ภาพที่ฟ้าใสเห็นเมื่อครู่ ยังคงติดตาเธอราวกับเป็นเงาตามตัว เสียงหัวเราะและคำพูดของพิมพ์ดาวกับมินตรา ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘แผนของเราเป็นไปอย่างราบรื่น’ ‘เมฆาเองก็เล่นละครได้แนบเนียนจริงๆ’ ‘ความแค้นที่เรามีต่อครอบครัวของเมฆา’… ทั้งหมดนี้คือความจริงที่โหดร้าย และมันยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของเธอ ในขณะที่เธอกำลังประมวลผลกับสิ่งที่ได้ยิน ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออกอย่างแรง และเมฆาก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเธออยู่ในสภาพนี้ “ฟ้าใส! เธอ… เธอได้ยินอะไรบ้าง?” เมฆาถามเสียงสั่น ฟ้าใสไม่ตอบอะไร เธอเพียงแต่มองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับวิญญาณถูกพรากไปจากร่าง “ฟ้าใส… ฟังฉันนะ…” เมฆาพยายามจะเข้ามาหาเธอ แต่ฟ้าใสก็รีบก้าวถอยหลัง “อย่าเข้ามา… ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว!” “แต่… แต่ฉันต้องอธิบาย…” เมฆาพยายามจะพูด “อธิบายอะไร? อธิบายว่าคุณกำลังร่วมมือกับคนอื่นเพื่อหลอกลวงฉัน?” น้ำเสียงของฟ้าใสเริ่มสั่นเครือ “อธิบายว่าความรักที่คุณบอก มันเป็นแค่การแสดง?” “ไม่ใช่! มันไม่ใช่แบบนั้น!” เมฆาแก้ต่าง “ฉัน… ฉันแค่ต้องการเงิน… เพื่อกู้สถานการณ์ของบริษัท… และพิมพ์ดาวกับมินตรา… พวกเขาเสนอทางออกให้…” “คุณกำลังจะบอกว่า… คุณยอมให้คนอื่นมาหลอกลวงฉัน… เพื่อแลกกับเงิน?” ฟ้าใสถามด้วยความไม่เชื่อ “แล้วความรักของคุณล่ะ? มันมีความหมายอะไรกับคุณ!” “ความรักของฉัน… มันมีความหมายกับฉันเสมอ… แต่บางครั้ง… เราก็ต้องทำในสิ่งที่จำเป็น…” เมฆาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนแรง “สิ่งที่จำเป็น? คุณหมายถึงการทำลายชีวิตของฉันงั้นเหรอ?” ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพราก “คุณมันไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆ! คุณมันก็เป็นแค่นักต้มตุ๋น!” “ฟ้าใส! อย่าพูดแบบนั้น!” เมฆาหน้าเสีย “ฉันรักเธอจริงๆ นะ!” “รัก? ความรักของคุณมันมีราคาเท่าไหร่? ราคาเท่าเงินที่พิมพ์ดาวกับมินตราเสนอให้คุณงั้นเหรอ?” ฟ้าใสถามอย่างตัดพ้อ เมฆาเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบอะไรดี เขาเคยคิดว่าเขาจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ทุกอย่างกลับบานปลายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด “คุณมันน่าสมเพช…” ฟ้าใสพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “ฉันขอโทษที่เคยรักคนอย่างคุณ…” เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งเมฆาที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกผิด และความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ขณะที่ฟ้าใสเดินออกไปจากบริเวณงานแต่งงาน เธอรู้สึกเหมือนร่างกายไร้เรี่ยวแรง เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน เพียงแต่ต้องการจะหนีจากสถานที่แห่งความเจ็บปวดนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อเธอเดินออกมาถึงถนนใหญ่ เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดรออยู่… และคนขับรถคันนั้น… คือชายหนุ่มปริศนาคนเดิม… คนที่ให้ซองเอกสารกับเธอ “เธอ… เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ฟ้าใสถามด้วยความประหลาดใจ “ฉันรอเธออยู่นานแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันรู้ว่าเธอคงจะอยากรู้เรื่องราวทั้งหมด” ฟ้าใสลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของพิมพ์ดาวกับมินตรา เธอก็รู้สึกว่าเธอต้องการคำตอบที่ชัดเจนกว่านี้ “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย” ฟ้าใสกล่าว “ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้?” “เข้ามาสิ” ชายหนุ่มเปิดประตูรถ “เดี๋ยวฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง” ฟ้าใสตัดสินใจขึ้นรถไป… เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้คือใคร… แต่เธอรู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ที่เธอเคยเจอมา ตลอดการเดินทาง ชายหนุ่มคนนั้นได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟ้าใสฟัง… เขาคือ “ภาคิน” น้องชายของอดีตหุ้นส่วนธุรกิจของเมฆา… ผู้ที่เมฆาได้หักหลังและยักยอกเงินไปทั้งหมด “เมฆา… เขาเป็นคนทะเยอทะยาน… เขาต้องการทุกอย่าง… แม้จะต้องเหยียบย่ำคนอื่น…” ภาคินอธิบาย “แล้วพิมพ์ดาวกับมินตราล่ะคะ? ทำไมพวกเขาถึงร่วมมือกับเมฆา?” ฟ้าใสถาม “พิมพ์ดาว… เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจคู่แข่งที่เมฆาต้องการจะทำลาย… ส่วนมินตรา… เธอแค้นเมฆามาก… เพราะเมฆาเคยทำลายครอบครัวของเธอ…” ภาคินเล่า “ทั้งสองคนจึงร่วมมือกับเมฆา… โดยใช้เธอเป็นเครื่องมือ… เพื่อแก้แค้น… และเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง…” ฟ้าใสฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ “แล้ว… แล้วคุณล่ะ? ทำไมคุณถึงมาช่วยฉัน?” ฟ้าใสถาม “เพราะฉันเห็นความเจ็บปวดในสายตาของเธอ… และฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนผิด… ฉันอยากจะช่วยเธอ… ให้หลุดพ้นจากวังวนนี้…” ภาคินตอบอย่างจริงจัง “แต่… แต่ตอนนี้ฉันจะทำยังไงต่อไป?” ฟ้าใสถามด้วยความสับสน “เธอจะต้องเข้มแข็ง… และลุกขึ้นสู้… เธอจะต้องไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก…” ภาคินให้กำลังใจ “ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ…” คำพูดของภาคินทำให้ฟ้าใสรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง… แต่รอยร้าวในใจของเธอมันยังคงลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ “ขอบคุณค่ะ… คุณภาคิน” ฟ้าใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไร… เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง… แล้วผ่านมันไปให้ได้…” ภาคินกล่าว เมื่อรถจอดลงที่หน้าบ้านของฟ้าใส ภาคินก็ส่งยิ้มให้เธอ “พรุ่งนี้… ฉันจะมาหาเธออีกครั้ง… เราจะมาวางแผนกัน…” ฟ้าใสพยักหน้าอย่างช้าๆ… เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ของเธอ… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น… เมื่อเธอเดินเข้าไปในบ้าน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา… และเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน… เป็นข้อความจากเมฆา… “ฟ้าใส… ผมขอโทษจริงๆ… ผมเจอหลักฐานบางอย่างที่บอกว่า… พิมพ์ดาวกับมินตรา… เขาไม่ได้ต้องการแค่แก้แค้น… แต่พวกเขากำลังวางแผนที่จะ… ครอบครองทุกอย่างของครอบครัวเรา… รวมทั้ง… ตัวเธอด้วย…” ฟ้าใสเบิกตากว้าง… นี่มันเรื่องอะไรกันอีก…