เสียงหัวเราะกึกก้องของวิรัชสะท้อนก้องอยู่ในโกดังร้างราวกับเสียงเพชฌฆาต เชนและปาริชาตยืนนิ่ง มองดูชายฉกรรจ์ที่รายล้อมพวกเขาอยู่ราวกับวงล้อมที่บีบแคบลงทุกขณะ ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกุมจิตใจ แต่แววตาของทั้งคู่กลับไม่ยอมแพ้ “คุณคิดว่าคุณจะทำอะไรกับพวกเราได้?” เชนถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะเข้มแข็ง “คุณจะฆ่าพวกเรา? คุณคิดว่ามันจะจบแค่นั้น?” วิรัชเดินเข้ามาใกล้ราวกับจะเย้ยหยัน “ฆ่า… เหรอ…? ไม่… หนุ่มน้อย… ฉัน… จะ… ให้… โอกาส… เธอ… ได้… เห็น… ความ… หายนะ… ของ… ครอบครัว… เธอ… ด้วย… ตา… ของ… ตัวเอง…” “หมายความว่ายังไง?” ปาริชาตถามด้วยความสงสัย “หมายความว่า… ฉัน… จะ… ใช้… เธอ… เป็น… เครื่องมือ… ในการ… ครอบครอง… ทุกอย่าง… ที่… เป็น… ของ… พ่อ… เธอ… และ… เมื่อ… เธอ… หมด… ประโยชน์… ฉัน… ก็… จะ… จัด… การ… พวกเธอ… ทั้งคู่…” วิรัชเฉลยด้วยรอยยิ้มที่น่าขยะแขยง เชนกัดฟันแน่น เขาไม่ยอมให้วิรัชมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อเขาสร้างมาแน่ “คุณมัน… แค่… คนขี้ขลาด… ที่อาศัย… โอกาส… และ… บังคับ… คนอื่น… เพื่อ… บรรลุ… เป้าหมาย… ของคุณ…” เชนกล่าวอย่างดูถูก “ปากดี… นัก… หนุ่มน้อย…” วิรัชกล่าว “แต่… ความปากดี… ของเธอ… จะ… ไม่… ช่วย… อะไร… ได้… เลย…” ทันใดนั้น วิรัชก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขา “จับ… ตัว… ปาริชาต… ไป… เอา… ไป… ขัง… ไว้… ใน… ห้อง… ด้าน… ใน… ส่วน… เชน… จับ… ตัว… ไว้… ฉัน… จะ… ให้… มัน… ดู… ทุกอย่าง…” ชายฉกรรจ์รีบเข้ามาจับตัวปาริชาต ปาริชาตพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับพละกำลังของพวกเขาได้ “เชน! อย่า! อย่าปล่อยให้มันทำอะไรฉัน!” ปาริชาตตะโกน “ปล่อยเขาไปนะ!” เชนพยายามจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งเข้ามาขวางไว้ “อยู่นิ่งๆ… ซะ… หนุ่มน้อย…” ชายคนนั้นพูดพร้อมกับบีบคอเชนไว้แน่น เชนพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาเห็นปาริชาตถูกลากตัวเข้าไปในห้องด้านใน เสียงประตูถูกปิดลงอย่างแรง “ตอนนี้… ก็… เหลือ… แค่… เรา… สองคน…” วิรัชกล่าว วิรัชเดินเข้ามาใกล้เชน สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “ฉัน… จะ… ให้… เธอ… ได้… เห็น… ความ… จริง… ที่… ฉัน… ต้องการ… จาก… คอมพิวเตอร์… ของ… พ่อ… เธอ…” วิรัชเดินไปที่โต๊ะทำงานเก่าๆ ตัวหนึ่ง ซึ่งมีคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ เขาเปิดเครื่องขึ้นมา “รหัส… คือ… อะไร…?” วิรัชถาม เชนเงียบ… เขาจะไม่ยอมบอกเด็ดขาด “ไม่… บอก… เหรอ…?” วิรัชยิ้ม “ไม่… เป็น… ไร… ฉัน… มี… วิธี… ของ… ฉัน…” วิรัชหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันเป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับแฮกข้อมูล “ดู… สิ… หนุ่มน้อย… ของ… พ่อ… เธอ… ได้… ซ่อน… อะไร… ไว้… บ้าง…” วิรัชกล่าว ในขณะที่วิรัชกำลังง่วนอยู่กับการแฮกข้อมูล เชนก็พยายามมองหารอบๆ ตัว เขาเห็นแท่นเหล็กเก่าๆ ที่วางพิงผนังอยู่ “อ๊ะ!” ทันใดนั้น วิรัชก็อุทานออกมา “เจอ… แล้ว…!” หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงไฟล์ข้อมูลจำนวนมากปรากฏขึ้นมา เชนพยายามมองดูอย่างระมัดระวัง