ตอนที่ 23 — การเข้าสู่ป่าลึกแห่งวิเวก
หลังจากกราบลาหลวงปู่ภาและหลวงตาผลแล้ว พระอาจารย์ชานนท์ก็กลับมายังกุฏิของท่าน ท่านใช้เวลาที่เหลือของวันเตรียมความพร้อมขั้นสุดท้าย โดยการจัดเตรียมเครื่องอัฐบริขารให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ย่ามใบเก่าที่สะพายมานาน ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีเพียงของจำเป็นเท่านั้นที่ถูกนำมาด้วย สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ และปากกาขนนก ถูกวางไว้ข้างพระไตรปิฎกเล่มที่ท่านพกติดตัวเสมอ
“ทุกสิ่งทุกอย่าง” ท่านรำพึงในใจ “ล้วนเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว”
“การผูกติด”
“กับสิ่งใดๆ”
“ล้วนนำมาซึ่ง”
“ความทุกข์”
“แม้แต่”
“ย่ามใบนี้”
“ที่เคยเป็น”
“เพื่อนร่วมทาง”
“ในหลายปีที่ผ่านมา”
“หากถึงเวลา”
“ก็ต้องปล่อยวาง”
“เช่นเดียวกัน”
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ท่านก็ได้ลงจากกุฏิ ไปร่วมทำวัตรเย็นกับพระภิกษุรูปอื่นๆ ในวัด บรรยากาศภายในศาลาการเปรียญเต็มไปด้วยความสงบเย็น เสียงสวดมนต์ดังก้องกังวาน เป็นการส่งท้ายวันอย่างสง่างาม
หลังวัตรเย็น ท่านได้ออกมาเดินจงกรมอยู่ใต้แสงจันทร์อันนวลผ่อง ความคิดและความรู้สึกต่างๆ ที่ผุดขึ้นมาในจิตใจ ท่านสังเกตการณ์อย่างเป็นกลาง โดยไม่เข้าไปปรุงแต่ง ไม่ยึดมั่นถือมั่น
“จิตที่สงบ”
“คือบ่อเกิด”
“แห่งปัญญา”
“แต่หาก”
“ขาดสติ”
“ก็อาจ”
“กลายเป็น”
“กับดัก”
“แห่งกิเลส”
“ที่ซ่อนเร้น”
“อยู่ภายใน”
“ต้องไม่ประมาท”
“ต้องมี”
“ความตื่นตัว”
“อยู่เสมอ”
คืนนั้น พระอาจารย์ชานนท์แทบไม่ได้นอน ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการพิจารณาธรรม และการตั้งปณิธานอันแน่วแน่ เพื่อการเดินทางที่กำลังจะมาถึง
เช้ามืดก่อนอรุณ พระอาจารย์ชานนท์ก็ลุกขึ้นจากที่นอน ท่านสวมชุดสบงจีวรสีแก่นขนุนที่เตรียมไว้ จัดย่ามให้เข้าที่ แล้วจึงเดินออกจากกุฏิ ท่ามกลางความมืดมิดของเช้ามืด
ท่านเดินไปยังศาลาการเปรียง เพื่อกราบลาหลวงปู่ภา และหลวงตาผลอีกครั้ง ท่านพบว่าพระทั้งสองรูป กำลังนั่งรอท่านอยู่แล้ว
“ท่านอาจารย์” หลวงปู่ภาเอ่ยขึ้น “เห็นทีจะถึงเวลาแล้ว”
“ขอให้ท่าน”
“จงมีแต่”
“ความสงบ”
“และความเพียร”
“ตลอดการเดินทาง”
“อย่าได้หวั่นไหว”
“ต่ออุปสรรค”
“ใดๆ”
“ขอให้ตั้งมั่น”
“อยู่บน”
“อริยมรรค”
“อันประเสริฐ”
“เท่านั้น”
“กระผมจะจำ”
“คำสอน”
“ของหลวงปู่”
“ไว้ด้วยเศียรเกล้าครับ” พระอาจารย์ชานนท์กล่าว
หลวงตาผลยื่นถุงยาเล็กๆ ที่รวบรวมสมุนไพรสำหรับรักษาอาการเจ็บป่วยเบื้องต้น ให้กับพระอาจารย์ชานนท์ “อันนี้”
“เป็นยา”
“สำหรับ”
“บรรเทา”
“อาการ”
“เล็กๆ น้อยๆ”
“ที่อาจ”
“เกิดขึ้น”
“ในการเดินทาง”
“แต่สิ่งสำคัญที่สุด”
“คือ”
“การดูแล”
“สุขภาพใจ”
“ของท่าน”
“ให้มั่นคง”
“อยู่เสมอ”
“ขอบคุณมากครับหลวงตา” พระอาจารย์ชานนท์รับถุงยาด้วยความซาบซึ้ง “กระผมจะพยายามรักษา”
“ทั้งกาย”
“และใจ”
“ให้ดีที่สุด”
“ตามที่”
“ท่านทั้งสอง”
“ได้เมตตา”
“สั่งสอน”
“มาโดยตลอด”
หลังจากนั้น พระอาจารย์ชานนท์ก็ก้มลงกราบเท้าหลวงปู่ภา และหลวงตาผล ทั้งสองรูปก็น้อมรับด้วยความเมตตา
