แสงตะวันยามสายสาดส่องทาบทับลงบนลานวัด เผยให้เห็นความสงบและความร่มรื่นที่แผ่ซ่านไปทั่ว แก้วเดินออกมาจากศาลาทรงธรรม ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความเข้าใจและการยอมรับ ความขุ่นมัวที่เคยเกาะกุมจิตใจได้จางหายไป เหลือเพียงความสงบและความเบิกบานอันบริสุทธิ์ "หลวงพ่อคะ" แก้วเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "หนู... อยากจะ... ขอบคุณหลวงพ่อ... อีกครั้งค่ะ" หลวงพ่อพุทธาทรงหันมามองแก้ว ดวงตาของท่านเปี่ยมด้วยความเมตตา "สิ่งใด... ที่... ทำให้... แก้ว... รู้สึก... ขอบคุณ...เล่า" "ทุกสิ่งทุกอย่างเลยค่ะหลวงพ่อ" แก้วตอบ "ตั้งแต่... หนู... ได้มา... ปฏิบัติธรรม... ที่นี่... หนู... ก็... ได้... เรียนรู้... อะไร... มากมาย" "หนู... ได้... รู้จัก... ที่จะ... มอง... เห็น... ความจริง... ของ... ชีวิต" เธอเล่าต่อ "ว่า... สิ่งที่... เรา... เคย... ยึดติด... เคย... เจ็บปวด... มัน... เป็นเพียง... เงา... ที่... เกิดขึ้น... และ... ดับไป" "การ... ปล่อยวาง... ไม่ใช่... การ... ลืมเลือน... แต่... คือ... การ... เข้าใจ... และ... ยอมรับ... ใน... สิ่งที่... เกิดขึ้น" หลวงพ่อพุทธากล่าว "เมื่อเรา... ยอมรับ... ได้... จิตใจ... ของเรา... ก็... จะ... เป็นอิสระ" "หนู... เข้าใจ... แล้วค่ะหลวงพ่อ" แก้วกล่าว "เมื่อก่อน... หนู... เคย... โกรธ... พี่สร้อย... มาก... มาก... เสียใจ... กับ... สิ่งที่... เขา... เคย... ทำกับหนู" "แต่... พอหนู... ได้... พิจารณา... ถึง... ความทุกข์... ที่... พี่สร้อย... เอง... ก็... กำลัง... เผชิญอยู่" เธอเล่าต่อ "หนู... ก็... รู้สึก... สงสาร... เขา... ขึ้นมา... ทันที" "ความ... เห็นอกเห็นใจ... คือ... รากฐาน... ของ... ความ... เมตตา" หลวงพ่อพุทธาทรงอธิบาย "เมื่อเรา... สามารถ... มองเห็น... ความทุกข์... ของ... ผู้อื่น... ได้... จิตใจ... ของเรา... ก็... จะ... อ่อนโยน... ลง" "และความ... อ่อนโยน... นี่เอง... ที่... จะ... นำพา... ไปสู่... การ... ให้อภัย" ท่านกล่าวเสริม "การ... ให้อภัย... คือ... การ... ปลดปล่อย... ตัวเรา... เอง... จาก... โซ่... ตรวน... แห่ง... อดีต" สามเณรกล้าที่นั่งอยู่ไม่ไกล ได้แต่พยักหน้าอย่างตั้งใจฟัง "กระผม... ก็... รู้สึก... ได้... เหมือนกันครับหลวงพ่อ" เขาเอ่ยขึ้น "ตอนแรก... ผม... ก็... แอบ... อิจฉา... แก้ว... ที่... ได้... รับ... ความ... รัก... จาก... คุณ... ปราโมทย์" "แต่... พอ... ผม... ได้... ฟัง... เรื่องราว... ของ... คุณ... ปราโมทย์... และ... ได้... เห็น... ว่า... เขา... ก็... มี... ความ... ยากลำบาก... ใน... ชีวิต... เหมือนกัน" สามเณรกล้ากล่าวต่อ "ผม... ก็... เลิก... อิจฉา... และ... รู้สึก... ยินดี... กับ... ความสุข... ของ... ทั้งสองคน... ไปด้วย" "นั่น... คือ... อาการ... ของ... จิตใจ... ที่... เริ่ม... บริสุทธิ์" หลวงพ่อพุทธาทรงแย้มสรวล "เมื่อเรา... สามารถ... ยินดี... ใน... ความสุข... ของ... ผู้อื่น... ได้... นั่น... แสดงว่า... เรา... กำลัง... เดิน... ไป... บน... เส้นทาง... แห่ง... ความ... สงบ... ที่แท้จริง" "หนู... อยากจะ... กลับไป... พบ... พี่สร้อย... อีกครั้งค่ะหลวงพ่อ" แก้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "หนู... อยากจะ... บอก... กับเขา... ว่า... หนู... ไม่ได้... โกรธ... แล้ว" "และ... หนู... ก็... อยากจะ... ช่วย... เขา... เท่าที่... หนู... จะ... ทำได้" เธอเสริม "ไม่ว่า... จะ... เป็น... เรื่อง... อะไร... ก็ตาม" "การ... กลับไป... เผชิญหน้า... กับ... อดีต... อาจจะ... เป็น... สิ่ง... ที่... ท้าทาย" หลวงพ่อพุทธาทรงเตือน "แต่... เมื่อ... จิตใจ... ของเรา... พร้อม... แล้ว... มัน... ก็... จะ... กลายเป็น... โอกาส... ในการ... เยียวยา" "แก้ว... รู้ดี... ค่ะหลวงพ่อ" แก้วตอบ "หนู... คิดว่า... ตอนนี้... หนู... พร้อมแล้ว" "ความ... กล้าหาญ... ที่แท้จริง... คือ... การ... กล้า... ที่จะ... เผชิญหน้า... กับ... ความ... กลัว... และ... ความ... เจ็บปวด... ในใจ" หลวงพ่อพุทธากล่าว "และ... เมื่อ... เรา... ก้าวข้าม... ผ่าน... มันไปได้... เรา... ก็... จะ... พบ... กับ... ความ... เข้มแข็ง... ที่... เรา... ไม่เคย... รู้ตัว... มาก่อน" "หนู... ขอ... น้อมรับ... คำ... แนะนำ... ของหลวงพ่อ... ค่ะ" แก้วก้มลงกราบอย่างนอบน้อม "หนู... จะ... ไป... หา... พี่สร้อย... วันนี้เลย" "ขอ... ให้... การเดินทาง... ของ... แก้ว... เต็มไปด้วย... สติ... และ... ปัญญา" หลวงพ่อพุทธาทรงอวยพร "และ... ขอ... ให้... การ... พบปะ... ครั้งนี้... นำพา... มาซึ่ง... ความ... เข้าใจ... และ... การ... เยียวยา... ที่แท้จริง" แก้วยิ้มรับ นัยน์ตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความหวัง เธอทราบดีว่า การเผชิญหน้ากับอดีตที่ขมขื่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ด้วยจิตใจที่ได้รับการขัดเกลาด้วยธรรมะ เธอมั่นใจว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน และนำพาความรักอันบริสุทธิ์ไปมอบให้แก่ทุกคนที่เธอรัก