เปลวไฟแห่งการแก้แค้น
“ไม่!!!” เสียงกรีดร้องของปานตะวันดังลั่นไปทั่วกระท่อม. ร่างของชายปริศนาที่ล้มลง… เลือดที่ไหลนอง… ทุกอย่างมันชัดเจนจนแทบจะบีบคั้นหัวใจเธอ. นี่คือราคาที่ต้องจ่าย… เพื่อความจริง….
กลุ่มคนชุดดำหยุดชะงัก. พวกเขาคาดไม่ถึงว่าปานตะวันจะแสดงอาการหุนหันพลันแล่นเช่นนี้. การสูญเสียของ ‘เขา’ กลับจุดประกายบางอย่างในตัวเธอ….
“พวกแก… ต้องชดใช้!” เธอตะโกน. ปลายนิ้วที่สั่นเทาแต่แข็งกร้าว กำปืนพกของธนวัฒน์ไว้แน่น. เธอไม่รู้ว่าเธอเคยจับปืนมาก่อนหรือไม่. แต่ตอนนี้… มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ. เป็นอาวุธที่จะใช้ปลดปล่อยความโกรธแค้นที่ท่วมท้น.
“หยุดนะ!” หนึ่งในกลุ่มคนชุดดำสั่ง. “ส่งเอกสารมา!”
แต่ปานตะวันไม่ฟัง. ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความแค้น. เธอไม่สนใจแล้วว่าธนวัฒน์คือใคร. เธอไม่สนใจแล้วว่าใครคือคนร้ายที่แท้จริง. ตอนนี้… เธอมีเพียงเป้าหมายเดียว….
…แก้แค้น….
…ให้กับ….
…คนที่….
…ยอมพลี….
…ชีวิต….
…เพื่อ….
…เธอ….
เธอเหนี่ยวไก. เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว. กระสุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนชุดดำ. คนหนึ่งล้มลง. ความโกลาหลเริ่มก่อตัว. เธอสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง. เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้ทำเช่นนี้. มันเหมือนเป็นสัญชาตญาณดิบ… ที่ถูกปลุกขึ้นมา.
“ยิงมัน!” เสียงสั่งการดังขึ้น. กลุ่มคนชุดดำเริ่มตอบโต้. กระสุนเฉี่ยวผ่านร่างของปานตะวันไปอย่างฉิวเฉียด. เธอหมอบหลบหลังโต๊ะที่พังเสียหาย. หัวใจเต้นระรัว. เลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง. เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขน….
“ฉัน… ถูกยิง…!” เธออุทาน. แต่ความเจ็บปวดนั้น… มันกลับยิ่งเพิ่มแรงผลักดันให้เธอต่อสู้.
“ฉัน… จะไม่ยอม… ตาย… ที่นี่…!”
เธอตัดสินใจ. เธอต้องเอาชีวิตรอด. และต้องเอาเอกสารนี้ไปให้ถึงมือคนที่ควรจะเป็น.
“ใคร… คือคนที่… ฉันควร… มอบมันให้…?” เธอตะโกนถาม. โดยไม่รู้ว่าใครจะตอบเธอ.
แต่….
…จากมุมมืด….
…ของกระท่อม….
…ร่างหนึ่ง….
…ก็ค่อยๆ….
…ปรากฏขึ้น….
…ชายคนนั้น….
…คือ….
…คนที่….
…เธอ….
…เคย….
…เห็น….
…ใน….
…ความทรงจำ….
…ที่….
…เลือนราง….
“ผม… คือ… ผู้ที่… จะ… รับ… มัน… ไว้….” เสียงแหบพร่า… ดังขึ้น. “ผม… คือ… ผู้ที่… มองเห็น… ความยุติธรรม….”
ปานตะวันหันไปมอง. ชายคนนั้น… ร่างผอมบาง… ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า… แต่แววตาคู่นั้น… เต็มไปด้วยความหวัง….
“คุณ… คือใคร?” เธอถาม. “แล้ว… คุณ… รู้จัก… เอกสารนี้… ได้อย่างไร?”
“ผม… คือ… เพื่อน… ของ… เขา….” เขาตอบ. “ผม… รู้… ทุกอย่าง… เกี่ยวกับ… แผนการ… นี้….”
“คุณ… จะช่วยฉัน… ได้จริงๆ… หรือ?”
“ผม… จะช่วย… คุณ….”
