อรุณรัศมียังคงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กับทศพล แสงจันทร์ยามนี้ดูอ่อนโยนกว่าเดิม ราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่กำลังเต็มไปด้วยความหวังและความเข้าใจใหม่ๆ เธอได้ซึมซับคำสอนเรื่องอริยมรรคมีองค์ 8 และเริ่มมองเห็นหนทางที่จะก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดในอดีตได้ "คุณบอกว่า... เราต้อง... ตอบสนอง... ด้วยสติ... ด้วยความเมตตา... และ... ด้วยความเข้าใจ..." อรุณรัศมีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง "แต่... สำหรับ... บุคคล... ที่ทำให้... เรา... เจ็บปวด... อย่าง... รุนแรง... ในอดีต... การจะ... เมตตา... เขา... มัน... ช่าง... ยากเย็น... เหลือเกิน... คะ..." เธอมองไปที่ทศพล ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความขัดแย้งภายใน ทศพลพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจ... อรุณรัศมี... ความรู้สึก... โกรธ... แค้น... มันเป็น... ธรรมชาติ... ของมนุษย์... เมื่อเรา... ถูกกระทำ... โดย... ไม่เป็นธรรม... แต่... การยึดติด... อยู่กับ... ความรู้สึก... เหล่านั้น... จะมีแต่... ทำให้... เรา... ทุกข์... มากขึ้น... เพียงเท่านั้น..." เขาเว้นจังหวะ "การให้อภัย... ไม่ใช่... การเห็นชอบ... ในการกระทำ... ของผู้อื่น... แต่... คือการ... ปลดปล่อย... ตัวเอง... จาก... โซ่ตรวน... แห่ง... ความขมขื่น... ที่ผูกมัด... เรา... ไว้..." "ปลดปล่อย... ตัวเอง... จาก... โซ่ตรวน... แห่ง... ความขมขื่น..." อรุณรัศมีทวนคำ ราวกับกำลังจะจารึกความหมายนั้นไว้ในหัวใจ "แล้ว... จะ... ปลดปล่อย... ได้อย่างไร... คะ... ในเมื่อ... ความทรงจำ... ของเขา... ที่... มีอำนาจ... และ... ต้องการ... ครอบครอง... มันยังคง... ชัดเจน... อยู่... ราวกับ... ถูกตอกย้ำ... อยู่ใน... จิตใจ... ของฉัน..." "ลอง... พิจารณา... ถึง... เหตุปัจจัย... ครับ..." ทศพลกล่าว "บุคคล... ผู้มีอำนาจ... ในอดีตชาติ... ที่คุณ... กล่าวถึง... เขา... อาจจะ... มี... ความทุกข์... ในรูปแบบ... ของเขาเอง... ความโลภ... ความโกรธ... ความหลง... ที่ครอบงำ... จิตใจ... ของเขา... จน... ทำให้... เขา... กระทำการ... ที่... สร้าง... ความเดือดร้อน... ให้กับ... ผู้อื่น..." "คุณ... กำลัง... จะบอกว่า... เขา... ก็... เป็น... ผู้ที่... ถูก... กรรม... ตามสนอง... เช่นกัน... หรือคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยแววตาที่เริ่มมีความเข้าใจ "ใช่ครับ... ทุกชีวิต... ล้วน... อยู่ภายใต้... กฎแห่งกรรม... ไม่มีใคร... สามารถ... หนีพ้น... ได้... ผลของการกระทำ... ย่อม... ส่งผล... ต่อ... ผู้กระทำ... เสมอ... เพียงแต่... บางครั้ง... ผลนั้น... อาจจะ... ปรากฏ... ช้ากว่า... หรือ... เร็วกว่า... กัน..." ทศพลอธิบาย "เมื่อเรา... เข้าใจ... ว่า... ทุกคน... ล้วน... มี... เหตุปัจจัย... ของตนเอง... เราก็จะ... สามารถ... ลด... ความ... โกรธ... และ... ความ... เกลียดชัง... ลงได้... และ... เปลี่ยน... มาเป็น... ความ... สงสาร... และ... ความ... เข้าใจ..." "สงสาร... และ... เข้าใจ..." อรุณรัศมีพึมพำ... เธอหลับตาลง... พยายามนึกถึง... ใบหน้า... ของบุคคล... ผู้ทรงอำนาจ... ในอดีต... เธอพยายาม... นึกถึง... ถึง... ความทุกข์... ที่เขาอาจจะ... กำลัง... เผชิญ... อยู่... แทนที่จะ... เป็น... ความ... โกรธ... และ... ความ... หวาดกลัว... ที่เธอ... เคย... รู้สึก... "การให้อภัย... คือ... การมอบ... ความ... เป็น... อโหสิกรรม... ให้กับ... ผู้อื่น... หมายความว่า... เรา... อโหสิกรรม... ให้กับ... การกระทำ... ที่เขา... ได้... กระทำ... กับเรา... ในอดีต... และ... เรา... ขอ... อโหสิกรรม... จาก... สิ่งที่เรา... อาจจะ... เคย... กระทำ... กับเขา... ในภพชาติ... ที่ผ่านๆ มา..." ทศพลกล่าวเสริม "เมื่อเรา... สามารถ... ทำ... อโหสิกรรม... ได้อย่าง... แท้จริง... เราจะ... รู้สึก... ถึง... ความเบา... ในใจ... อย่าง... ไม่เคย... เป็นมาก่อน..." "อโหสิกรรม..." อรุณรัศมีกล่าว... คำนี้... มันมีความหมาย... ที่ลึกซึ้ง... สำหรับเธอ... ในตอนนี้... "ฉัน... อยากจะ... ทำ... อโหสิกรรม... ค่ะ..." เธอเอ่ย... ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วย... ความปรารถนาอันแรงกล้า... "นั่นคือ... ก้าวแรก... ที่สำคัญ... ครับ..." ทศพลกล่าว "เริ่มต้น... จาก... การ... สงสาร... และ... เข้าใจ... ต่อ... บุคคล... ผู้มีอำนาจ... ในอดีตชาติ... ของเรา... นึกถึง... การกระทำ... ของเขา... ด้วย... สติ... และ... พิจารณา... ถึง... เหตุปัจจัย... ที่อาจจะ... นำพา... ให้เขา... กระทำ... เช่นนั้น..." อรุณรัศมีหลับตาลงอีกครั้ง... ภาพของวังโบราณ... ภาพของบุคคลผู้ทรงอำนาจ... ปรากฏขึ้น... ในมโนภาพของเธอ... แต่... คราวนี้... ความรู้สึก... ที่เกิดขึ้น... มันแตกต่างไป... จากเดิม... แทนที่จะเป็น... ความ... โกรธ... และ... ความ... เจ็บปวด... กลับมีความ... รู้สึก... สงสาร... และ... เข้าใจ... แฝงปะปน... อยู่... "ฉัน... ขอ... อโหสิกรรม... ให้กับ... ท่าน... ผู้มีอำนาจ... ในอดีตชาติ... ที่... ได้... กระทำ... ให้... ฉัน... เจ็บปวด... และ... ต้อง... พลัดพราก... จาก... ท่าน... ทศพล... ค่ะ..." เธอเอ่ย... เสียงของเธอ... สั่นเครือเล็กน้อย... แต่... เต็มไปด้วย... ความตั้งใจ... "และ... ฉัน... ก็... ขอ... อโหสิกรรม... จาก... สิ่งที่... ฉัน... อาจจะ... เคย... กระทำ... กับ... ท่าน... ในอดีต... ด้วยเช่นกัน... ค่ะ..." เมื่อเธอเอ่ยจบ... อรุณรัศมีก็รู้สึก... ถึง... ความเบา... ที่แล่นผ่าน... เข้ามาใน... จิตใจ... ราวกับ... มี... ก้อนหิน... ที่หนักอึ้ง... ถูกยกออกไป... เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ... และ... ปล่อยลมหายใจออก... อย่าง... แผ่วเบา... "รู้สึก... ดีขึ้น... ไหม... ครับ... อรุณรัศมี?" ทศพลถาม... อรุณรัศมียิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่... บริสุทธิ์... และ... สดใส... "รู้สึก... ดีขึ้น... มาก... เลย... ค่ะ..." เธอตอบ... "มัน... เหมือน... กับ... ว่า... ฉัน... ได้... ปลดปล่อย... สิ่ง... ที่... เคย... ผูกมัด... ฉัน... ไว้... ออกไป... ได้... จริงๆ..." "นั่นคือ... พลัง... แห่ง... การอโหสิกรรม... ครับ..." ทศพลกล่าว... "เมื่อเรา... สามารถ... ให้อภัย... ได้... ทั้ง... ตัวเราเอง... และ... ผู้อื่น... เราก็จะ... ค้นพบ... ความ... สงบสุข... ที่แท้จริง... ภายใต้... การลิขิต... แห่ง... กรรม..." อรุณรัศมีมองทศพล... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วย... ความซาบซึ้ง... และ... ความรัก... ที่บริสุทธิ์... เธอรู้สึกว่า... การเดินทาง... ของเธอ... กำลัง... จะ... ก้าวเข้าสู่... บทใหม่... บทแห่ง... การให้อภัย... และ... การเข้าใจ... ซึ่ง... นำพา... เธอ... ไปสู่... ความ... หลุดพ้น... จาก... ทุกข์... ที่เคย... เกาะกิน... หัวใจ... ของเธอ... ตลอดมา...