ท่ามกลางสายลมและแสงแดดอันอบอุ่น นทีถูกพามายังสถานที่ที่ดูราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย มันคือ “สำนักวิเวกธรรม” ตั้งอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก อาคารไม้โบราณ ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้นานาพันธุ์ และลำธารใสไหลริน บรรยากาศโดยรวมสงบร่มเย็น จนแทบไม่น่าเชื่อว่า นี่คือสถานที่ที่จะฝึกฝนพลังลึกลับ “ยินดีต้อนรับสู่วิเวกธรรม นที” เสียงทักทายอันอ่อนโยนดังขึ้น หญิงชราผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่แววตาฉายประกายแห่งปัญญา “ดิฉันคือ แม่ชีอรุณ” เธอแนะนำตัว “ท่านอรรณพ ได้บอกเรื่องของเธอไว้แล้ว” แม่ชีอรุณพาเดินสำรวจภายในสำนัก พาไปชมห้องพักเรียบง่าย แต่วิเศษ มีกลิ่นหอมของสมุนไพร “ที่นี่ เธอจะได้เรียนรู้ การควบคุม กาย ใจ และ จิตวิญญาณ” แม่ชีอรุณอธิบาย “การฝึกฝนจะเข้มข้น และบางครั้ง อาจจะเจ็บปวด แต่ ถ้าเธอผ่านไปได้ เธอจะแข็งแกร่งขึ้น ทั้งร่างกายและจิตใจ” นทีรู้สึกประหม่า แต่ก็ตั้งใจ “ผมพร้อมแล้วครับ” เขาตอบ การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นทันที ตั้งแต่ย่ำรุ่ง นทีถูกปลุกให้ตื่น เพื่อทำสมาธิ เดินจงกรม และฝึกฝนร่างกาย ด้วยท่ารำมวยจีนโบราณ ที่ดูอ่อนช้อย แต่แฝงไว้ด้วยพลัง “การฝึก ไม่ใช่แค่การทำให้ร่างกายแข็งแรง” แม่ชีอรุณสอน “แต่คือการ ฝึก การรับรู้ การเข้าใจ และ การยอมรับ ซึ่ง กาย ใจ และ จิตวิญญาณ ของตนเอง” หลายครั้ง นทีรู้สึกท้อแท้ ร่างกายอ่อนล้า จิตใจอ่อนแอ เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงป้านิ่ม แต่ภาพของหญิงสาวในกองเพลิง และคำพูดของคุณอรรณพ ก็ทำให้เขามีกำลังใจ ในการฝึกฝนต่อไป “เธอ กำลัง ถูก ทดสอบ” แม่ชีอรุณกล่าว “ทดสอบ จาก สิ่งใด ครับ?” นทีถาม “จาก ตัวเธอเอง และ จาก โลกภายนอก” เธอตอบ “โลกภายนอก?” นทีสงสัย “ใช่ มีผู้ที่ จับตาดู เธออยู่ และ รอคอย เวลาที่ เหมาะสม ที่จะ เข้ามา พราก พลัง จากเธอไป” แม่ชีอรุณกล่าว “พลัง ที่ เชื่อมโยง กับ เจ้าชายวายุ” คำพูดของแม่ชีอรุณ ทำให้นที รู้สึกถึงความเย็นเยียบ วิ่งไปทั่วสันหลัง เขารู้ดีว่า การฝึกฝนนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การพัฒนาตนเอง แต่คือการเตรียมพร้อม สำหรับการต่อสู้ ที่กำลังจะมาถึง วันหนึ่ง ขณะที่นที กำลังนั่งสมาธิ อยู่ริมน้ำตก จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึง กระแสลม ที่แรงผิดปกติ ใบไม้ ปลิวว่อน ราวกับมีพายุ กำลังจะพัดเข้ามา “ระวัง!” แม่ชีอรุณตะโกน “พวกมันมาแล้ว!” นทีลืมตาขึ้น เห็นเงาตะคุ่ม หลายเงากำลัง เคลื่อนไหว อยู่รอบๆ สำนัก เงาเหล่านั้น ดูราวกับ ภูตผีปีศาจ ที่ถูกดึงดูด โดย พลัง ของเขา “พวกมันคือใคร ครับ?” นทีถาม “พวกมันคือ เงาแห่งความโลภ และความมืด” แม่ชีอรุณตอบ “พวกมัน