เสียงน้ำไหลรินเอื่อยๆ กลบเสียงอึกทึกของเมืองใหญ่ภายนอกจนเกือบมิด บรรยากาศภายใน "ธาราคาเฟ่" โปร่งโล่งสบายตาด้วยการตกแต่งที่เน้นไม้และหินธรรมชาติ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นหยดน้ำค้างเกาะพราวอยู่บนใบเฟิร์นที่จัดวางอยู่ตามมุมต่างๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟคั่วสดผสมผสานกับกลิ่นดินชื้นหลังฝนตก ยิ่งทำให้ที่นี่เป็นสวรรค์สำหรับคนเมืองที่ต้องการหลีกหนีความวุ่นวาย ณ โต๊ะริมหน้าต่างที่มองเห็นสายธารไหลคดเคี้ยว เคียงข้างด้วยพรรณไม้เขียวชอุ่ม "เมษา" หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆ กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจก ดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพสายน้ำทอดยาวไปไกล จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอถูกรวบขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าใสไร้เครื่องสำอางที่ยังคงความสดใสของวัยสาว เสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ขาบาน สะท้อนไลฟ์สไตล์ที่เรียบง่ายของเธอ มือเรียวเล็กวางทาบทับแก้วกาแฟลาเต้ที่เริ่มเย็นชืด ลายฟองนมรูปหัวใจที่บาริสต้าตั้งใจวาดให้ กำลังค่อยๆ จางหายไปราวกับความสัมพันธ์ที่กำลังเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลง เธอถอนหายใจแผ่วเบา เสียงถอนหายใจนั้นเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงน้ำ "คิดอะไรอยู่เหรอคะคุณเมษา?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดาวระยิบระยับ เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เมษารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ใบหน้าของเธอฉายรอยยิ้มบางๆ เมื่อหันไปเผชิญหน้ากับ "ดิน" ชายหนุ่มที่เป็นมากกว่าเพื่อนสนิท เขาคือคนที่เธอคบหาดูใจมาสองปี เป็นคนที่เธอรู้สึกว่าเข้าใจและเป็นที่พึ่งได้เสมอ "เปล่าค่ะ แค่คิดเรื่อยเปื่อย" เมษาตอบ พยายามเก็บงำความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน "คิดว่าทำไมธรรมชาติถึงได้สวยงามขนาดนี้นะคะ" ดินหัวเราะเบาๆ "คุณเมษาช่างช่างสังเกตจริงๆ นะครับ ยามปกติก็ช่างสังเกตดีอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งช่างสังเกตเป็นพิเศษเลย" เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้วกาแฟของเธอเบาๆ "กาแฟเย็นหมดแล้วหรือครับ? เดี๋ยวผมสั่งให้ใหม่นะ" "ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว" เมษารีบปฏิเสธ "จริงๆ วันนี้ที่นัดเจอ... ดินมีอะไรอยากจะคุยกับเมษาหรือเปล่าคะ?" เธอตัดสินใจเปิดประเด็นก่อน แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นอาจทำให้เธอเสียใจ ดินมองใบหน้าของเมษาอย่างพิจารณา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความหนักอึ้งบางอย่าง "เมษา... ช่วงนี้เราอาจจะห่างๆ กันไปหน่อยนะ" เขาเริ่มต้นขึ้น เสียงของเขาแผ่วลงเมื่อพูดประโยคนี้ "เมษาเองก็คงรู้สึกได้ใช่ไหม" เมษากลั้นหายใจ เธอพยักหน้าช้าๆ หัวใจบีบรัดราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น "ใช่ค่ะ เมษารู้สึกได้" "เมษา... ผม... ผมกำลังจะได้รับโอกาสไปทำงานที่ต่างประเทศครับ เป็นโปรเจกต์ที่ผมใฝ่ฝันมาตลอด ตั้งแต่เรียนจบ" ดินพูด ดวงตาของเขามองตรงไปที่เมษา แต่เหมือนกำลังมองทะลุตัวเธอไปยังอนาคตที่เขาวาดฝันไว้ เมษาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "ไป... ไปเมื่อไหร่คะ?" "เขาให้เวลาเตรียมตัวประมาณสามเดือนครับ ผมอาจจะต้องเดินทางไปที่นั่นประมาณสองปี" ดินตอบ เขาเผลอหลบสายตาเมษาไปชั่วครู่ ราวกับไม่กล้าที่จะสบตาเธอขณะที่กำลังจะทำร้ายความรู้สึกของเธอ หัวใจของเมษาดิ่งวูบลงไปสู่ก้นบ่อแห่งความผิดหวัง สองปี... สองปีไม่ใช่ระยะเวลาสั้นๆ สำหรับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างมั่นคง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความสวยงามของธรรมชาติรอบตัวพลันเลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ "สองปี..." เธอพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา "ดิน... แล้ว... แล้วเราล่ะคะ?" ดินรีบเอื้อมมือมาจับมือของเมษา มือของเขาอบอุ่น แต่ในตอนนี้ความอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจปลอบประโลมความหนาวเย็นในใจของเธอได้ "เมษา... ผมขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าจะบอกคุณยังไงดี" "ดิน... เคยคิดถึงอนาคตของเราบ้างไหมคะ? ตอนที่ตัดสินใจ... จะไป" เมษาถาม เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่ริมฝีปากของเธอกลับสั่นระริก "ผม... ผมคิดถึงเมษานะครับ คิดถึงตลอดเวลา" ดินพูดอย่างตะกุกตะกัก "แต่โอกาสนี้มันสำคัญกับผมมาก เมษาเข้าใจผมนะ" "เมษาเข้าใจค่ะ" เมษาตอบ เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นคงดูบิดเบี้ยวเสียมากกว่า "แต่... ดินไม่เคยคิดจะบอกเมษาเลยเหรอคะ? หรือ... หรือดินคิดว่าเมษาจะไม่เข้าใจ?" "ผม... ผมแค่ไม่แน่ใจว่าเมษาจะยอมให้ผมไปหรือเปล่า" ดินตอบตามตรง "ผมกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว เมษาจะเสียใจมากจน... จนเราอาจจะเลิกกันไปเลย" เมษากลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ดินพูด พยายามมองหาเหตุผลในความลังเลของเขา แต่สิ่งที่เธอรู้สึกได้คือความผิดหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "ดินคะ" เธอพูดเสียงเรียบ "ถ้าเรามีสติ... เราจะไม่กลัวอะไรแบบนี้เลยนะคะ" ดินเลิกคิ้ว "สติ? หมายความว่ายังไงครับ?" "ก็... ถ้าเรามีสติรู้เท่าทันอารมณ์และความคิดของตัวเอง เราจะรู้ว่าความกลัวมันเกิดขึ้นจากอะไร เราจะรู้ว่าเราควรจะจัดการกับความกลัวนั้นอย่างไร" เมษาอธิบาย "และถ้าเรารู้เท่าทันอารมณ์ของอีกฝ่าย เราก็จะเข้าใจเขาได้มากขึ้น การสื่อสารก็จะดีขึ้น" "แล้ว... คุณเมษาคิดว่าถ้าเรามีสติ... เรื่องของเรามันจะไม่เกิดปัญหาแบบนี้ใช่ไหมครับ?" ดินถามอย่างสงสัย "ไม่เชิงว่าไม่เกิดปัญหาเลยค่ะ" เมษายอมรับ "แต่ถ้าเรามีสติ เราจะรับมือกับปัญหาเหล่านั้นได้ดีขึ้น เราจะมองเห็นทางออกได้ชัดเจนขึ้น และเราจะไม่ยอมให้ปัญหามาบั่นทอนความสัมพันธ์ของเราไปง่ายๆ" เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ดึงมือออกจากมือของดิน "เมษารู้ว่าดินรักความฝันของตัวเอง และเมษาก็สนับสนุนดินเสมอค่ะ แต่... ดินเองก็ต้องรู้ด้วยว่าความสัมพันธ์ก็ต้องการการดูแลเหมือนกัน" ดินมองเมษาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เคยคิดว่าเมษาจะมองเรื่องนี้ในมุมที่ลึกซึ้งเช่นนี้ การตัดสินใจของเขาอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง เขาเคยคิดเพียงแค่ว่าอยากจะคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ แต่ไม่เคยคิดถึงผลกระทบที่จะตามมาต่อความสัมพันธ์ของเขากับเมษาอย่างแท้จริง "ผม... ผมขอโทษจริงๆ ครับเมษา" ดินพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ผมอาจจะยังขาดสติในเรื่องนี้ไปจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาพยายามยิ้มให้ดิน แม้รอยยิ้มนั้นจะยังคงดูฝืนๆ "เมษาแค่อยากให้ดินรู้ว่า... ความสัมพันธ์ของเรามันสำคัญกับเมษาแค่ไหน" บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงน้ำไหลที่ยังคงดังเป็นเพื่อนคลายเหงา