“ขอให้ท่าน”
“จงสำเร็จ”
“ในสิ่งที่ตั้งใจ”
“นะ”
“หลวงปู่”
“ขอให้ท่าน”
“จงมี”
“แต่ความสุข”
“ในธรรม”
“นะครับ”
พระอาจารย์ชานนท์กล่าว แล้วจึงหันหลัง เดินออกจากศาลาการเปรียญ มุ่งหน้าสู่ทางออกของวัด
เส้นทางที่ท่านกำลังจะเดินต่อไป คือเส้นทางที่มุ่งสู่ป่าลึก เส้นทางที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และความไม่แน่นอน
แสงแรกของวันเริ่มสาดส่องมา ขับไล่ความมืดมิดของรัตติกาลออกไป พระอาจารย์ชานนท์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง ดวงตาของท่านฉายแววแห่งความมุ่งมั่น และความตั้งใจอันแน่วแน่
“การเดินทาง”
“สู่พระนิพพาน”
“เริ่มต้นขึ้นแล้ว”
“ณ บัดนี้”
“ณ กาลเวลานี้”
“ข้าพเจ้า”
“จะก้าวเดินต่อไป”
“อย่างไม่ย่อท้อ”
“ด้วยสติ”
“ด้วยปัญญา”
“และด้วย”
“การปล่อยวาง”
“อันสมบูรณ์”
ท่านเดินออกจากเขตวัดไป ทิ้งไว้เพียงเสียงนกร้อง และสายลมที่พัดผ่านใบไม้
เส้นทางข้างหน้าคือป่าทึบ ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน เสียงสัตว์ป่าเริ่มดังขึ้น เป็นสัญญาณของการเข้าสู่ถิ่นที่อยู่ของธรรมชาติอย่างแท้จริง
พระอาจารย์ชานนท์เดินเข้าไปในป่าอย่างไม่ลังเล แสงแดดที่ส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นลำๆ สร้างบรรยากาศที่แปลกตา ท่านเดินไปเรื่อยๆ โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณ และการสังเกตทิศทาง
“ที่นี่”
“คือสถานที่”
“แห่งวิเวก”
“ที่กระผม”
“แสวงหา”
“ที่นี่”
“คือบททดสอบ”
“ที่แท้จริง”
“ของจิตใจ”
“กระผม”
“จะใช้”
“ทุกขณะ”
“ที่นี่”
“ให้เกิด”
“ประโยชน์”
“สูงสุด”
“ในการ”
“ชำระล้าง”
“กิเลส”
“อันมี”
“อยู่”
“ในใจ”
“ให้หมดสิ้นไป”
ท่านเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคล้อยหลังหายลับไปจากสายตาของผู้คนที่ยังคงอยู่ที่วัด
ป่าลึกแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่เงียบสงบอย่างสมบูรณ์ มีเพียงเสียงธรรมชาติเท่านั้นที่ดังอยู่รอบตัว ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีแม้แต่สัญญาณของการดำรงอยู่ของมนุษย์
พระอาจารย์ชานนท์หยุดยืนนิ่ง หายใจเข้าลึกๆ สัมผัสได้ถึงอากาศที่บริสุทธิ์ และความเย็นสบายของผืนป่า
“ความว่างเปล่า”
“ที่แท้จริง”
“คือสิ่งนี้”
“การปราศจาก”
“สิ่งรบกวน”
“จากภายนอก”
“ทำให้”
“จิต”
“สามารถ”
“สงบนิ่ง”
“และพิจารณา”
“ตนเอง”
“ได้อย่าง”
“ถ่องแท้”
ท่านเลือกสถานที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมลำธารเล็กๆ เป็นที่พักชั่วคราว ท่านวางย่ามลงอย่างแผ่วเบา แล้วจึงเริ่มตั้งจิตอธิษฐาน
“ข้าพเจ้า”
“พระอาจารย์ชานนท์”
“ขอตั้งจิต”
“มั่นคง”
“แน่วแน่”
“ในการปฏิบัติ”
“ธรรม”
“ ณ สถานที่”
“อันเป็น”
“วิเวก”
“แห่งนี้”
“ขอให้”
“จิต”
“ของข้าพเจ้า”
“บริสุทธิ์”
“ผ่องใส”
“อยู่เสมอ”
“ปราศจาก”
“กิเลส”
“ทั้งปวง”
“จนกว่า”
“จะเข้าถึง”
“พระนิพพาน”
“อันเป็น”
“ที่สุด”
“แห่งทุกข์”
ท่านกล่าวจบ ก็ลงมือก่อไฟเล็กๆ เพื่อเตรียมหุงหาอาหารที่นำมาเพียงเล็กน้อย ท่านทำทุกอย่างด้วยความสำรวม และมีสติ
4,398 ตัวอักษร