ต้องการ สิ่งเดียว คือ พลัง ของเธอ” นทีรู้สึกถึง ความโกรธ ที่ปะทุขึ้นในอก เขาไม่ได้ ต้องการ ให้ใคร มายุ่งกับ ชีวิตของเขา และ พลัง ที่ เป็นของเขา “อย่า ปล่อยให้ ความโกรธ ครอบงำ เธอ” แม่ชีอรุณเตือน “ใช้ สมาธิ และความสงบ เข้าสู้” นทีพยายาม สงบจิต แต่ ภาพ ของ หญิงสาว ใน กองเพลิง ก็ ผุดขึ้นมา อีกครั้ง เป็น ภาพ ที่ เต็มไปด้วย ความทุกข์ทรมาน และ ความเจ็บปวด “เธอ กำลัง พยายาม สื่อสาร กับ เธอ” แม่ชีอรุณกล่าว “เธอ กำลัง เตือน เธอ” “เตือน เรื่องอะไร ครับ?” นทีถาม “เตือน ว่า ภัยอันตราย กำลัง ใกล้เข้ามา และ เธอ ต้อง เตรียมพร้อม รับมือ” แม่ชีอรุณกล่าว “เตรียมพร้อม อย่างไร ครับ?” นทีถาม “ด้วยการ ใช้ พลัง ที่ อยู่ ใน ตัวเธอ อย่าง ถูกต้อง” แม่ชีอรุณตอบ “แต่ ผม ไม่รู้ จะใช้มัน อย่างไร ครับ” นทีพูด “เธอ จะ รู้ เอง” แม่ชีอรุณกล่าว “เมื่อ ถึง เวลา ที่ เหมาะสม” ขณะที่ แม่ชีอรุณ กำลัง กล่าว อยู่นั้น เงา เหล่านั้น ก็ พุ่ง เข้ามา อย่าง รวดเร็ว นที รู้สึก ถึง แรง บางอย่าง ที่ พุ่ง เข้า มา กระทบ ร่างของเขา ราวกับ ถูก ผลัก โดย ลม ที่ มองไม่เห็น “นที! ตั้งสติ!” แม่ชีอรุณตะโกน “ใช้ พลัง ป้องกัน ตัวเธอ !” นที พยายาม รวบรวม สติ และ พลัง ของเขา เขานึกถึง ภาพ ของ เจ้าชายวายุ ที่ กำลัง ยืนหยัด อย่าง มั่นคง และ ปกป้อง สิ่ง ที่ เขารัก ทันใดนั้น แสงสีทอง อ่อนๆ ก็ เปล่งประกาย ออกมา จาก ตัวของนที แสงนั้น ผลัก ดัน เงา เหล่านั้น ออกไป แต่ พวกมัน ก็ ไม่ยอม จากไป ง่ายๆ “พวกมัน กำลัง จะ โจมตี ครั้งใหญ่” แม่ชีอรุณกล่าว “เรา ต้อง หา ทาง ป้องกัน สถานที่แห่งนี้” นที มองไป รอบๆ เขา เห็น ความหวาดกลัว และความสิ้นหวัง บนใบหน้า ของ เหล่า ศิษย์ คนอื่นๆ เขา รู้ดีว่า นี่ คือ จุดเริ่มต้น ของการต่อสู้ ที่ จะ ตัดสิน ชะตากรรม ของ เขา และ ของ สำนักวิเวกธรรม “แล้ว เรา จะ ทำอย่างไร ครับ?” นทีถาม “เรา ต้อง หา วัตถุโบราณ ที่ ถูก ซ่อน ไว้ ใน ป่าลึก แห่งนี้” แม่ชีอรุณตอบ “วัตถุนั้น คือ สิ่งเดียว ที่จะ สามารถ ป้องกัน พวกมัน ได้” “วัตถุอะไร ครับ?” นทีถาม “มันคือ ‘แก้ววิเศษแห่งแสง’ ” แม่ชีอรุณกล่าว “แต่ การเดินทาง เข้าไป ใน ป่าลึก นั้น อันตราย ยิ่งนัก” นที มองไปยัง ป่าทึบ ที่ ปกคลุม ด้วย หมอก หนา เขารู้สึก ถึง ความกล้าหาญ ที่ ก่อตัวขึ้น ใน หัวใจ “ผม จะ ไป ครับ” เขา ตัดสินใจ “ผม จะ ไป หา แก้ววิเศษแห่งแสง มา ปกป้อง สำนักของเรา” แม่ชีอรุณ มอง นที ด้วย แววตา ที่ เปี่ยม ด้วย ความหวัง “ดี นที แต่ เธอ ต้อง ระวัง ตัว ให้ มาก เพราะ พวกมัน จะ ไม่ ยอม ให้ เธอ ได้ สิ่งนั้น ไป ง่ายๆ แน่” นที พยักหน้า อย่าง มุ่งมั่น เขารู้สึก ถึง พลัง ที่ กำลัง ปลุก เร้า อยู่ ใน ตัว ของเขา แต่ เขาก็ อด ที่จะ กังวล ไม่ได้ ว่า แท้จริงแล้ว เขา จะ สามารถ เอาชนะ ศัตรู ที่ มองไม่เห็น เหล่านี้ ได้ หรือไม่…