บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเป็นมืออาชีพ แม้ว่าภายในใจของรินดาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกเสียดายกับสิ่งที่กำลังจะเสียไป แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ การพูดคุยสิ้นสุดลงด้วยการที่รินดาลงนามในเอกสารรับทราบเงื่อนไขต่างๆ และรับทราบการสิ้นสุดสภาพการเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการ เมื่อเดินออกมาจากห้องประชุม รินดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา "เอาล่ะรินดา นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง "เราจะทำยังไงต่อไปดี" คณินรอเธออยู่ที่หน้าลิฟต์ เมื่อเห็นเธอเดินออกมาด้วยสีหน้าหงอยๆ เขาก็รีบเดินเข้าไปหา "เป็นยังไงบ้างครับ" เขาถามเสียงอ่อนโยน รินดาพยักหน้าเบาๆ "เรียบร้อยค่ะ" "แล้ว..." คณินเว้นช่วงไป เขาจับมือเธอไว้แน่น "คุณโอเคไหม" "ก็... ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ" รินดาตอบตามตรง "มันเหมือนกับว่าเราเสียบางอย่างที่สำคัญไป" "ผมเข้าใจครับ" คณินบีบมือเธอ "แต่ผมก็เชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้นะ" "ขอบคุณค่ะ" รินดาเงยหน้ามองเขา "คุณวินคะ... ฉันรู้สึกเหมือนชีวิตมันพลิกผันไปหมดเลย" "มันก็เป็นอย่างนั้นแหละครับ ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน" คณินพูด "บางทีอุปสรรคที่เข้ามา มันก็เพื่อจะสอนอะไรบางอย่างให้เรา" "สอนอะไรคะ" รินดาถาม "ก็อาจจะสอนให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี" คณินตอบ "หรืออาจจะสอนให้เรารู้ว่า เรามีความเข้มแข็งมากกว่าที่เราคิด" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" รินดาถอนหายใจ "ตอนนี้ก็ยังมองไม่เห็นหนทางที่ชัดเจนเลย" "ไม่เป็นไรครับ" คณินยิ้ม "เราค่อยๆ คิดกันไปทีละก้าว" "แล้วถ้า... ถ้าฉันหางานใหม่ไม่ได้ล่ะคะ" รินดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" คณินตอบหนักแน่น "เราจะช่วยกันหาทางออก" "ขอบคุณนะคะ" รินดาซบหน้าลงบนไหล่ของคณิน "ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" “ผมก็รู้สึกโชคดีเหมือนกันครับ” คณินกอดเธอตอบ “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” ทั้งสองคนเดินออกจากอาคารบริษัท ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเร่งรีบไปทำงานของตนเอง รินดาเหลือบมองตึกสูงที่เธอเคยทำงานอยู่ ด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความผูกพัน ความเสียใจ และความหวังที่ริบหรี่ "ต่อไปเราจะทำอะไรดีคะ" รินดาถามเมื่อเดินมาถึงรถ "กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนนะครับ" คณินกล่าว "แล้วเย็นนี้ เราค่อยมานั่งคุยกันว่าจะเอายังไงต่อ" "ค่ะ" ระหว่างทางกลับบ้าน ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง รินดากำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น และพยายามตั้งสติกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ "วินคะ" รินดาเอ่ยขึ้น "คุณคิดว่า... ถ้าฉันลองไปสมัครงานในสายงานอื่นดูจะเป็นยังไงคะ" คณินหันมามองเธอ "ก็เป็นทางเลือกที่ดีนะครับ ถ้าคุณสนใจ" "จริงๆ แล้ว... ฉันเคยคิดอยากจะลองทำงานด้านการให้คำปรึกษา หรือการพัฒนาบุคลากรมาบ้างค่ะ" รินดาพูด "แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้ลอง" "น่าสนใจนะครับ" คณินกล่าว "ถ้าคุณสนใจจริงๆ เราก็ลองศึกษาหาข้อมูลดู" "แต่ฉันจะมีความรู้ความสามารถพอหรือเปล่าคะ" รินดาถามด้วยความกังวล "เราไม่ลองก็ไม่รู้ครับ" คณินตอบ "และถ้าคุณยังขาดอะไรไป เราก็ค่อยๆ เรียนรู้เพิ่มเติมได้" "คุณวินคะ" รินดาหันไปมองเขาอย่างมีความหวัง "ถ้าฉันตัดสินใจจะลองเดินในเส้นทางนี้จริงๆ คุณจะสนับสนุนฉันไหมคะ" "แน่นอนครับ" คณินตอบทันที "ผมจะสนับสนุนคุณเต็มที่" รินดายิ้มกว้างขึ้น “ขอบคุณค่ะ” เมื่อกลับถึงบ้าน รินดาขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก เธอเข้าไปนั่งในห้องนอน และหยิบสมุดบันทึกเล่มโปรดออกมา เธอเปิดหน้ากระดาษเปล่าๆ และเริ่มเขียน "วันนี้เป็นวันที่ฉันสูญเสียบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญไป..." เธอกล่าวขณะเขียน "...แต่ฉันก็ได้รับโอกาสใหม่ๆ ที่อาจจะนำพาฉันไปสู่เส้นทางที่ดีกว่าเดิม" เธอพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น การปรับโครงสร้างองค์กร ไม่ใช่ความผิดของเธอ และการเสียงาน ไม่ได้หมายความว่าชีวิตจะสิ้นสุดลง "ฉันต้องมองไปข้างหน้า" เธอเขียน "และใช้ประสบการณ์ที่ผ่านมาเป็นบทเรียน" รินดาลองเขียนถึงสิ่งที่เธอสนใจจริงๆ จังๆ นั่นก็คือการให้คำปรึกษา เธอเขียนถึงเหตุผลที่ทำให้เธอสนใจงานด้านนี้ ความปรารถนาที่จะช่วยเหลือผู้อื่นให้ผ่านพ้นปัญหาต่างๆ ไปได้ "ฉันเชื่อว่าประสบการณ์ที่ผ่านมา ทั้งในชีวิตส่วนตัวและในการทำงาน จะช่วยให้ฉันเข้าใจ และเห็นอกเห็นใจผู้อื่นได้มากขึ้น" เธอเขียน "ฉันอยากใช้ปัญญา และความเข้าใจ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับสังคม" เธอใช้เวลาอีกสักพักในการเขียนความคิดต่างๆ ลงในสมุดบันทึก จนกระทั่งรู้สึกว่าใจของเธอสงบลง เมื่อออกมาจากห้องนอน เธอก็เห็นคณินกำลังเตรียมเครื่องดื่มสมุนไพรหอมกรุ่น "เป็นไงบ้าง" คณินถาม "ดีขึ้นมากค่ะ" รินดาตอบ "ขอบคุณนะคะ" "ผมดีใจที่เห็นคุณสบายใจขึ้น" คณินส่งเครื่องดื่มให้เธอ "แล้วเราจะเริ่มวางแผนกันยังไงดี" "ฉันคิดว่า... ฉันอยากจะลองศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับสายงานด้านการให้คำปรึกษาอย่างจริงจังค่ะ" รินดาบอก "อาจจะต้องมีการอบรมเพิ่มเติม หรือหาคอร์สเรียนที่เกี่ยวข้อง" "เยี่ยมเลยครับ" คณินสนับสนุน "ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลอะไร บอกผมได้เลยนะ" "แล้วถ้า... ถ้าฉันอยากลองเขียนเรซูเม่ใหม่ หรือหาข้อมูลบริษัทที่เกี่ยวกับสายงานนี้ คุณพอจะช่วยได้ไหมคะ" รินดากล่าว "แน่นอนครับ" คณินยิ้ม "เรามาช่วยกัน ทำให้เรซูเม่ของคุณดูน่าสนใจ และโดดเด่นที่สุด" คืนนั้น ทั้งสองคนใช้เวลาพูดคุยกันถึงแผนการต่างๆ อย่างละเอียด รินดารู้สึกว่าการมีคณินอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอมีกำลังใจขึ้นมาก การสูญเสียครั้งนี้ ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆ ที่กำลังจะมาถึง