้ ไม่ใช่เพียงแค่คำสอน แต่เป็นการกระทำที่จับต้องได้ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนในชุมชนได้ดำเนินชีวิตตามแนวทางแห่งความดีงาม