ตลอดหลายสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของรินดาเต็มไปด้วยความสุขและความสดใส การได้เห็นมารดาเริ่มต้นไล่ตามความฝัน ทำให้หัวใจของเธอเบิกบาน การไปเลือกซื้ออุปกรณ์ศิลปะกับมารดา กลายเป็นการผจญภัยเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และเรื่องราวใหม่ๆ "คุณแม่คะ ดูสิคะ สีน้ำมันพวกนี้สวยจังเลย" รินดาหยิบหลอดสีน้ำมันสีฟ้าสดใสขึ้นมาดู มารดาของรินดาเดินเข้ามาดู "โอ้โห สีสวยจริงๆ ด้วย" "แม่ว่าแม่จะลองซื้อสีพวกนี้กลับไปลองใช้นะ" "ดีเลยค่ะ" รินดาตอบ "แล้วนี่... คุณแม่จะเริ่มวาดภาพอะไรก่อนดีคะ" มารดาของรินดาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แม่ว่า... แม่จะลองวาดรูปวิวทิวทัศน์แถวบ้านเราก่อนนะ" "แม่คิดถึงธรรมชาติที่นี่มากๆ" "เป็นความคิดที่ดีค่ะ" รินดาเห็นด้วย "ถ้าภาพแรกเสร็จแล้ว อย่าลืมให้หนูดูเป็นคนแรกนะคะ" "แน่นอนจ้ะ" มารดาตอบ "แต่ถ้าไม่สวย... อย่าเพิ่งว่าแม่นะ" "ไม่เลยค่ะ" รินดาตอบ "หนูเชื่อว่าคุณแม่ทำได้" คณินที่เดินเลือกพู่กันอยู่ใกล้ๆ เดินเข้ามาสมทบ "ผมว่า... การได้ลงมือทำ คือจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดแล้วครับ" เขาเอ่ย "ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร" "การได้ทำตามความฝัน คือชัยชนะในตัวเองแล้ว" หลังจากนั้น รินดาก็ได้แวะเวียนไปหาแม่ของเธอที่บ้านบ่อยขึ้น ทุกครั้งที่ไป เธอมักจะเห็นภาพร่าง หรือภาพสีน้ำมันที่มารดาได้ลงมือทำไปแล้ว แม้บางภาพจะยังไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่รินดาก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจ และความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากใบหน้าของมารดา "คุณแม่คะ ภาพนี้สวยจังเลยค่ะ" รินดาชมภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาที่มีหมอกบางๆ ปกคลุมอยู่ "ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยลูก" มารดาของรินดาถ่อมตัว "สีตรงนี้มันยังดูทึบไปหน่อย" "แม่ว่าแม่จะต้องลองปรับอีก" "ไม่เลยค่ะ" รินดาแย้ง "หนูชอบสีตรงนี้มากเลยค่ะ มันดูอบอุ่น" "ขอบใจจ้ะ" มารดาของรินดาตอบด้วยรอยยิ้ม วันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังจะกลับบ้านหลังจากไปเยี่ยมแม่ เธอก็ได้เห็นของเก่าชิ้นหนึ่งวางอยู่บนชั้นในห้องเก็บของ เป็นกรอบรูปไม้เก่าๆ ที่มีรูปถ่ายเก่าเก็บอยู่ข้างใน "นั่นอะไรคะคุณแม่" รินดาถามพร้อมกับชี้ไปที่กรอบรูป มารดาของรินดาเดินเข้ามาดู "อ๋อ... นั่นรูปเก่าของแม่นะ" "ตอนแม่ยังสาวๆ" รินดาหยิบรูปนั้นออกมาดู เธอเห็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงาม ผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความฝัน แต่ก็มีความเศร้าสร้อยบางอย่างแฝงอยู่ "คุณแม่เหรอคะ" รินดาถามด้วยความประหลาดใจ "สวยจังเลยค่ะ" มารดาของรินดาพยักหน้า "ใช่... นั่นแม่เอง" "รูปนี้ถ่ายตอนแม่เรียนจบใหม่ๆ" "ตอนนั้น... คุณแม่กำลังจะแต่งงานกับคุณพ่อใช่ไหมคะ" รินดาถาม มารดาของรินดาถอนหายใจเบาๆ "ใช่จ้ะ" "แม่ก็คิดว่าชีวิตแม่จะต้องมีความสุขมากๆ" "แต่... บางทีชีวิตมันก็ไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไปหรอกนะลูก" รินดาเงียบไป เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่มารดาพยายามจะสื่อ แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้อย่างเต็มที่ "คุณแม่... คุณแม่มีความสุขกับการแต่งงานไหมคะ" รินดาถามอย่างแผ่วเบา มารดาของรินดาหลบตาไปทางอื่น "แม่... แม่พยายามมีความสุขนะลูก" "แต่บางที... ความคาดหวังของเรากับความเป็นจริงมันก็ห่างกันเหลือเกิน" "พ่อของลูก... เขาก็เป็นคนดีนะ" "แต่... บางทีความแตกต่างทางความคิด และการใช้ชีวิต มันก็ทำให้เรามีปัญหากัน" "แล้ว... คุณแม่รักคุณพ่อไหมคะ" รินดาถามต่อ มารดาของรินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "แม่... แม่ก็รักเขาในแบบของเรานะลูก" "แต่ความรักแบบนั้น... มันไม่เหมือนกับความรักที่แม่เคยใฝ่ฝัน" "มันเหมือนกับ... เราต้องประคองชีวิตคู่ไปเรื่อยๆ" "โดยที่ไม่สามารถมีความสุขได้อย่างเต็มที่" รินดารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ค่อยๆ คลี่คลายออกจากปมในใจของมารดา การที่มารดาของเธอสามารถที่จะพูดถึงความรู้สึกส่วนตัวเหล่านี้ได้ แสดงว่าเธอได้ก้าวข้ามผ่านความกลัว และความอึดอัดในอดีตไปได้แล้ว "หนู... หนูเข้าใจค่ะคุณแม่" รินดาเอ่ย "บางที... ชีวิตคู่มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่เราคิด" "ใช่จ้ะ" มารดาของรินดาตอบ "แล้วพอมีลูก... แม่ก็ยิ่งต้องคิดมาก" "แม่ก็อยากจะให้ลูกมีชีวิตที่ดี" "แม่ก็เลยพยายามอย่างเต็มที่" "ถึงแม้ว่า... แม่เองจะไม่มีความสุขก็ตาม" "คุณแม่ไม่ต้องโทษตัวเองนะคะ" รินดาพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดมารดา "หนูรู้ว่าคุณแม่พยายามมาตลอด" "หนูขอบคุณคุณแม่นะคะ" มารดาของรินดาโอบกอดลูกสาวแน่น น้ำตาที่เคยแห้งผากเริ่มไหลรินอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ และความซาบซึ้ง "แม่... แม่ดีใจนะลูก" มารดาพูดเสียงสั่นเครือ "ที่ลูกเข้าใจแม่" "แม่... แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเจอเรื่องราวที่ไม่ดี" "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่" รินดาตอบ "ตอนนี้... ทุกอย่างมันดีขึ้นแล้ว" "เรามาสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมกันนะคะ" คณินที่ยืนรออยู่ห่างๆ มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ เขารู้ดีว่า การที่รินดาได้มีโอกาสเยียวยาบาดแผลในใจของมารดาเช่นนี้ เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามหาศาล "คุณแม่ครับ" คณินเอ่ยขึ้น "ผมว่า... ความสุขที่แท้จริง คือการที่เราได้รัก และเป็นที่รัก" "และเมื่อเรามีความสุข เราก็จะสามารถส่งต่อความสุขนั้นให้กับคนรอบข้างได้" มารดาของรินดาพยักหน้าเห็นด้วย "จริงอย่างที่คุณคณินว่านะลูก" "แม่... แม่รู้สึกดีขึ้นมากเลย" "เหมือนมีอะไรที่หนักๆ ในใจ... หลุดออกไป" "นั่นแหละค่ะคุณแม่" รินดาบอก "นั่นคือการก้าวต่อไปอย่างแท้จริง" การสนทนาในวันนั้น เป็นเหมือนการเปิดประตูบานใหม่ให้กับความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก ความลับที่ถูกเก็บงำมานานค่อยๆ ถูกเปิดเผย และได้รับการเยียวยาด้วยความเข้าใจ และการให้อภัย รินดาได้เรียนรู้ว่า การมองเห็นความทุกข์ของผู้อื่น และการพร้อมที่จะเข้าใจ ย่อมนำมาซึ่งความสง่างามของจิตใจ