หลังจากที่หลวงพ่อบุญได้นำข้อเสนอของนายทุนมาแจ้งให้ชาวบ้านทราบ พร้อมทั้งแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างละเอียดแล้ว ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเบื้องต้นในการเจรจาครั้งสุดท้าย กำหนดการนัดหมายกับนายทุนจึงถูกเลื่อนออกไปอีกสองวัน เพื่อให้หลวงพ่อบุญและตัวแทนชาวบ้านได้เตรียมเอกสารและข้อมูลต่างๆ ให้พร้อม ในช่วงสองวันนี้ บรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง ชาวบ้านหลายคนเริ่มสำรวจพื้นที่รอบๆ บ้านพักของตนเอง มองหาทำเลที่เหมาะสมสำหรับปลูกพืชผักสวนครัว หรือมองหาวิธีปรับปรุงพื้นที่ว่างให้เกิดประโยชน์สูงสุด บางส่วนก็เริ่มพูดคุยกันถึงการจัดตั้งกลุ่มเกษตรกร เพื่อบริหารจัดการพื้นที่ส่วนกลางสำหรับการเกษตรที่นายทุนเสนอให้ "ลุงว่าเราน่าจะปลูกผักชีฝรั่งนะ" ลุงสมชายพูดกับเพื่อนบ้าน ขณะที่กำลังช่วยกันทำรั้วรอบที่ดินของตนเอง "ปลูกง่าย โตไว แถมราคาก็ดี" "ฉันว่าเราน่าจะลองปลูกพืชสมุนไพรด้วย" ป้าแดงเสนอ "ตอนนี้เขาต้องการกันเยอะ ถ้าเราปลูกได้คุณภาพดี ก็มีตลาดรองรับแน่นอน" "แต่เราต้องมีคนช่วยกันดูแลนะ" ลุงบุญมีกล่าว "ถ้าใครทำใครก็ทำ มันจะวุ่นวายไปหมด" "เรื่องนั้น เราค่อยๆ คุยกัน" หลวงพ่อบุญกล่าว เมื่อเดินผ่านมาได้ยินบทสนทนา "เราจะจัดตั้งคณะกรรมการขึ้นมาดูแลการบริหารจัดการพื้นที่ส่วนกลาง" "แล้วเรื่องเงินทุนเริ่มต้นล่ะครับหลวงพ่อ" เด็กหนุ่มที่กลับมาจากต่างจังหวัดถาม "เราจะได้กันเท่าไหร่บ้าง" "เรื่องนี้ ก็ยังต้องรอการสรุปจากนายทุนอีกครั้ง" หลวงพ่อบุญตอบ "แต่ตามที่เขาเสนอมา ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นจำนวนที่พอจะช่วยให้พวกเราเริ่มต้นได้" "ผมว่าเราต้องขอให้เขาทำสัญญาที่ชัดเจนด้วยนะครับหลวงพ่อ" ลุงสมชายกล่าว "เรื่องการสนับสนุนเงินทุนและเงื่อนไขต่างๆ" "แน่นอนครับ" หลวงพ่อบุญตอบ "ทุกอย่างจะต้องเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง" ขณะที่ชาวบ้านกำลังเตรียมตัวสำหรับชีวิตใหม่ที่กำลังจะมาถึง ก็มีข่าวหนึ่งที่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชุมชน ข่าวนี้มาจากแหล่งที่เชื่อถือได้ ซึ่งเป็นคนใกล้ชิดของนายทุน "หลวงพ่อครับ" ชายคนหนึ่งที่ชาวบ้านรู้จักกันดี เดินเข้ามาหาหลวงพ่อบุญที่กุฏิด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผมได้ยินเรื่องที่น่ากังวลมาครับ" "ว่ามาเถอะโยม" หลวงพ่อบุญกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ แต่แววตาฉายแววเป็นห่วง "ผมได้คุยกับคนในบริษัทของนายทุนมาครับ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงกระซิบ "เขาบอกว่า การที่นายทุนยอมผ่อนปรนข้อเสนอให้เราในครั้งนี้ มันมีเหตุผลซ่อนอยู่ครับ" "เหตุผลซ่อนอยู่หรือ" หลวงพ่อบุญทวนคำ "หมายความว่าอย่างไร" "เขาบอกว่า ที่ดินที่เราอยู่อาศัยกันอยู่นี้" ชายคนนั้นกล่าวต่อ "มันไม่ได้มีมูลค่าเพียงแค่ที่ดินเปล่าๆ ที่จะนำไปพัฒนาโครงการจัดสรรอย่างเดียว" "แล้วมันมีมูลค่าอะไรอีกเล่า" หลวงพ่อบุญถามอย่างตรงไปตรงมา "เขาบอกว่า ใต้ผืนดินของเราเนี่ย" ชายคนนั้นเว้นจังหวะเล็กน้อย "มันมีแหล่งน้ำบาดาลขนาดใหญ่ที่สำคัญ ซึ่งเป็นแหล่งน้ำที่บริสุทธิ์และมีปริมาณมากที่สุดในเขตนี้" หลวงพ่อบุญนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "น้ำบาดาลขนาดใหญ่หรือ" "ใช่ครับหลวงพ่อ" ชายคนนั้นยืนยัน "แหล่งน้ำนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อโครงการพัฒนาอุตสาหกรรมบางประเภทที่นายทุนกำลังจะเข้ามาลงทุนในอนาคตอันใกล้" "ที่ดินของเราเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของโครงการทั้งหมด" ชายคนนั้นกล่าวต่อ "แต่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด เพราะเป็นจุดที่เข้าถึงแหล่งน้ำบาดาลนี้ได้ง่ายที่สุด" "ดังนั้น การที่นายทุนยอมลงทุนจำนวนมากในการจัดซื้อที่ดินของเรา พร้อมทั้งยอมเจรจาต่อรองกับเราอย่างดี" ชายคนนั้นอธิบาย "ก็เพื่อที่จะได้ครอบครองแหล่งน้ำบาดาลนี้แต่เพียงผู้เดียว" "แล้วเรื่องการจัดสรรที่ดินใหม่ การสร้างตลาด การสนับสนุนการศึกษา" หลวงพ่อบุญถามอย่างไม่เชื่อหู "มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการหลอกลวง หรือการเบี่ยงเบนความสนใจของเราเท่านั้นเองหรือ" "ผมก็ไม่แน่ใจครับหลวงพ่อ" ชายคนนั้นกล่าว "แต่จากที่ผมได้ยินมา มันฟังดูน่ากังวลจริงๆ" "เขาบอกว่า เมื่อนายทุนได้ที่ดินของเราไปแล้ว" ชายคนนั้นพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้งขึ้น "เขาจะดำเนินการสูบน้ำบาดาลนี้ไปใช้ในอุตสาหกรรมของเขาอย่างเต็มที่ โดยอาจจะไม่สนใจผลกระทบต่อชาวบ้าน หรืออาจจะมีการกำหนดราคาขายน้ำบาดาลที่สูงลิ่วในอนาคต" "หากเป็นเช่นนั้นจริง" หลวงพ่อบุญกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "พวกเราก็คงจะลำบากกว่าเดิมอีก" "ผมจึงรีบมาบอกหลวงพ่อก่อนครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เผื่อหลวงพ่อจะได้เตรียมตัว หรือหาทางรับมือ" "ขอบใจโยมมาก" หลวงพ่อบุญกล่าว "ข้อมูลนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง" หลังจากชายคนนั้นกลับไป หลวงพ่อบุญก็นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ใช้ความคิดใคร่ครวญถึงข้อมูลที่ได้รับมาอย่างหนัก เมื่อพิจารณาถึงท่าทีของนายทุนที่เคยดูเหมือนจะใจดี แต่ก็มีช่องโหว่ในการเจรจาหลายครั้ง ประกอบกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับมา ทำให้หลวงพ่อบุญเริ่มมองเห็นภาพรวมที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "อาตมาไม่เคยคิดเลยว่า เรื่องมันจะซับซ้อนถึงเพียงนี้" หลวงพ่อบุญพึมพำกับตัวเอง "น้ำบาดาล... แหล่งน้ำสำคัญ..." หลวงพ่อบุญลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังผืนดินที่ชาวบ้านอาศัยอยู่มายาวนาน ผืนดินที่เคยดูสงบสุข บัดนี้กลับมีความลับดำมืดซ่อนอยู่เบื้องล่าง "เราจะต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้" หลวงพ่อบุญกล่าวอย่างแน่วแน่ "และเราจะต้องไม่ยอมให้น้ำใจของพวกเรา ถูกนายทุนเอาเปรียบอีกต่อไป" หลวงพ่อบุญตัดสินใจทันทีว่าจะต้องยกเลิกการนัดหมายการเจรจาครั้งสุดท้ายออกไปก่อน เขาต้องหาเวลาเพื่อปรึกษาหารือกับคณะกรรมการหมู่บ้าน และหาทางตรวจสอบข้อมูลที่ได้รับมาอย่างรอบคอบ "อาตมาจะต้องหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยตรวจสอบแหล่งน้ำบาดาลใต้ผืนดินของเรา" หลวงพ่อบุญคิดในใจ "และเราจะต้องหาหลักฐานที่ชัดเจน เพื่อใช้ในการเจรจาต่อรองกับนายทุนอีกครั้ง" ความกังวลใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหลวงพ่อบุญ การต่อสู้ครั้งนี้อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด