เสียงปืนของต้น… ดังก้องกังวาน… ชายชุดดำ… เซถอยหลังไป… ดวงตาของเขา… เต็มไปด้วยความเจ็บปวด… และ… ความสับสน… เขา… พยายามจะยิงกลับ… แต่… ร่างของเขา… ก็ทรุดลงไปกองกับพื้น… “ต้น!” นาราร้องเสียงหลง… เธอรีบเข้าไปหาต้น… “คุณ… ไม่ตาย…!” ต้น… ยิ้มบางๆ… “ผม… ไม่ได้… ตาย… คุณนารา… ผม… แค่… แกล้ง… ทำ… “ “แกล้งทำ…!?” ชัชตะโกน… “ทำไม! คุณทำแบบนี้… ทำไม! คุณ… คือ… ใคร!” “ผม… คือ… ‘ลูกชาย’… ที่… ท่านประธาน… เคย… ‘ปกปิด’… ไว้…” ต้นตอบ… “ผม… คือ… ‘พี่ชาย’… ของคุณ… นารา… “ “พี่ชาย!?” นาราอุทาน… “คุณ… คุณคือ… ‘พี่ชาย’… ที่อยู่ในจดหมาย…!” “ใช่ครับ… คุณนารา…” ต้นยิ้ม… “ผม… ใช้ชีวิต… หลบๆ ซ่อนๆ… มาตลอด… เพราะ… ท่านประธาน… กลัว… ว่า… ‘คน’… จะ… ทำร้าย… ผม… “ “แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… ทำร้าย… ‘พี่ชาย’… ของผม…?” นาราถาม… เธอชี้ไปยังร่างของ ‘นักฆ่า’… “เขา… ไม่ใช่… ‘พี่ชาย’… ของคุณ… ครับ… คุณนารา…” ต้นกล่าว… “เขา… คือ… ‘คน’… ที่… ‘อรุณรัศมี’… จ้าง… มา… เพื่อ… ‘แก้แค้น’… “ “อรุณรัศมี…!” ชัชตะโกน… “เธอ… โกหก… ฉัน…!” “ใช่ครับ… เธอ… โกหก… คุณ… “ ต้นกล่าว… “เธอ… ใช้… คุณ… เป็น… ‘เครื่องมือ’… ใน… การแก้แค้น… ของเธอ… “ “แล้ว… คุณ… ล่ะ… ต้น…?” ท่านประธานถาม… “ทำไม… คุณ… ถึง… ไม่… บอก… พ่อ… ว่า… คุณ… รอด…” “ผม… อยาก… ให้… ท่าน… ได้… เรียนรู้… “ ต้นตอบ… “ผม… อยาก… ให้… ท่าน… ได้… เห็น… ว่า… ‘ความโลภ’… และ… ‘ความโกรธ’… มัน… ทำร้าย… คน… ได้… มาก… แค่ไหน… “ “และ… ผม… ก็… อยาก… ให้… คุณนารา… ได้… เรียนรู้… “ ต้นมองไปที่นารา… “ว่า… ‘ความรัก’… ที่… บริสุทธิ์… มัน… สามารถ… ชนะ… ทุกสิ่ง… ได้…” นารารู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ… เธอเข้าใจ… ทุกอย่างแล้ว… ความรัก… ความแค้น… ความโลภ… ความโกรธ… และ… ความหลง… ทั้งหมดนี้… มันเป็นเพียง… ‘บททดสอบ’… จากบิดาของเธอ… เพื่อให้เธอได้เรียนรู้… และ… เติบโต… “ฉัน… เข้าใจ… แล้วค่ะ… พ่อ…” นารากล่าว… น้ำตาของเธอ… ไหลด้วยความปลื้มปีติ… “ฉัน… จะ… ไม่… หลง… ไปกับ… ‘ความโลภ’… หรือ… ‘ความแค้น’… อีก… แล้ว…” “ดีมาก… ลูก… “ ท่านประธานยิ้ม… “พ่อ… ภูมิใจ… ในตัวลูก…” ทันใดนั้นเอง! เสียงโทรศัพท์ของต้นก็ดังขึ้น! เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… เมื่อต้นรับสาย… สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป… “คุณนาราครับ… นี่… เป็นเรื่อง… ที่… สำคัญ… มาก… ครับ…” ต้นพูด… “ผู้หญิง… ที่คุณอรุณรัศมี… อ้างว่าเป็น ‘พี่ชาย’… เขา… ไม่ได้… เป็น… ‘พี่ชาย’… ของคุณ… เลยครับ… ที่แท้จริงแล้ว… เขา… คือ…” ต้นหยุดพูด… และ… ยิ้ม… “เขา… คือ… ‘ศัตรู’… คนสุดท้าย… ของ… ‘ครอบครัว’… ของเรา… ครับ…” “ใคร… คะ…?” นาราถาม… ด้วยความกังวล… “เขา… คือ… ‘อดีต’… ของ… ‘คุณท่าน’… ครับ…” ต้นตอบ… “คน… ที่… คุณท่าน… เคย… ‘ทำร้าย’… เขา… ใน… อดีต… “ “แล้ว… เขา… ต้องการ… อะไร… จากเรา…?” ท่านประธานถาม… “เขา… ต้องการ… ‘แก้แค้น’… ครับ…” ต้นกล่าว… “เขา… ต้องการ… ให้… ‘ครอบครัว’… ของเรา… ต้อง… ‘ชดใช้’… ใน… สิ่งที่… คุณท่าน… เคย… ทำ…” “แต่… เรา… ก็… ไม่ได้… ทำ… อะไร… ผิด…” นาราพูด… “เรา… ทำ… ‘ผิด’… ครับ… คุณนารา…” ต้นกล่าว… “เรา… เคย… ‘หลง’… ใน… ‘อำนาจ’… และ… ‘ทรัพย์สิน’… ของ… ‘ครอบครัว’… “ “แต่… ตอนนี้… เรา… รู้แล้ว… “ นารากล่าว… “เรา… จะ… ไม่… หลง… ไปกับ… ‘สิ่งเหล่านั้น’… อีก… แล้ว…” “ถูกต้องครับ… คุณนารา…” ต้นยิ้ม… “และ… ‘ความรัก’… ที่… บริสุทธิ์… มัน… คือ… ‘พลัง’… ที่… ยิ่งใหญ่… ที่สุด… “ “ใช่ค่ะ…” นารายิ้ม… เธอหันไปมองบิดา… และ… ต้น… “เรา… จะ… อยู่… ด้วยกัน… ต่อไป… “ “ใช่… ลูก…” ท่านประธานยิ้ม… “เรา… จะ… สร้าง… ‘อนาคต’… ที่… สดใส… กว่า… เดิม…” ทั้งสามคน… ยืนอยู่ด้วยกัน… ท่ามกลางแสงอาทิตย์… ที่สาดส่องเข้ามา… ผ่านหน้าต่าง… ของคฤหาสน์… หลังใหญ่… ที่เคย… เต็มไปด้วย… ความมืดมิด… และ… ความลับ… แต่นาทีนั้น… ทุกอย่าง… ก็… เปลี่ยนไป… “คุณนาราครับ…” ต้นพูด… “มี… ‘คน’… โทร… มา… อีก… แล้ว… ครับ…” “ใคร… คะ…?” นาราถาม… “เขา… บอกว่า… ‘เขา’… คือ… ‘คน’… ที่… ‘ท่านประธาน’… เคย… ‘ทำร้าย’… ใน… อดีต… “ ต้นตอบ… “และ… เขา… ก็… บอกว่า… ‘เขา’… จะ… มา… ‘ขอ’… ‘บางสิ่ง’… คืน…” “บางสิ่ง…?” นาราทวนคำ… “อะไร… คะ…?” “เขา… ต้องการ… ‘หัวใจ’… ของ… ‘คุณท่าน’… ครับ…” ต้นกล่าว… “และ… เขา… ก็… บอกว่า… ‘เขา’… จะ… ไม่… ยอม… ‘ปล่อย’… ใคร… ออกไป…… จนกว่า… เขา… จะ… ได้… ‘สิ่งที่’… เขา… ต้องการ… “