หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างรินดากับคณินก็เหมือนได้รับการปรับจูนให้เข้าที่เข้าทาง พวกเขาไม่ได้มีปัญหากันอีก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบไปเสียทั้งหมด การปรับความเข้าใจกันครั้งนี้ เหมือนเป็นการเปิดประตูบานใหม่ แต่ภายในห้องนั้นก็ยังมีข้าวของที่ต้องจัดเรียงให้เข้าที่อีกมากมาย รินดาพยายามทำความเข้าใจกับตารางงานที่แน่นขนัดของคณิน เธอรู้ว่าเขาทำงานหนักเพื่ออนาคตของทั้งคู่ แต่บางครั้งความรู้สึกเหงาก็ยังคงแวะเวียนเข้ามา เธอจึงพยายามหากิจกรรมทำในเวลาว่าง ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนฝูง หรือจมอยู่กับหนังสือเล่มโปรด เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องจมอยู่กับความคาดหวังที่อาจนำไปสู่ความผิดหวัง "วันนี้วินบอกว่าจะเลิกงานเร็วหน่อยน่ะ" รินดาบอกกับเพื่อนสนิทของเธอ "แต่ไม่รู้ว่าจะจริงหรือเปล่า" "ก็ต้องรอดูต่อไปนะแม่คุณ" เพื่อนของเธอตอบติดตลก "อย่าเพิ่งตั้งความหวังสูงเกินไปล่ะ เดี๋ยวจะผิดหวังเอา" "ฉันก็พยายามอยู่" รินดาถอนหายใจ "แต่บางทีมันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ" "เข้าใจๆ" เพื่อนของเธอพยักหน้า "แต่ที่สำคัญคือ การสื่อสารนะ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ก็บอกเขาไปตรงๆ อย่าเก็บไว้คนเดียว" "ฉันก็พยายามทำอยู่นะ" รินดาตอบ "หลังจากที่เราคุยกันครั้งนั้น ฉันก็พยายามสื่อสารความรู้สึกตัวเองมากขึ้น" "ดีแล้ว" เพื่อนของเธอเสริม "แล้วเขาเป็นไงบ้างล่ะ หลังจากที่เราคุยกัน" "ก็ดีขึ้นนะ" รินดาตอบ "เขาพยายามหาเวลาให้ฉันมากขึ้น ชวนไปทานข้าว หรือโทรศัพท์มาคุยกันบ่อยขึ้น" "เยี่ยมเลย" เพื่อนของเธอแสดงความยินดี "แสดงว่าสิ่งที่เธอทำไปมันได้ผลนะ" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น" รินดาเอ่ย "แต่ฉันก็รู้ว่ามันต้องใช้เวลา" "แน่นอน" เพื่อนของเธอเห็นด้วย "ความสัมพันธ์มันก็เหมือนต้นไม้ใหญ่ ที่ต้องใช้เวลาในการเติบโต ไม่ใช่ว่ารดน้ำครั้งเดียวแล้วจะออกดอกออกผลเลย" รินดายิ้มให้กับคำเปรียบเทียบของเพื่อน เธอพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ ฉันก็หวังว่าความรักของเราจะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง" ในขณะเดียวกัน คณินเองก็กำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายของตัวเอง เขาตระหนักดีว่าความสัมพันธ์ของเขากับรินดาต้องการการดูแลเอาใจใส่ที่มากขึ้น เขาเริ่มจัดสรรเวลาในตารางงานที่แสนจะยุ่งเหยิง ให้มีพื้นที่สำหรับรินดามากขึ้น การได้พูดคุยกับเธอ การได้เห็นรอยยิ้มของเธอ กลายเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยเติมพลังให้กับเขา "วันนี้งานเยอะมากเลยพี่" คณินพูดกับหัวหน้าของเขา "ผมคงต้องอยู่ถึงดึกอีกแล้ว" "ไม่เป็นไรคณิน" หัวหน้าของเขาตอบ "แต่ก็อย่าหักโหมมากเกินไปนะ ดูแลสุขภาพตัวเองด้วย" "ขอบคุณครับ" คณินตอบ "แต่ผมคิดว่าผมจะขอตัวกลับก่อนสักห้าโมงครึ่งนะครับ" หัวหน้าของเขามองมาที่เขาอย่างแปลกใจ "มีธุระอะไรเหรอ" "ผมมีนัดกับแฟนครับ" คณินตอบ "เธอรอผมอยู่" หัวหน้าของเขายิ้ม "อ๋อ เข้าใจแล้ว" เขาตบไหล่คณินเบาๆ "ไปเถอะๆ อย่าปล่อยให้คนสวยรอนาน" คณินยิ้มรับ เขาหยิบกระเป๋าเอกสารของเขาขึ้นมา แล้วรีบเดินออกจากออฟฟิศ เขารู้สึกดีใจที่หัวหน้าของเขาเข้าใจและอนุญาตให้เขากลับก่อน ถึงแม้ว่างานจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ก็ตาม เขารู้ดีว่า การให้ความสำคัญกับคนรัก ก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้การทำงาน ระหว่างทางกลับ คณินโทรศัพท์หา รินดา "สวัสดีครับคนสวย" "วิน!" รินดาอุทานอย่างดีใจ "คิดว่าจะไม่โทรมาซะแล้ว" "ผมบอกแล้วไงว่าจะพยายามกลับเร็ว" คณินตอบ "แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ" "กำลังจะทำอาหารเย็นค่ะ" รินดาตอบ "วันนี้ทำเมนูโปรดของคุณเลยนะ" "จริงเหรอครับ" คณินถามอย่างตื่นเต้น "ผมจะรีบกลับไปทานเลย" "ค่ะ" รินดาตอบรับ "รออยู่นะคะ" เมื่อวางสายจากรินดา คณินก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขารู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้รินดามีความสุข เขาตระหนักว่า ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่การทำเรื่องยิ่งใหญ่เสมอไป แต่อาจจะเป็นการใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ การกระทำที่แสดงออกถึงความรักและความห่วงใย เมื่อคณินมาถึงคอนโดของรินดา ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับรินดาที่ยืนยิ้มรออยู่ เธอสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูอ่อนหวาน และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาเตะจมูก "มาแล้วเหรอคะ" รินดาเอ่ยทักทาย "มาแล้วครับ" คณินตอบ พลางเดินเข้าไปกอดเธอ "หอมจังเลย" "ทานอะไรมาหรือยังคะ" รินดาถาม "ยังเลยครับ รอทานฝีมือคุณอยู่นี่ไง" คณินตอบ ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องครัวที่ถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ดูอบอุ่น กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ "วันนี้ทำอะไรให้ผมทานครับ" คณินถาม "สปาเก็ตตี้คาโบนาร่าค่ะ" รินดาตอบ "แล้วก็สลัดอกไก่ย่าง" "เยี่ยมไปเลย" คณินกล่าว "เมนูโปรดของผมเลย" ขณะที่รินดากำลังจัดอาหารใส่จาน คณินก็เข้าไปช่วยเธอ เขาหยิบจาน หยิบช้อนส้อม วางบนโต๊ะอาหาร ทั้งสองคนทำงานประสานกันอย่างลงตัว ราวกับเป็นทีมเดียวกัน "ขอบคุณนะริน" คณินกล่าวขณะมองไปที่จานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า "ที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมทาน" "ไม่เป็นไรค่ะ" รินดาตอบ "แค่นี้เอง" "ไม่ใช่นะ" คณินพูดต่อ "ผมหมายถึง ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผม ขอบคุณที่เข้าใจผม" รินดามองสบตาเขา "ฉันก็ขอบคุณคุณเหมือนกันค่ะวิน ที่พยายามปรับปรุงตัวเองเพื่อฉัน" ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ก่อนที่จะเริ่มรับประทานอาหารเย็น บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความรัก และความเข้าใจ การปรับความเข้าใจกันครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้ปัญหาระหว่างทั้งคู่หายไปเสียทีเดียว แต่ก็ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น พวกเขากำลังเรียนรู้ที่จะใช้ปัญญาในการนำทางความรักให้เติบโตอย่างสง่างาม