อรุณรัศมีเงยหน้ามองทศพล ดวงตาฉายแววครุ่นคิด เธอพยายามประมวลผลคำพูดของเขาและความรู้สึกอันซับซ้อนที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ "คุณบอกว่า... บางครั้ง... เราก็ไม่เข้าใจ... ว่าทำไม... เหตุการณ์ในอดีต... ถึงได้ส่งผล... มาถึงปัจจุบัน... ถึงกับทำให้... ฉันรู้สึก... แบบนี้..." เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเธออ่อนลง แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้าแต่ก็ยังมีความมุ่งมั่นที่จะเข้าใจ "แต่... คุณบอกว่า... เราต้องทำความเข้าใจ... และปล่อยวาง... มันเป็นไปได้อย่างไร... ในเมื่อความรู้สึกนี้... มันเหมือนถูกปลูกฝังมา... ตั้งแต่แรก... ราวกับว่า... มันเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน... ที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน..." เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมที่หน้าอก ราวกับจะสัมผัสถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน ซึ่งมันทั้งปวดร้าว ระคนไปด้วยความโหยหาที่ไม่อาจอธิบายได้ ทศพลพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นเป็นสิ่งที่หลายคนสับสน... อรุณรัศมี... ความรู้สึกที่เรามี... ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความผูกพัน ความเกลียดชัง หรือแม้กระทั่งความกลัว... ล้วนมีรากเหง้ามาจากเหตุปัจจัย... ซึ่งบ่อยครั้ง... ก็คือผลแห่งกรรมที่เราได้กระทำไว้ในอดีตชาติ..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำพูดที่เหมาะสมที่สุด "ในทางพระพุทธศาสนา... เราเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม... การกระทำทุกอย่าง... ไม่ว่าจะเป็นทางกาย วาจา ใจ... ล้วนก่อให้เกิดผล... และผลนั้น... ก็จะส่งย้อนกลับมาหาผู้กระทำ... ในเวลาที่เหมาะสม..." "แต่... เรื่องของอดีตชาติ... มันเหมือนไกลตัวเหลือเกินค่ะ..." อรุณรัศมีเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันไม่เคยนึกถึง... หรือเคยเชื่อเรื่องแบบนี้มาก่อน... แล้ว... จะให้ฉันเข้าใจ... ยอมรับ... และปล่อยวาง... สิ่งที่... ฉันไม่เคย... สัมผัส... ไม่เคย... รับรู้... มาก่อนได้อย่างไร... คะ?" เธอเอียงคอเล็กน้อย พยายามมองเข้าไปในดวงตาของทศพล ราวกับจะค้นหาคำตอบที่แท้จริงจากเขา ทศพลยิ้มอย่างอ่อนโยน "นั่นคือความท้าทาย... อรุณรัศมี... แต่... ลองคิดดูสิ... บางครั้ง... เราก็มีความรู้สึกบางอย่าง... ต่อคนบางคน... โดยที่ไม่มีเหตุผล... เราอาจจะรู้สึกถูกชะตา... หรือรู้สึกไม่ชอบหน้า... ตั้งแต่แรกพบ... โดยไม่มีคำอธิบาย... ความรู้สึกเหล่านั้น... มันก็อาจจะเป็นผล... ของกรรม... ที่เชื่อมโยงเรา... กับบุคคลนั้นๆ... จากภพชาติที่แล้ว..." "แล้ว... ความรู้สึก... ที่ฉันมีต่อคุณ... ล่ะคะ...?" อรุณรัศมีถามอย่างตรงไปตรงมา เธอรู้สึกว่าเธอได้ก้าวข้ามกำแพงแห่งความอึดอัดใจไปแล้ว "มัน... มันใช่... สิ่งที่คุณกำลังพูดถึงหรือเปล่า?" เธอถาม พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ทศพลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมเชื่อว่า... ใช่... ความรู้สึกที่เรามีให้กัน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... มันคือสายใยแห่งกรรม... ที่ผูกพันเรา... มาตั้งแต่... อดีตกาลอันไกลโพ้น..." เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว "ในอดีตชาติ... เราอาจเคยมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง... อาจเป็นความรัก... ที่สมหวัง... หรืออาจเป็นความแค้น... ที่ยังไม่คลี่คลาย... หรืออาจเป็น... ความดี... ที่เราเคยทำร่วมกัน... ส่งผลมาถึงภพชาตินี้..." "แต่... ในชาติภพนั้น... มีใคร... ที่ทำให้เราเจ็บปวด... ใช่ไหมคะ?" อรุณรัศมีถามต่อ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหลุดเข้าไปในภาพฝันที่พร่าเลือน "คนที่... มีอำนาจ... แล้ว... เขา... ต้องการครอบครอง... คุณบอกว่า... เขาไม่ได้รัก... แต่เขาต้องการครอบครอง..." ทศพลถอนหายใจ "ใช่... ในชาติภพนั้น... มีบุคคลผู้ทรงอำนาจ... ที่ปรารถนาในตัวคุณ... และ... เขา... ไม่ได้รักคุณ... ด้วยความรักที่บริสุทธิ์... แต่เป็นความปรารถนา... ความต้องการ... ที่จะครอบครอง... คุณ... เขา... พรากความสุข... จากเราไป... ทำให้เรา... ต้องพลัดพราก... จากกัน..." "แล้ว... คนคนนั้น... เขาคือใคร... คะ?" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวาดหวั่น เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในอีกครั้ง ราวกับว่าบาดแผลในอดีตกำลังถูกขุดขึ้นมา "ผม... จำเขาได้ไม่ชัดเจน... อรุณรัศมี..." ทศพลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ภาพในอดีต... มันพร่าเลือน... แต่... ความรู้สึก... ที่ถูกกระทำ... มันยังคง... ติดตรึง... อยู่ในใจ... ของผม... และ... ผมเชื่อว่า... มันก็ส่งผล... มาถึงคุณ... เช่นกัน..." อรุณรัศมีหลับตาลง เธอพยายามนึกภาพ... ภาพวังโบราณ... เสียงกระซิบกระซาบ... กลิ่นอายของดอกไม้... และ... ดวงตาที่เย็นชา... ของใครบางคน... ที่จ้องมองมา... ราวกับเธอเป็นเพียง... สิ่งของ... ที่เขาต้องการ... จะครอบครอง... ความรู้สึกนั้น... มันไม่ใช่ของเธอ... แต่... มันกลับ... รู้สึกคุ้นเคย... อย่างประหลาด... "แล้ว... ทำไม... เราถึง... ยังคง... ถูกผูกพัน... อยู่... คะ?" เธอถามอีกครั้ง "ทั้งๆ ที่... ในอดีต... เราต้องเผชิญกับ... ความเจ็บปวด... และความสูญเสีย..." "เพราะ... ความรัก... ที่เรามีให้กัน... มันยิ่งใหญ่... เกินกว่า... สิ่งใด... จะมาทำลาย... ได้... อรุณรัศมี..." ทศพลตอบ พร้อมกับยื่นมือมาวางบนมือของเธอเบาๆ "แม้ว่า... ในอดีตชาติ... เราจะถูกพรากจากกัน... แต่... ความผูกพัน... แห่งรัก... ที่แท้จริง... มันไม่เคย... จางหาย... ไป... มันเพียงแต่... รอคอย... เวลา... ที่เหมาะสม... ที่เราจะ... ได้กลับมา... พบกัน... อีกครั้ง... เพื่อ... ชดใช้... ในสิ่งที่... เรายัง... ค้างคา... และ... เพื่อ... เรียนรู้... บทเรียน... ที่สำคัญ... ของชีวิต..." อรุณรัศมีมองมือของทศพลที่วางทาบทับอยู่บนมือของเธอ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมือของเขา... มันให้ความรู้สึก... ที่แตกต่าง... จากความเย็นชา... ที่เธอสัมผัสได้... จากภาพในอดีต... เธอรู้สึก... ถึงความมั่นคง... ความอบอุ่น... และ... ความรัก... ที่แท้จริง... ที่กำลัง... เติบโต... ขึ้นมา... "บทเรียน... อะไร... คะ?" เธอถาม... "บทเรียน... แห่งการเข้าใจ... และ... การปล่อยวาง... ครับ..." ทศพลตอบ... "เมื่อเราเข้าใจ... ต้นเหตุ... ของทุกข์... เราก็จะสามารถ... ปล่อยวาง... ความโกรธ... ความแค้น... และ... ความเสียใจ... ได้... และ... เมื่อเรา... ปล่อยวาง... ได้... เราก็จะพบ... กับ... ความสงบสุข... ที่แท้จริง..." อรุณรัศมียิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วย... ความหวัง... เธอรู้สึกว่า... เธอได้ก้าว... เข้าสู่... อีกระดับ... หนึ่ง... ของความเข้าใจ... ในชีวิต... และ... ในความสัมพันธ์... ของเธอ... กับ... ทศพล...