ชัชวาลนั่งนิ่ง มองปภาดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและกังวล คำพูดของเธอที่ยืนยันว่าเห็นรถของกฤษณ์ปาดหน้ารถของเธอ ทำให้ภาพเหตุการณ์ที่เขาจดจำได้เริ่มสั่นคลอน เขากลับไปนึกถึงภาพในวันเกิดอุบัติเหตุอีกครั้ง ภาพรถพยาบาลที่เสียหลัก ภาพรถของปภาดาที่ถูกกระแทก ภาพเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ ภาพของผู้คนวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก ทุกอย่างยังคงชัดเจน แต่การที่ปภาดาเล่าแตกต่างออกไป มันทำให้เกิดคำถามมากมายในใจของเขา "แน่ใจนะ ปภาดา" ชัชวาลถามอีกครั้ง เสียงของเขาเบาลง แต่แฝงไปด้วยความพยายามที่จะหาความจริง "ฉันจำได้ว่าเห็นรถพยาบาลเสียหลักเข้ามา คุณแน่ใจหรือว่ารถของคุณกฤษณ์เป็นคนปาดหน้า" ปภาดาส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอฉายแววสับสนไม่ต่างกัน "หนู... หนูไม่แน่ใจแล้วค่ะคุณชัช" น้ำเสียงของเธออ่อนลง "ภาพมันเหมือนจะซ้อนกันไปมา บางทีหนูก็เห็นรถสีดำคันนั้นพยายามจะปาดหน้าหนู บางทีหนูก็เห็นเหมือน... เหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาจากอีกด้าน" เธอเอามือกุมขมับเหมือนพยายามรวบรวมสติ "ความทรงจำของหนูมันเหมือนเศษแก้วที่แตกกระจายค่ะ หนูพยายามปะติดปะต่อ แต่มันก็ไม่สมบูรณ์สักที" ชัชวาลถอนหายใจยาว เขาเข้าใจดีว่าการสูญเสียความทรงจำและความกระทบกระเทือนทางจิตใจนั้นส่งผลต่อการรับรู้และจดจำเหตุการณ์ได้อย่างไร "ไม่เป็นไรครับ ปภาดา" เขาพยายามปลอบโยน "อย่าเพิ่งคิดมาก ถ้าคุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แค่รู้ว่าตอนนี้คุณปลอดภัยก็พอแล้ว" "แต่หนูอยากจำให้ได้ค่ะ" ปภาดาเอ่ยเสียงแผ่ว "หนูรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ค้างคาใจ ยิ่งจำไม่ได้ หนูก็ยิ่งกังวล" เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง "หนูรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองหนูอยู่ตลอดเวลา" ชัชวาลหันไปมองตาม เธอหมายถึงใครกัน? หรือว่าความหวาดระแวงนี้เกิดจากผลกระทบทางจิตใจ? เขาอดคิดไม่ได้ว่าคำพูดของเธอเกี่ยวกับกฤษณ์ อาจจะเป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากความกลัว หรืออาจจะเป็นความจริงที่ถูกบิดเบือนไปจากเหตุการณ์จริง "ไม่ต้องกลัวนะครับ" ชัชวาลพูดพลางจับมือของปภาดาเบาๆ "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" ในวันนั้นเอง คุณหมอได้เข้ามาตรวจอาการของปภาดาตามปกติ "เป็นอย่างไรบ้างครับวันนี้ คุณปภาดา" คุณหมอถามพลางตรวจวัดชีพจร "ก็ดีขึ้นค่ะคุณหมอ" ปภาดาตอบ "รู้สึกมีแรงมากขึ้น พูดคุยรู้เรื่องมากขึ้น" "ดีครับ" คุณหมอยิ้ม "อาการของคุณดีขึ้นมากทีเดียว คาดว่าอีกไม่นานคงจะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว" "จริงหรือคะ" ปภาดาอุทานด้วยความดีใจ "หนูจะได้กลับบ้านแล้ว" "ใช่ครับ" คุณหมอพยักหน้า "แต่ก็ยังต้องดูแลตัวเองเป็นพิเศษนะครับ อย่าเพิ่งหักโหม" ชัชวาลมองปภาดาด้วยความโล่งใจ เมื่อเธอได้กลับบ้าน เขาอาจจะได้มีโอกาสพูดคุยกับเธอมากขึ้น ได้ช่วยเธอในการค้นหาความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้น "คุณหมอคะ" ปภาดาเอ่ยขึ้นมาขณะที่คุณหมอกำลังจะเดินออกไป "หนูอยากจะถามเรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนั้นค่ะ" คุณหมอหันกลับมา "ครับ มีอะไรให้ผมช่วย" "หนู... หนูจำเหตุการณ์ก่อนเกิดอุบัติเหตุได้เลือนรางมากค่ะ" ปภาดาเล่า "หนูจำได้ว่าเจอคุณกฤษณ์ที่ปั๊มน้ำมัน แล้วเขาก็ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่พอใจหนู จากนั้น... หนูก็รู้สึกเหมือนถูกปาดหน้า" คุณหมอพยักหน้ารับฟัง "เป็นเรื่องปกติครับที่ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่รุนแรงจะพร่ามัวไปบ้าง" "แต่หนูรู้สึกว่าเรื่องนี้สำคัญค่ะ" ปภาดาเอ่ย "หนูอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" "ผมเข้าใจครับ" คุณหมอกล่าว "แต่ผมเองก็ไม่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับรายละเอียดของอุบัติเหตุได้โดยตรง เพราะผมไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ณ ตอนนั้น" ชัชวาลได้ยินดังนั้น เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจได้ เขาเองก็พยายามรวบรวมข้อมูลจากแหล่งต่างๆ เท่าที่จะทำได้ "อย่างไรก็ตาม" คุณหมอกล่าวเสริม "หากคุณต้องการความช่วยเหลือในการฟื้นฟูสภาพจิตใจ ผมยินดีที่จะให้คำแนะนำเพิ่มเติมนะครับ การปรึกษาจิตแพทย์อาจจะเป็นประโยชน์อย่างมาก" "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" ปภาดากล่าว หลังจากที่คุณหมอเดินออกไป ชัชวาลก็หันมามองปภาดา "คุณปภาดาครับ ผมอยากจะขอคุยกับคุณเรื่องหนึ่ง" "คะ" ปภาดามองเขาด้วยความสงสัย "เรื่องอุบัติเหตุวันนั้น" ชัชวาลอธิบาย "ผมเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้นอยู่บ้าง" ปภาดาเบิกตากว้าง "คุณชัช... คุณก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วยเหรอคะ" "ครับ" ชัชวาลพยักหน้า "ผมเป็นคนขับรถพยาบาลคันที่... คันที่ชนกับรถของคุณ" คำพูดของชัชวาลทำให้ปภาดาอึ้งไป เธอจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเธอซีดเผือด "คุณ... คุณเป็นคนขับรถพยาบาลเหรอคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ครับ" ชัชวาลตอบ "ผมเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น" "แต่วันนั้น... หนูจำได้ว่าเห็นรถพยาบาลเสียหลัก" ปภาดาพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง "แล้ว... แล้วคุณกฤษณ์..." "คุณกฤษณ์?" ชัชวาลถาม "คุณเห็นคุณกฤษณ์ด้วยเหรอครับ" "หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ" ปภาดาเริ่มสับสนอีกครั้ง "บางทีหนูก็เห็นเขา บางทีหนูก็เห็นภาพอื่น" ชัชวาลรู้สึกใจเสีย เขาไม่เคยบอกปภาดาว่าเขาเห็นกฤษณ์ในวันเกิดเหตุการณ์ เขาจำได้เพียงภาพรถพยาบาลที่เสียหลัก พยายามเบรกอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงรถของปภาดาได้ "คุณปภาดาครับ" ชัชวาลกล่าวอย่างระมัดระวัง "ผมอยากจะเล่าสิ่งที่ผมเห็นในวันนั้นให้คุณฟัง" ปภาดามองเขา รอคอยฟังด้วยใจระทึก "ผมกำลังขับรถพยาบาลอยู่ครับ" ชัชวาลเริ่มเล่า "แล้วจู่ๆ รถของคุณก็หักหลบอะไรบางอย่างกะทันหัน ทำให้ผมต้องหักหลบตามไป แต่ด้วยความเร็วและสภาพถนน รถของผมก็เสียหลัก" "หักหลบอะไรคะ" ปภาดาถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" ชัชวาลตอบ "ตอนนั้นมันเร็วมาก" "แล้ว... รถของคุณกฤษณ์ล่ะคะ" ปภาดาถามอีกครั้ง "คุณเห็นรถของคุณกฤษณ์ไหม" ชัชวาลชะงักไป เขาจำได้ว่าในตอนแรกที่เขาให้การ เขาไม่ได้กล่าวถึงรถของกฤษณ์เลย แต่หากปภาดาจำได้ว่าเห็นกฤษณ์ นั่นอาจหมายความว่ากฤษณ์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้อย่างแท้จริง "ผม... ผมไม่ได้เห็นรถของคุณกฤษณ์ชัดเจนครับ" ชัชวาลโกหกเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าหากเขาพูดความจริงทั้งหมด ปภาดาจะรับได้หรือไม่ "ผมเห็นแค่รถของคุณที่เบี่ยงออกไปอย่างกะทันหัน" ปภาดานิ่งไป เธอรู้สึกว่าความทรงจำของเธอกำลังถูกบิดเบือนไปเรื่อยๆ บางครั้งเธอเชื่อในสิ่งที่ชัชวาลเล่า บางครั้งเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง "หนู... หนูรู้สึกสับสนไปหมดแล้วค่ะคุณชัช" ปภาดากล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "หนูไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง" "ไม่เป็นไรนะครับ" ชัชวาลจับมือเธออีกครั้ง "เราจะหาความจริงไปด้วยกัน" เขาเองก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเล่าไปเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ หรือว่าความรู้สึกผิดที่เขามีต่ออรุณรัศมี ทำให้เขาพยายามปกป้องใครบางคนโดยไม่รู้ตัว