"ภาคิน... วันนี้คุณลุงสมศักดิ์จากบริษัทโชคดีมีชัย จะเข้ามาเยี่ยมชมมูลนิธิของเรานะ" วีระแจ้งข่าวกับภาคินด้วยท่าทีตื่นเต้น "จริงเหรอครับพี่วีระ" ภาคินถามกลับ ดวงตาเป็นประกาย "คุณลุงสมศักดิ์เป็นนักธุรกิจใจบุญ... ท่านเคยบริจาคเงินสนับสนุนโครงการช่วยเหลือเด็กยากไร้หลายครั้ง... ถ้าท่านมาเห็นสภาพความเป็นอยู่ของเด็กๆ ที่นี่... อาจจะเกิดความประทับใจและให้การสนับสนุนเรามากขึ้นก็ได้" วีระอธิบาย "ผมจะเตรียมตัวให้พร้อมครับพี่วีระ" ภาคินรับคำ "ผมจะพาคุณลุงสมศักดิ์ชมรอบๆ มูลนิธิ... และจะเล่าเรื่องราวของเด็กๆ ให้ท่านฟังอย่างละเอียด" ภาคินรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้น การมาเยือนของคุณลุงสมศักดิ์ครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออนาคตของมูลนิธิ ภาคินตั้งใจที่จะทำให้คุณลุงสมศักดิ์เห็นถึงความจำเป็นเร่งด่วนและความตั้งใจจริงของทุกคนที่นี่ "คุณภาคิน... คุณคือผู้จัดการโครงการใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้น ภาคินหันไปมอง พบกับชายรูปร่างท้วม สวมสูทราคาแพง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ผมภาคินครับ... ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณสมศักดิ์" ภาคินยื่นมือไปจับ "เชิญครับ... เดี๋ยวผมจะพาคุณชมรอบๆ ครับ" ภาคินนำคุณลุงสมศักดิ์เดินไปตามอาคารต่างๆ ของมูลนิธิ เขาเล่าถึงความเป็นมา จุดประสงค์ และการทำงานของมูลนิธิอย่างกระตือรือร้น "ที่นี่... เราพยายามมอบการศึกษาที่ดีที่สุดให้กับเด็กๆ ที่ขาดโอกาส" ภาคินชี้ไปยังห้องเรียนที่มีเด็กๆ กำลังตั้งอกตั้งใจฟังคุณครู "เรามีกิจกรรมเสริมทักษะต่างๆ... เพื่อพัฒนาศักยภาพของพวกเขา" ภาคินพาคุณสมศักดิ์ไปยังห้องดนตรีที่เด็กๆ กำลังฝึกซ้อมดนตรีไทย "และนี่คือส่วนของห้องพยาบาล... เรามีคุณหมอและพยาบาลคอยดูแลสุขภาพของเด็กๆ อย่างใกล้ชิด" ภาคินอธิบายต่อ ขณะที่เดินผ่านห้องรับประทานอาหาร ภาคินเห็นเด็กหญิงฟ้ากำลังตักข้าวให้เพื่อนๆ ด้วยรอยยิ้ม "นั่น... เด็กคนนั้นน่ารักจัง" คุณสมศักดิ์เอ่ยขึ้น "เธอชื่อฟ้าครับ... เป็นเด็กที่น่ารักและเข้มแข็งมาก" ภาคินเล่า "เธอเคยผ่านเรื่องราวที่ยากลำบากมา... แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้" คุณสมศักดิ์พยักหน้าอย่างเห็นใจ "คุณภาคิน... คุณทำได้ดีมากเลยนะ" คุณสมศักดิ์กล่าวชม "คุณสามารถถ่ายทอดเรื่องราวและความตั้งใจของมูลนิธิได้อย่างน่าประทับใจ" "ขอบพระคุณครับคุณสมศักดิ์" ภาคินกล่าว "ผมเชื่อว่า... ทุกคนสมควรได้รับโอกาสที่ดีในชีวิต... และผมก็อยากจะมอบโอกาสนั้นให้กับเด็กๆ เหล่านี้" "ผมเห็นถึงความทุ่มเทของคุณ... และทีมงานทุกคน... และผมก็ประทับใจมาก" คุณสมศักดิ์กล่าว "ถ้าอย่างนั้น... ผมขออนุญาตมอบเงินบริจาคจำนวนหนึ่ง... เพื่อสนับสนุนการดำเนินงานของมูลนิธิ... และผมจะพิจารณาให้การสนับสนุนอย่างต่อเนื่องด้วย" คำกล่าวของคุณสมศักดิ์ทำให้ภาคินรู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่ง "ขอบพระคุณมากครับคุณสมศักดิ์... การสนับสนุนของคุณมีค่ามหาศาลจริงๆ" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ... สำหรับความผิดพลาดในอดีตของผม" ภาคินตัดสินใจที่จะสารภาพความรู้สึกผิดที่ยังคงค้างคาใจ "คุณภาคิน... ผมได้ยินเรื่องราวของคุณจากคุณวีระแล้ว" คุณสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ผมเข้าใจ... ว่าทุกคนก็เคยทำผิดพลาด... สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น... และการพยายามแก้ไข" "ผม... ผมทำร้ายครอบครัวของวิทย์... เขาเป็นเพื่อนของคุณใช่ไหมครับ" ภาคินเอ่ยถาม "วิทย์... เป็นน้องชายที่ผมรักมาก" คุณสมศักดิ์ตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เขาเป็นคนดี... ขยัน... และมีความฝันที่ยิ่งใหญ่" "ผม... ผมขอโทษจริงๆ ครับ... ผมอยากจะขอโอกาส... เพื่อชดใช้ในสิ่งที่ผมได้ทำลงไป" ภาคินกล่าวด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า "ผม... ผมให้อภัยคุณนะภาคิน" คุณสมศักดิ์ยื่นมือมาวางบนบ่าของภาคิน "ผมเชื่อในเรื่องของกรรม... และผมเชื่อว่าการที่คุณได้มาอยู่ที่นี่... การที่คุณได้ช่วยเหลือเด็กๆ... คือการชดใช้บาปที่คุณได้ก่อไว้" "การให้อภัย... มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ" ภาคินกล่าว "แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็น... เพื่อให้เราก้าวต่อไปได้" คุณสมศักดิ์กล่าว "คุณได้เริ่มต้นเส้นทางแห่งการไถ่บาปแล้ว... จงเดินต่อไป... ด้วยความดีงาม" ภาคินรู้สึกราวกับว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจมานาน ได้ถูกยกออกไป เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะได้รับการให้อภัยจากคนที่เคยเป็นญาติของคนที่เขาทำร้าย ความรู้สึกโล่งใจและเบาใจถาโถมเข้ามา "ขอบคุณครับคุณสมศักดิ์... ขอบคุณจริงๆ ครับ" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ผมสัญญา... ว่าผมจะทุ่มเทเพื่อมูลนิธินี้... เพื่อให้เด็กๆ เหล่านี้มีชีวิตที่ดีขึ้น" "ผมเชื่อใจคุณนะภาคิน" คุณสมศักดิ์ยิ้ม "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย... บอกได้เสมอ"