เขาค่อยๆ เดินเข้ามา. ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุด. กลุ่มคนชุดดำ… เริ่มสับสน. พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน. พวกเขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร….
“ใคร… คือ… นาย?” หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำถาม.
“ผม… คือ… ผู้ที่… มา… เพื่อ… ทำให้… ความจริง… ปรากฏ….”
ทันใดนั้นเอง….
…ชายคนนั้น….
…ก็….
…เริ่ม….
…ร้องเพลง….
…เพลง….
…ที่….
…ปานตะวัน….
…คุ้นเคย….
…เพลง….
…ที่….
…แม่….
…ของเธอ….
…เคย….
…ร้อง….
…ให้….
…ฟัง….
“แม่…?” ปานตะวันอุทาน. เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่าง….
“คุณ… รู้จัก… แม่… ของฉัน…?”
“ผม… รู้จัก… ทุกคน… ที่… มี… จิตใจ… บริสุทธิ์….”
เสียงร้องเพลงของเขา… ค่อยๆ ดึงดูดความสนใจของกลุ่มคนชุดดำ. พวกเขาเริ่มชะงัก. ราวกับต้องมนต์สะกด. บางคน… น้ำตาเริ่มไหล.
“เพลงนี้… มัน… ทำให้… ฉัน… นึกถึง… สิ่งที่… ฉัน… เคย… ทำ… ผิดพลาด….” หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำพูด. “ฉัน… ควรจะ… หยุด….”
“ใช่… หยุด….” ชายคนนั้นร้องเพลงต่อไป. “มัน… ยังไม่… สาย… ที่จะ… กลับตัว….”
ปานตะวันมองภาพตรงหน้า. เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น. เพลง… สามารถ… เปลี่ยนแปลง… จิตใจ… คน… ได้… หรือ?.
“มันคือ… สังคหวัตถุ… ครับคุณปานตะวัน….” ชายคนนั้นพูด โดยไม่ต้องหันมามอง. “การ… พูด… ด้วย… ความรัก… สามารถ… ชนะ… ความเกลียดชัง… ได้….”
“แต่… พวกเขา… ฆ่า… เขา…” ปานตะวันพูด. น้ำตาไหลอาบแก้ม.
“ใช่… และ… ความเจ็บปวด… นั้น… มัน… จะ… ไม่… หายไป….” เขาหยุดร้องเพลง. “แต่… เรา… ไม่สามารถ… ใช้… ความรุนแรง… ตอบโต้… ความรุนแรง… ได้….”
“แล้ว… เรา… จะ… ทำอย่างไร…?”
“เรา… จะ… ใช้… ความจริง….”
ทันใดนั้นเอง….
…ร่าง….
…ของ….
…หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำ….
…ก็….
…ค่อยๆ….
…ทรุดตัวลง….
…เขา….
…ไม่ได้….
…ถูกยิง….
…แต่….
…เหมือน….
…หัวใจ….
…ของเขา….
…มัน….
…หยุด….
…เต้น….
“คุณ… ทำอะไร…?” ปานตะวันถาม. ตกใจ.
“ผม… แค่… ช่วย… เขา… ให้… กลับสู่… ความสงบ….”
“แต่… เขา… คือ… คนร้าย…!”
“ทุกคน… มี… สิทธิ์… ที่จะ… กลับตัว….”
ปานตะวันไม่เข้าใจ. เธอรู้สึกว่าเรื่องราว… มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด. แต่… เธอรู้ดีว่า… ตอนนี้… เธอต้อง….
…ทำหน้าที่….
…ของเธอ….
…ให้….
…ดีที่สุด….
…เธอ….
…หันไป….
…มอง….
…ชายปริศนา….
…เขา….
…กำลัง….
…ส่ง….
…ยิ้ม….
…ให้….
…เธอ….
…เป็น….
…การ….
…อำลา….
…ครั้งสุดท้าย….
…แล้ว….
…ร่าง….
…ของเขา….
…ก็….
…ค่อยๆ….
…เลือนหาย….
…ไป….
…ใน….
…ความมืด….
…ปานตะวัน….
…ยืน….
…อยู่….
…เพียง….
…ลำพัง….
…ท่ามกลาง….
…ซากปรักหักพัง….
…และ….
…คำถาม….
…มากมาย….
…เธอ….
…จะ….
…เดินหน้า….
…ต่อไป….
…อย่างไร….
353 ตัวอักษร