เขาเห็นชื่อไฟล์บางอย่างที่คุ้นเคย… มันคือชื่อไฟล์ที่พ่อเขาเคยพูดถึง… ไฟล์ที่เกี่ยวกับการลงทุนในต่างประเทศ “นี่ไง…! ความลับ… ของ… ครอบครัว… เธอ…! ที่… ฉัน… ต้องการ…” วิรัชกล่าวอย่างลิงโลด ในจังหวะที่วิรัชกำลังเพลิดเพลินกับข้อมูล เชนก็ใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงตัวให้หลุดจากที่จับของชายฉกรรจ์ “โอ๊ย!” ชายฉกรรจ์ผงะไปเล็กน้อย เชนไม่รอช้า เขาคว้าเอาแท่นเหล็กที่อยู่ใกล้ๆ แล้วพุ่งเข้าไปฟาดเข้าที่แขนของวิรัช! “อ๊าก!” วิรัชร้องด้วยความเจ็บปวด คอมพิวเตอร์กระเด็นตกพื้น! “จับ… ตัว… มัน… ไว้!” วิรัชตะโกนสั่งลูกน้อง ชายฉกรรจ์รีบเข้ามาประชิดเชน เชนพยายามต่อสู้สุดกำลัง เขาฟาดแท่นเหล็กไปมา แต่ก็ไม่สามารถต้านทานจำนวนของศัตรูได้ ในขณะที่เขากำลังจะถูกจับตัวได้อีกครั้ง ประตูห้องที่ขังปาริชาตอยู่ก็ถูกเปิดออก! ปาริชาตวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เขามีรอยแผลตามตัว แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เชน!” ปาริชาตตะโกน ก่อนจะคว้าเอาท่อนไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วพุ่งเข้าไปช่วยเชนต่อสู้ ทั้งสองคนร่วมมือกันต่อสู้กับกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างดุเดือด เสียงการต่อสู้ดังกึกก้องไปทั่วโกดัง “พวกแก…! กล้า… มา… ทำ… กับ… ฉัน… อย่างนี้… เหรอ…!” วิรัชตะโกนด้วยความโกรธ เชนและปาริชาตต่อสู้กันอย่างไม่ย่อท้อ พวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน… คือการเอาชีวิตรอด และเปิดโปงวิรัช ในขณะที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เชนเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ… ไฟล์ข้อมูลที่ตกอยู่บนพื้น… มันยังคงเปิดอยู่! เขาพุ่งเข้าไปคว้าไฟล์ข้อมูลนั้นมาอย่างรวดเร็ว และกดบันทึกมันลงใน USB drive ที่พกติดตัวไว้ “ได้แล้ว!” เชนตะโกน วิรัชเห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี “ไม่…! แก… ห้าม… เอา… ไป…!” วิรัชพยายามจะวิ่งเข้าไปแย่ง USB drive แต่เชนก็หลบหลีกได้ทัน “ตอนนี้… ความจริง… จะ… เปิดเผย… แล้ว…” เชนกล่าว เชนและปาริชาตต่อสู้ฝ่าวงล้อมของชายฉกรรจ์ออกมาอย่างยากลำบาก พวกเขาเห็นแสงไฟจากรถตำรวจส่องเข้ามาที่โกดัง “ตำรวจมาแล้ว!” ปาริชาตตะโกน วิรัชหน้าถอดสี เขาเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นใจ เขาหันไปมองลูกน้อง “หนี! ทุกคน! หนี!” วิรัชและลูกน้องส่วนหนึ่งรีบวิ่งหนีหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความวุ่นวายและคราบเลือด เชนและปาริชาตยืนหอบหายใจ มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “เรา… รอดแล้ว…” ปาริชาตกล่าว “ใช่… เรา… รอดแล้ว…” เชนตอบ แต่ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ… เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่สีข้าง… เขาเหลือบไปมอง… เห็นเลือดไหลซึมออกมาจากเสื้อ… เขาถูกแทง! เขาไม่รู้ว่าถูกแทงเมื่อไหร่! “เชน! คุณ…!” ปาริชาตอุทานด้วยความตกใจ **เชนทรุดตัวลง… เลือดไหลอาบสีข้าง… ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว… เขาจะสามารถเอาชีวิตรอดจากการบาดเจ็บครั้งนี้ได้หรือไม่? และเขาจะสามารถเปิดโปงแผนการของวิรัชได้สำเร็จหรือไม่?**