แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านหน้าต่างกุฏิเข้ามา บรรยากาศภายในเงียบสงบ มีเพียงเสียงสวดมนต์เบาๆ ของบุญส่งที่ดังคลอเคลียไปกับเสียงแมลงยามค่ำคืน หลังจากที่บุญส่งได้ทบทวนคำสอนเกี่ยวกับสัจธรรมแห่งการพลัดพราก จิตใจของเขาก็เกิดความสงบมากขึ้น แม้จะอายุมากขึ้น สังขารเริ่มร่วงโรย แต่จิตวิญญาณของเขากลับเบ่งบานยิ่งกว่าเดิม "สังขารเป็นทุกข์" บุญส่งกล่าวในใจ "แต่ใจที่สงบ คือสภาวะแห่งนิพพาน" เขาพยายามฝึกสติอย่างต่อเนื่อง การรับรู้ลมหายใจเข้าออก เป็นสิ่งที่เขาทำเป็นประจำทุกวัน เพื่อให้จิตใจไม่ฟุ้งซ่านไปตามอารมณ์ วันหนึ่ง มีชายหนุ่มท่าทางมีปัญหาเข้ามาหาบุญส่งที่วัด เขาชื่อ วีระ เป็นนักธุรกิจที่กำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก "หลวงพ่อครับ" วีระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วครับ ธุรกิจกำลังจะล้มละลาย ผมเป็นหนี้สินท่วมหัว" บุญส่งเงยหน้ามองวีระด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา "โยมวีระ อย่าเพิ่งสิ้นหวัง" ท่านกล่าว "ทุกปัญหามีทางออกเสมอ" "แต่ผมหมดหนทางแล้วจริงๆ ครับหลวงพ่อ" วีระพรั่งพรูความทุกข์ออกมา "ผมไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "โยมเคยคิดถึงเรื่อง 'กรรม' บ้างไหม" บุญส่งถาม วีระมีสีหน้าฉงน "กรรมเหรอครับหลวงพ่อ" "ใช่" บุญส่งพยักหน้า "การกระทำในอดีต ย่อมส่งผลต่อปัจจุบัน และการกระทำในปัจจุบัน ย่อมส่งผลต่ออนาคต" "ผม...ผมไม่แน่ใจว่าผมทำกรรมอะไรไว้บ้างครับ" วีระตอบอย่างไม่มั่นใจ "ไม่เป็นไร" บุญส่งกล่าว "สิ่งที่สำคัญกว่าคือ การที่เราจะแก้ไขสถานการณ์ในปัจจุบันอย่างไร" "ผมควรทำอย่างไรดีครับหลวงพ่อ" วีระถามด้วยความหวัง "สิ่งแรกที่โยมต้องทำ คือ การมีสติ" บุญส่งตอบ "ตั้งสติให้มั่นคง อย่าปล่อยให้ความกังวล และความกลัว เข้ามาครอบงำจิตใจ" "เมื่อจิตใจสงบแล้ว โยมจะมองเห็นทางออกของปัญหาได้ชัดเจนขึ้น" ท่านกล่าวต่อ "และเมื่อโยมมีสติ โยมก็จะสามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง" "แล้วเรื่องหนี้สินล่ะครับหลวงพ่อ" วีระถามต่อ "เมื่อโยมมีสติแล้ว โยมจะสามารถวางแผนการจัดการหนี้สินได้อย่างรอบคอบ" บุญส่งอธิบาย "อาจจะลองปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ หรือหาทางเจรจากับเจ้าหนี้" "และที่สำคัญที่สุด" บุญส่งเน้นย้ำ "คือการทำบุญทำกุศลให้มากๆ" "ทำบุญแล้วจะได้ผลทันทีเลยเหรอครับหลวงพ่อ" วีระถาม "ผลของบุญ อาจจะไม่ได้เกิดขึ้นทันทีทันใด" บุญส่งกล่าว "แต่บุญกุศลจะช่วยเสริมบารมี และทำให้จิตใจของโยมเข้มแข็งขึ้น" "เมื่อจิตใจเข้มแข็งแล้ว โยมก็จะสามารถเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ ได้อย่างไม่ย่อท้อ" ท่านกล่าว "และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผลบุญก็จะส่งผลให้ปัญหาของโยมคลี่คลายลง" วีระรับฟังคำสอนของบุญส่งด้วยความตั้งใจ เขาเริ่มรู้สึกว่ามีแสงสว่างแห่งความหวังปรากฏขึ้นในใจ "ผมจะลองทำตามคำแนะนำของหลวงพ่อดูครับ" วีระกล่าว "ขอบคุณหลวงพ่อมากครับ" หลังจากวีระกลับไป บุญส่งก็กลับมานั่งภาวนาต่อ เขารู้สึกได้ว่า การได้ช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้จิตใจของเขาเบิกบาน และสงบสุขยิ่งขึ้น กลางดึกคืนนั้น ขณะที่บุญส่งกำลังเจริญภาวนา จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่เข้ามาภายในกุฏิ "นี่มัน...พลังงานแบบนี้" บุญส่งอุทานในใจ "เหมือนกับพลังงานที่หลวงตาบุญยืนเคยปลุกพลังญาณให้ข้าพเจ้า" เขาพยายามเพ่งสมาธิไปยังแหล่งพลังงานนั้น และทันใดนั้น ภาพในอดีตก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา เขาเห็นตัวเองในวัยเด็ก กำลังเล่นซุกซนอยู่ในป่า ภาพนั้นชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "นี่มัน...ภาพความทรงจำในอดีต" บุญส่งกล่าว "ไม่ใช่ภาพนิมิต แต่เป็นความทรงจำที่ถูกกระตุ้น" เขาพยายามเพ่งสมาธิให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และแล้ว ความลับที่ถูกปกปิดมานานก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น เขาเห็นภาพของตนเองในอดีตชาติชาติหนึ่ง เป็นนักบวชในศาสนาอื่น ที่เคยมีความผูกพันกับหลวงตาบุญยืน ในภพชาตินั้น ทั้งสองเคยร่วมกันสร้างประโยชน์ให้กับผู้คนมากมาย "ข้าพเจ้า...กับหลวงตา..." บุญส่งกล่าวด้วยความประหลาดใจ "เราเคยมีบุญสัมพันธ์กันมาก่อน" เขายังเห็นภาพของการกระทำบางอย่างในอดีตชาติ ที่ส่งผลมาถึงภพชาตินี้ ทำให้เขามีความผูกพันกับวัดแห่งนี้ และมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ "บุญส่ง...บุญยืน..." เขาเอ่ยชื่อของตนเองและหลวงตา "ชะตาชีวิตของเราถูกผูกพันกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน" ความจริงที่ปรากฏขึ้น ทำให้บุญส่งเข้าใจถึงเหตุผลที่เขามีความรู้สึกผูกพันกับวัดแห่งนี้อย่างลึกซึ้ง และเหตุผลที่เขามีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของหลวงตาบุญยืน "ทุกสิ่งล้วนมีความเชื่อมโยงกัน" บุญส่งกล่าว "กรรมในอดีต คือสิ่งที่นำพาเรามาพบกันในชาตินี้" เขาตระหนักดีว่า หน้าที่ของเขายังไม่จบสิ้น ยังมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ ก่อนที่จะเข้าสู่การดับสูญอันเป็นนิรันดร์ แสงจันทร์ยังคงส่องสว่าง แต่ในใจของบุญส่ง กลับมีความกระจ่างใสยิ่งกว่าแสงใดๆ เขาได้ค้นพบความลับในอดีตชาติ ซึ่งจะนำทางเขาไปสู่การปฏิบัติธรรมขั้นต่อไป