“คนบงการที่แท้จริง?” พ.ต.อ. ชาติชาย ทวนคำของรวินทร์ ดวงตาฉายแววครุ่นคิด “คำพูดของวินัยที่ว่า ‘ต้องทำตามคำสั่ง’… และการที่สมุดบันทึกของคุณประวิทย์ไปปรากฏอยู่ที่บ้านคุณ… มันมีบางอย่างที่ผิดปกติไปจากที่คิดไว้…” วายุเสริม “ใช่ครับ… ถ้าประวิทย์เป็นคนวางแผนทั้งหมดจริง… แล้วทำไมสมุดบันทึกของเขาถึงไปอยู่ที่บ้านคุณหนู? และถ้าวินัยเป็นคนรับคำสั่ง… ใครคือคนที่ออกคำสั่งนั้น?” รวินทร์นึกย้อนไปถึงบทสนทนาเมื่อครู่กับวินัย “วินัยพูดเหมือนกับว่า… เขาไม่เต็มใจจะทำ… แต่ถูกบังคับ…” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ… ใครคือคนที่บงการวินัย? และทำไมถึงต้องการให้คุณประวิทย์ตาย?” พ.ต.อ. ชาติชาย ถาม ขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกันอย่างเคร่งเครียด เจ้าหน้าที่นิติเวชคนหนึ่งก็เดินเข้ามา “เรียนท่านสารวัตร… เราพบรอยนิ้วมือบนปลอกกระสุนปืนที่พบในที่เกิดเหตุ… รอยนิ้วมือนี้… เราเคยพบที่บ้านพักของคุณประวิทย์ด้วยครับ… เป็นของ… คุณประวิทย์เอง” “อะไรนะครับ!?” ทุกคนอุทานพร้อมกัน “คุณประวิทย์… เป็นคนยิงตัวเอง?” รวินทร์ถามด้วยความงุนงง “ไม่น่าใช่ครับ… สภาพบาดแผล… ดูเหมือนจะถูกยิงจากระยะใกล้… แต่… ไม่ได้มีร่องรอยของการต่อสู้… และ… ที่สำคัญ… เราพบรอยนิ้วมืออีกชุดหนึ่ง… บนด้ามปืน… เป็นรอยนิ้วมือที่ไม่ตรงกับของคุณประวิทย์… และก็… ไม่ตรงกับของวินัยด้วยครับ” เจ้าหน้าที่นิติเวชกล่าว “หมายความว่า… มีคนอีกคนหนึ่ง… อยู่ในที่เกิดเหตุ… และเป็นคนยิงประวิทย์?” พ.ต.อ. ชาติชาย สรุป “ถูกต้องครับ… เรากำลังพยายามเปรียบเทียบลายนิ้วมือชุดนี้กับฐานข้อมูลอยู่ครับ…” รวินทร์ยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในทะเลหมอกแห่งความสับสน ปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิมกำลังก่อตัวขึ้น “วายุ… รูปถ่ายใบนั้น… ฉันรู้สึกคุ้นมากๆ… เหมือนเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นมาก่อน…” รวินทร์พูด พลางหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูอีกครั้ง วายุพิจารณารูปถ่ายอย่างละเอียด “ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน… เหมือนเราเคยเจอกัน… แต่ก็นึกไม่ออกว่าที่ไหน…” “ฉันว่า… เราต้องกลับไปที่บ้านของพ่ออีกครั้ง… ฉันอยากจะลองค้นหาอะไรบางอย่าง…” รวินทร์ตัดสินใจ เมื่อกลับถึงบ้านพักอันหรูหราที่บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่แห่งความโศกเศร้า รวินทร์ตรงเข้าไปที่ห้องทำงานของบิดาอีกครั้ง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างละเอียด โดยเฉพาะบริเวณโต๊ะทำงาน เธอสังเกตเห็นว่ามีรอยขีดข่วนใหม่ๆ ปรากฏอยู่บนพื้นผิวโต๊ะทำงาน ซึ่งก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน “วายุ… ตรงนี้…” วายุเดินเข้ามาดู “จริงด้วย… รอยพวกนี้… เพิ่งจะเกิดขึ้น…” รวินทร์เริ่มรื้อค้นลิ้นชักต่างๆ อย่างละเอียด จนกระทั่งเธอพบกับลิ้นชักบานหนึ่งที่ดูผิดปกติ มันเหมือนจะถูกงัดแงะมาก่อน “ลิ้นชักนี้… มันเปิดไม่ออก” รวินทร์พยายามงัดแงะมัน วายุช่วยเธอ “ดูเหมือนจะถูกล็อคจากข้างใน… หรือไม่ก็… มีกลไกบางอย่าง…” หลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถเปิดลิ้นชักบานนั้นออกได้ ข้างในว่างเปล่า… มีเพียงฝุ่นเกาะหนาเตอะ “อะไรกัน… ทำไมถึงว่างเปล่า?” รวินทร์ผิดหวัง แต่แล้ว วายุ ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้ลิ้นชัก “นี่ไง…! รวินทร์… ดูนี่สิ…” วายุชี้ไปยังกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก มันถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน รวินทร์รีบหยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้างในมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือของบิดาเธอเอง “ลูกรัก… หากใครก็ตามที่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้… แสดงว่าพ่อคงไม่อยู่แล้ว… พ่อขอโทษที่ต้องจากไปอย่างกะทันหัน… พ่อมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องทำ… เกี่ยวข้องกับความผิดพลาดในอดีต… และ… และมีคนบางคนกำลังจะเข้ามาทำร้ายครอบครัวของเรา… พ่อได้ฝากสมุดบันทึกของคุณประวิทย์… และรูปถ่ายใบสำคัญ… ไว้ให้ลูก… เพื่อให้ลูกได้รู้ความจริง… และ… และขอให้ลูกระวังตัว… จงอย่าไว้ใจใคร…” รวินทร์น้ำตาไหลอาบแก้ม เธออ่านจดหมายของบิดาซ้ำไปซ้ำมา “พ่อ… พ่อรู้… พ่อรู้ว่าจะมีอันตราย… แต่… สมุดบันทึก… และรูปถ่าย… มันอยู่ที่นี่… แล้วใครกันแน่ที่เอาไป?” “แล้ว… แล้วถ้าพ่อฝากของสำคัญไว้ให้เรา… ทำไมถึงต้องมีคนพยายามจะฆ่าเรา… และเอาของนั้นไป?” วายุถาม ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของวายุ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจาก พ.ต.อ. ชาติชาย “วายุ… มีเรื่องด่วน… เราพบรถยนต์ต้องสงสัย… ที่ถูกจอดทิ้งไว้ในป่าละเมาะ… ตรงชายแดน… เมื่อตรวจสอบภายในรถ… เราพบ… ศพของคุณประวิทย์…” พ.ต.อ. ชาติชาย พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน “อะไรนะครับ!?” วายุอุทาน “ใช่… สภาพศพ… ถูกยิงเสียชีวิต… และ… บนเบาะหลัง… เราพบ… สมุดบันทึกของคุณประวิทย์… และ… รูปถ่ายใบสำคัญ…” รวินทร์แทบจะทรุดลงไปกับพื้น! สมุดบันทึกและรูปถ่าย… ที่เธอเพิ่งจะพบ… กลับไปปรากฏอยู่ที่ศพของคุณประวิทย์อีกครั้ง! ความรู้สึกถูกหลอกหลอนจากบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น ทำให้เธอเย็นยะเยือกไปทั้งกาย ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมแมวจับหนูอยู่เบื้องหลัง? และใครคือคนที่กำลังชักใยทุกสิ่งทุกอย่าง?