สายลมเย็นยามเย็นพัดเอื่อยๆ ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของ "สวนลอยฟ้า" ร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกสูงใจกลางเมือง แสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า สาดส่องลงมากระทบใบหน้าของ "วิน" ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของเมืองที่กำลังสว่างไสวด้วยแสงไฟนับล้าน วินเป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ประสบความสำเร็จ เขามักจะดูสุขุม เยือกเย็น และควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในยามนี้ แววตาของเขากลับมีความกังวลฉายชัด "คุณวินครับ อาหารพร้อมแล้วครับ" เสียงบริกรดังขึ้น ทำลายภวังโหมดของวิน "ขอบคุณครับ" วินตอบรับเสียงห้วนๆ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีสายเรียกเข้า เขากดปุ่มโทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง แต่ปลายสายก็ยังคงไม่รับ "ยังไม่มาอีกเหรอคะ?" เสียงหวานใสของ "มินตรา" หญิงสาวสวยผู้เป็นแฟนของวินดังขึ้น เธอเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ วิน ใบหน้าของเธอฉายแววของความผิดหวังเล็กน้อย "ยังเลยครับ" วินตอบเสียงเนือยๆ "ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้" "พี่เมษาก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะ" มินตราถอนหายใจ "เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวก็หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว" "แต่นี่มันไม่ใช่แค่หายไปเฉยๆ นะมินตรา" วินพูด น้ำเสียงของเขามีความหงุดหงิดปนเปอยู่ด้วย "นี่มันสำคัญมากนะ" "ก็รู้ค่ะ" มินตราตอบ "แต่พี่เมษาคงมีเหตุผลของเขาแหละค่ะ" "เหตุผลอะไร? ผมส่งข้อความไปบอกว่าคืนนี้เราจะมาทานฉลองวันเกิดของเขาที่นี่ เขาก็บอกว่าจะมา แล้วตอนนี้... มันเลยเวลามาเกือบชั่วโมงแล้ว" วินบ่น "บางที... พี่เมษาอาจจะเจอเรื่องที่ทำให้เขาไม่สบายใจก็ได้นะคะ" มินตราเสนอแนะ "พี่เมษาก็เป็นคนอ่อนไหวนะคะ" "อ่อนไหวเกินไปต่างหาก" วินพึมพำ "ถ้าเขารู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้าง ปัญหามันก็คงไม่เกิด" "พี่วินคะ" มินตราเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของวินเบาๆ "พี่เมษาก็พยายามอยู่นะคะ เขาเล่าให้แพรวฟังว่าเขาพยายามฝึกสติอยู่" "ฝึกสติ?" วินเลิกคิ้ว "แล้วมันได้ผลบ้างไหมล่ะ? ดูสิ... ผลมันเป็นยังไง" "แพรวว่า... การฝึกสติมันต้องใช้เวลาค่ะพี่วิน" มินตราตอบ "แล้วก็... มันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องเปลี่ยนเป็นคนละคนในทันที" "ผมแค่อยากให้เขามีความสุขในวันเกิดของเขา" วินพูด เสียงของเขาอ่อนลง "แล้วก็อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันมั่นคงกว่านี้" "แพรวเข้าใจค่ะ" มินตราพูด "แต่ความสัมพันธ์มันก็เหมือนต้นไม้ ต้องค่อยๆ รดน้ำพรวนดินไปเรื่อยๆ นะคะ" "แล้วถ้าต้นไม้ไม่ยอมโตล่ะ?" วินถาม "เราก็ต้องหาสาเหตุว่าทำไมต้นไม้ถึงไม่โต" มินตราตอบ "บางทีมันอาจจะขาดน้ำ ขาดปุ๋ย หรือเจอแดดจัดเกินไป... เราก็ต้องสังเกต แล้วก็แก้ไขไปทีละอย่าง" วินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่มินตราพูด เขาเองก็รู้ดีว่าการควบคุมอารมณ์เป็นสิ่งสำคัญ แต่บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเมษาปล่อยให้อารมณ์ของตัวเองเข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมากเกินไป "แล้ว... คุณเมษาบอกคุณไหมว่าทำไมถึงมาช้า?" วินถาม "ไม่ได้บอกค่ะ" มินตราส่ายหน้า "แต่แพรวคิดว่า... พี่เมษาอาจจะอยากให้พี่วินรอเขาหน่อย" "รอ? รออะไร?" วินถาม "รอให้พี่เมษาพร้อมที่จะมาหาพี่วินน่ะค่ะ" มินตราตอบ "บางที... การรอคอยอย่างเข้าใจ มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีนะคะ" วินพยักหน้าช้าๆ เขาเริ่มมองเห็นภาพ เขาอาจจะเร่งรีบเกินไป เขาอาจจะคาดหวังมากเกินไป "คุณเมษาบอกว่า... การมีสติมันช่วยให้เราเข้าใจตัวเองและคนอื่นมากขึ้นใช่ไหมครับ?" วินถาม "ใช่ค่ะ" มินตราตอบ "แล้วมันก็ช่วยให้เราไม่ตัดสินอะไรเร็วเกินไปด้วย" "ถ้าอย่างนั้น... ผมควรจะให้เวลาเขาหน่อย" วินตัดสินใจ "คุณมินตราครับ ทานอะไรก่อนเลยนะครับ ผมขออนุญาตออกไปข้างนอกสักครู่" "จะไปไหนคะ?" มินตราถาม "ผมจะไปรอคุณเมษาที่ล็อบบี้โรงแรม" วินตอบ "ผมเชื่อว่า... เขาจะมา" มินตรามองตามหลังวินไป เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของวินกับเมษา อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่วินคิด การที่วินยอมรอเมษา โดยไม่แสดงความโกรธหรือหงุดหงิดออกมา นั่นก็เป็นสัญญาณที่ดีแล้ว วินเดินลงไปยังล็อบบี้โรงแรม เขาเห็นเมษานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของล็อบบี้ กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างในสมุดบันทึก "เมษา..." วินเดินเข้าไปหา เมษารู้สึกถึงเงาของใครบางคน เธอเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นวินยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ขอโทษค่ะ" เมษาพูดเสียงเบา "เมษามาช้า" "ไม่เป็นไรครับ" วินตอบ "ผมรอได้" เมษามองเข้าไปในดวงตาของวิน เธอเห็นความเข้าใจและความอดทนฉายชัดอยู่ในนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด "เมษากำลังเขียนบันทึกเกี่ยวกับสติค่ะ" เมษาบอก "เมษากำลังพยายามทำความเข้าใจมันให้มากขึ้น" "ผมดีใจที่เมษาทำแบบนั้นครับ" วินพูด "บางที... การที่เราเข้าใจตัวเองและคนอื่นมากขึ้น... มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเรายืนยาวก็ได้" เมษาพยักหน้า เธอมองสมุดบันทึกในมือ แล้วเงยหน้ามองวินอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอในครั้งนี้ เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจอย่างแท้จริง "ใช่ค่ะ" เมษาตอบ "เมษาก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" วินยื่นมือไปจับมือของเมษา เขาเห็นแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น การรอคอยของเขาในครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย "ไปทานข้าวกันนะครับ" วินชวน "วันเกิดของคุณ" เมษายิ้ม "ค่ะ" ทั้งสองจับมือกันเดินออกจากล็อบบี้ มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้า ปล่อยให้แสงดาวระยิบระยับเป็นสักขีพยานของความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น