อรุณรัศมีนั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ท่วงทำนองของบทสนทนากับทศพลยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ภาพความทรงจำอันเลือนรางที่ผุดขึ้นมาพร้อมกับคำพูดของเขา ทำให้จิตใจของเธอแปรปรวนยิ่งกว่าคลื่นในมหาสมุทร "เรื่องราวในอดีตชาติ..." เธอพึมพำอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจับใจความไม่ได้ ทศพลมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เขาเห็นความสับสนและความหวาดหวั่นฉายชัดในดวงตาคู่นั้น "ผมเข้าใจครับว่ามันยาก" เขาเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล "แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจรับฟังเรื่องราวที่ผมกำลังจะเล่าดู" "แต่... ฉันจะเชื่อได้อย่างไร" อรุณรัศมียังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "เรื่องแบบนี้... มันเหมือนนิยาย" "ผมรู้ครับ" ทศพลพยักหน้า "แต่บางครั้ง ความจริงก็แปลกประหลาดกว่านิยายเสียอีก" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเล่า "เรื่องนี้มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อนานมาแล้ว สมัยที่แผ่นดินนี้ยังปกครองด้วยระบอบกษัตริย์... ผมจำได้ถึงภาพวังโบราณที่งดงาม อากาศเย็นสบาย มีเสียงดนตรีขับกล่อมอยู่ตลอดเวลา ผมเห็นตัวเอง... ในอีกภพหนึ่ง เป็นขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนัก มีหน้าที่ดูแลกิจการของบ้านเมือง" อรุณรัศมีจ้องมองเขา แววตาฉายแววครุ่นคิด เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของทศพล แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ต่อต้านอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ "แล้ว... คุณเห็นอะไรอีก" เธอถามอย่างแผ่วเบา "ผมเห็นคุณ... ในภพนั้น" ทศพลเอ่ยต่อ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอรุณรัศมี "คุณเป็นหญิงสาวงดงาม เฉลียวฉลาด เป็นที่รักของทุกคนในวัง คุณมีนามว่า... ลดา" ชื่อนั้น... ลดา... อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุกในใจ เป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่สามารถอธิบายได้ เธอพยายามรวบรวมสติ "ลดา... ชื่อนี้... ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน" "ผมรู้ว่าคุณไม่เคยได้ยิน" ทศพลยิ้มบางๆ "แต่ผมแน่ใจว่าคุณเคยรู้สึกถึงมัน ภาพในความทรงจำของผม มันชัดเจนมาก... ลดา เป็นหญิงสาวที่งดงามทั้งรูปกายและจิตใจ เธอมีดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความเมตตา และรอยยิ้มที่สามารถละลายหัวใจของใครหลายคน" "แล้ว... เราสองคน... ในภพนั้น... เป็นอย่างไร" อรุณรัศมีถามอย่างอดไม่ได้ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ทศพลถอนหายใจแผ่วเบา "เรา... เรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน" เขาใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง "ผมเป็นขุนนางที่ดูแลเรื่องราวต่างๆ ในวัง และคุณ... คุณเป็นบุตรีของท่านขุนนางผู้ใหญ่... เราได้พบกันอยู่บ่อยครั้งในการประชุมต่างๆ หรือในงานเลี้ยงของราชสำนัก" "แล้ว... นอกเหนือจากนั้นเล่า" อรุณรัศมีกดดัน เธอกำลังรอคอยคำตอบที่อาจจะปลดล็อกปมในใจเธอ หรืออาจจะยิ่งทำให้สับสนไปกว่าเดิม "เรา... เรามีความรู้สึกพิเศษให้แก่กัน" ทศพลยอมรับ "แต่... มีอุปสรรคบางอย่าง..." เขาหยุดชะงักราวกับกำลังพยายามเรียบเรียงถ้อยคำ "ในเวลานั้น... มีบุคคลหนึ่ง... เป็นบุคคลที่มีอำนาจ... ที่เขา... เขาต้องการตัวคุณ" อรุณรัศมีเบิกตากว้าง "ใคร... แล้วเกิดอะไรขึ้น" "เขาเป็นผู้มีอิทธิพลมากในราชสำนัก" ทศพลเล่าต่อ "เขาต้องการแต่งงานกับคุณ... แต่คุณ... คุณไม่ได้รักเขา คุณรักผม..." น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ผมเห็นภาพตัวเอง... พยายามที่จะปกป้องคุณ... แต่... พลังของเขามันมากเกินไป..." "แล้ว... เราก็แยกจากกัน..." อรุณรัศมีพูดต่ออย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงที่ออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ "ใช่ครับ" ทศพลพยักหน้า "เราถูกพรากจากกัน... ด้วยอำนาจและเล่ห์เหลี่ยม... ภาพสุดท้ายที่ผมจำได้... คือคุณ... ถูกพาตัวไป... ท่ามกลางสายตาของผมที่มองดูด้วยความสิ้นหวัง..." ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองคน อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักบางอย่างทับถมอยู่บนอก ภาพความทรงจำของทศพลนั้นละเอียดอ่อนเกินกว่าจะปัดทิ้งได้ง่ายๆ มันเหมือนกับว่ามีบางส่วนของอดีตชาติกำลังฉายภาพซ้ำในจิตใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "แล้ว... คุณจะบอกว่า... เรื่องทั้งหมดนี้... มันคือ... กรรมของเรา... ในอดีตชาติหรือ" อรุณรัศมีถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ผมเชื่อเช่นนั้นครับ" ทศพลตอบรับอย่างหนักแน่น "ผมไม่รู้ว่าทำไม... แต่ผมรู้สึกได้ว่า... ความรู้สึกบางอย่าง... มันยังคงอยู่... แม้จะผ่านไปหลายภพหลายชาติ... ผมเชื่อว่า... เราสองคน... ถูกลิขิตให้มาพบกันอีกครั้ง... เพื่อ... เพื่อแก้ไข..." "แก้ไขอะไร" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความหวังและความกลัว "แก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต... หรือ... แก้ไขสิ่งที่จะเกิดขึ้นในปัจจุบัน" "ทั้งสองอย่างครับ" ทศพลเอ่ย "ผมเชื่อว่า... เรามีโอกาสที่จะ... ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งกรรม... ที่ผูกมัดเราไว้... และ... สร้าง... สรรค์... สิ่งที่ดีงาม... ในภพนี้..." อรุณรัศมีมองไปยังใบหน้าของทศพล เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดนี้ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ แต่ความรู้สึกบางอย่างภายในตัวเธอ... มันกำลังบอกว่า... เรื่องราวนี้... มันมีความสำคัญ... ต่อชีวิตของเธอ... อย่างยิ่ง...