"บริษัทของคุณ... เกี่ยวข้องอย่างไรครับ" ชัชวาลถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เชื่อ ปภาดาสูดลมหายใจลึก เธอพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่มีอยู่ให้กลับคืนมา "ตอนแรกหนูไม่เข้าใจค่ะคุณชัช หนูคิดว่าคงเป็นความผิดพลาดอะไรบางอย่าง แต่พอหนูดูรายละเอียด... หนูเห็นลายเซ็นของคุณกฤษณ์ในเอกสารนั้น หนูถึงได้รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงกว่าที่คิด" "ลายเซ็นของคุณกฤษณ์?" ชัชวาลทวนคำ "คุณแน่ใจนะครับ" "หนูแน่ใจค่ะ" ปภาดาตอบอย่างหนักแน่น "และหนูยังเห็นรายชื่อพนักงานบางคนในบริษัทของหนู ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกรรมที่น่าสงสัยด้วย" "ใครบ้างครับ" ชัชวาลถาม "มีคุณสมชายค่ะ" ปภาดาเอ่ยชื่อ "ผู้จัดการฝ่ายการเงินของหนู" ชัชวาลขมวดคิ้ว "คุณสมชาย... ผมเคยได้ยินชื่อเขาจากคุณ" "เขาเป็นคนไว้ใจได้เสมอค่ะ" ปภาดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะ... จะทำแบบนี้" "แล้วคุณได้เผชิญหน้ากับคุณกฤษณ์ หรือคุณสมชายหรือยังครับ" ชัชวาลถาม "ยังค่ะ" ปภาดาตอบ "วันนั้น... หนูตกใจมาก หนูรีบหยิบเอกสารบางส่วนที่สำคัญที่สุด แล้วก็รีบออกมาจากออฟฟิศ" "แล้วทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจครับ" ชัชวาลถามด้วยความสงสัย "หนูกลัวค่ะ" ปภาดาตอบ "คุณกฤษณ์มีอิทธิพลมาก หนูรู้ดีว่าถ้าหนูไปแจ้งความ เขาอาจจะหาทางทำลายหลักฐาน หรืออาจจะ... ทำอันตรายกับหนูได้" "แล้วคุณจะไปสนามบินอย่างไรครับ" ชัชวาลถาม "หนู... หนูตั้งใจว่าจะรีบไปสนามบิน เพื่อเจอกับมีนา" ปภาดาเล่า "หนูคิดว่าถ้ามีนาอยู่ที่นั่นด้วย หนูก็คงจะรู้สึกปลอดภัยขึ้น หนูอยากจะปรึกษาเธอ" "มีนา... เธอเป็นใครครับ" ชัชวาลถาม "เธอเป็นเพื่อนสนิทของหนูค่ะ" ปภาดาอธิบาย "เราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก เราเคยทำงานด้วยกันมาก่อน" "แล้วคุณได้เจอกับเธอที่สนามบินไหมครับ" ชัชวาลถาม ปภาดาเงียบไป ใบหน้าของเธอหมองลง "หนู... หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ" "หมายความว่าอย่างไรครับ" ชัชวาลมองเธออย่างเป็นห่วง "หลังจากที่หนูออกมาจากออฟฟิศของคุณกฤษณ์" ปภาดาเล่า "หนูขับรถออกมาด้วยความเร็วสูง หนูรู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามหนูมา" "รถของคุณกฤษณ์ใช่ไหมครับ" ชัชวาลถาม "ไม่แน่ใจค่ะ" ปภาดาตอบ "แต่หนูรู้สึกได้ถึงอันตราย" "แล้วคุณเจอกับรถพยาบาลตอนไหนครับ" ชัชวาลถาม ปภาดาส่ายหน้า "หนูจำไม่ได้ค่ะคุณชัช มันเหมือนเป็นภาพตัดไป" ชัชวาลถอนหายใจ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมปภาดาถึงรู้สึกสับสนและหวาดกลัว ภาพความทรงจำที่ขาดหายไป ประกอบกับความกลัวที่เธอรู้สึก ทำให้เรื่องราวดูซับซ้อนยิ่งขึ้น "คุณปภาดาครับ" ชัชวาลกล่าว "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ" "หนู... หนูรู้สึกแย่มากค่ะคุณชัช" ปภาดาพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ "หนูพยายามจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง แต่สุดท้าย... หนูเกือบจะต้องเสียชีวิต" "อย่าคิดแบบนั้นนะครับ" ชัชวาลปลอบ "คุณไม่ได้ทำอะไรผิด คุณแค่พยายามจะเปิดโปงความจริง" "แล้วคุณกฤษณ์ล่ะคะ" ปภาดาถาม "เขาทำอะไรคะ" "ผม... ผมยังไม่ทราบแน่ชัดครับ" ชัชวาลตอบ "แต่จากที่คุณเล่า ผมคิดว่าเขาคงจะรู้ว่าคุณกำลังจะเปิดโปงเรื่องของเขา" "แล้ว... แล้วอุบัติเหตุครั้งนั้นล่ะคะ" ปภาดาถาม "คุณแน่ใจหรือคะว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ" ชัชวาลมองปภาดา เขารู้สึกได้ถึงความกังวลในแววตาของเธอ "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" เขาตอบตรงๆ "แต่ถ้าเป็นอย่างที่คุณคิด มันก็อาจจะเป็นไปได้ว่าคุณกฤษณ์อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง" "หนู... หนูไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ" ปภาดาพูด "ว่าคนที่หนูเคยรู้จัก จะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้" "คุณปภาดาครับ" ชัชวาลกล่าว "ผมจะช่วยคุณเอง" "คุณจะช่วยหนูอย่างไรคะ" ปภาดาถาม "ผมจะช่วยคุณหาความจริง" ชัชวาลตอบ "ผมจะช่วยคุณรวบรวมหลักฐาน และผมจะทำให้คุณกฤษณ์ได้รับโทษตามกฎหมาย" ปภาดามองชัชวาล เธอรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ในใจ "แต่... หนูกลัวค่ะ" "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ชัชวาลยิ้ม "คุณไม่ต้องกลัว" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มผ่อนคลายลง ความรู้สึกของความหวังและความเชื่อใจเริ่มก่อตัวขึ้น ชัชวาลตัดสินใจที่จะช่วยปภาดาอย่างเต็มที่ เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพังได้ "คุณปภาดาครับ" ชัชวาลกล่าว "เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม" "เราจะหาจากไหนคะ" ปภาดาถาม "ผมจะลองติดต่อทนายความที่ผมรู้จัก" ชัชวาลเสนอ "เขาอาจจะสามารถให้คำแนะนำเราได้" "แล้วคุณสมชายล่ะคะ" ปภาดาถาม "หนูจะทำอย่างไรกับเขาดี" "เราจะจัดการกับเขาในภายหลังครับ" ชัชวาลตอบ "ตอนนี้เราต้องโฟกัสไปที่การหาหลักฐานเกี่ยวกับคุณกฤษณ์ก่อน" "ค่ะ" ปภาดาพยักหน้า "หนูพร้อมแล้วค่ะ" ชัชวาลมองไปที่สวนเล็กๆ ด้านหน้าบ้าน เขาคิดว่าที่นี่คงจะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับปภาดาในตอนนี้ "คุณปภาดาครับ" ชัชวาลกล่าว "ผมจะไปจัดการเรื่องบางอย่างนะครับ คุณพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน" "คุณจะไปไหนคะ" ปภาดาถาม "ผมจะไปหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทของคุณกฤษณ์" ชัชวาลตอบ "ผมอยากจะรู้ว่าธุรกิจของเขามีความเชื่อมโยงกับอะไรบ้าง" "ระวังตัวด้วยนะคะคุณชัช" ปภาดาเอ่ย "ผมจะระวังครับ" ชัชวาลยิ้ม "เดี๋ยวผมจะรีบกลับมา" เมื่อชัชวาลออกไป ปภาดาก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกถึงความเข้มแข็งที่เพิ่มขึ้นในตัวเอง ความกลัวเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรม