ถนนลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในความมืดเริ่มสั่นสะเทือน ทุกการกระแทกของรถยนต์ของเมฆา สะท้อนถึงความตึงเครียดที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน สัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเมฆากลายเป็นจริง รถยนต์สีดำสนิทที่ไล่ตามมาติดๆ เป็นเหมือนเงาตามตัว ที่คุกคามทุกขณะจิต นภัสสรจับมือเมฆาแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก คุณปู่ที่นั่งอยู่เบาะหลัง กุมอาวุธที่เตรียมไว้แน่น ดวงตาของท่านยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้จะอายุมากขึ้น แต่จิตวิญญาณนักสู้ยังคงไม่เสื่อมคลาย “เขาจะทำอะไรกับเรา?” นภัสรถามเสียงสั่น “พันตรี… ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?” เมฆากัดฟันกรอด “ผมไม่รู้… แต่… ผมรู้สึกได้ถึงความแค้นที่ซ่อนอยู่ในตัวเขา… ตั้งแต่วันที่เราปะทะกันครั้งสุดท้าย” เขาเล่าด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด “ผมคิดว่าเขาตายไปแล้ว… แต่… ดูเหมือนว่า… เขาจะยังไม่ตาย…” “พันตรี… เป็นคนอันตรายมากนะเมฆา” คุณปู่กล่าวเสริม “ตอนที่แกเคยเล่าให้ฟัง… ข้าก็เป็นห่วง” “ผมรู้ครับคุณปู่… แต่… ตอนนั้นผมคิดว่า… เรื่องมันจบลงแล้ว” เมฆากล่าว “ผมไม่คิดว่า… มันจะกลับมาตามหลอกหลอนพวกเราอีก” รถคันไล่หลังเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง จนแทบจะชนท้ายรถของเมฆา แสงไฟหน้ารถสาดเข้าตาจนมองเห็นได้ยาก เมฆาพยายามบังคับรถหลบหลีกสิ่งกีดขวางบนถนนด้วยความชำนาญ แม้ว่าสถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม “เขาต้องการให้เราจนมุม” เมฆากล่าว “เขาอยากจะเล่นเกมกับเรา… เขาอยากจะเห็นเราสั่นกลัว” “แต่… เราจะไม่ยอมแพ้” นภัสสรกล่าวอย่างหนักแน่น “ใช่… เราจะไม่ยอมแพ้” เมฆาตอบ “เราจะสู้จนถึงที่สุด” ขณะที่กำลังจะเลี้ยวเข้าโค้งหักศอก รถคันหลังก็พุ่งเข้ามาประชิด บังคับให้เมฆาต้องหักเลี้ยวอย่างรุนแรง จนรถเสียหลักไถลไปตามแรงเหวี่ยง “อ๊าก!” นภัสสรตะโกนด้วยความตกใจ คุณปู่ทรงตัวไว้ได้ แต่ก็เซไปข้างหนึ่ง “ระวัง!” เมฆาร้องเตือนขณะพยายามควบคุมรถ “มันกำลังจะแซง!” รถคันดำพยายามจะเบียดรถของเมฆาให้ตกถนน เมฆาตัดสินใจที่จะขับรถพุ่งเข้าไปในป่าทึบ เพื่อหลบการโจมตี “จับมือไว้ให้แน่น!” เขาตะโกน รถของพวกเขาพุ่งทะยานเข้าไปในป่า กิ่งไม้และใบไม้ขีดข่วนกับตัวรถเกิดเสียงดังน่ากลัว เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิด “เขาตามเข้ามาไม่ได้” เมฆาพูดหอบ “อย่างน้อยก็ชั่วคราว” “แต่… เขาจะหาทางตามมาจนได้” นภัสสรกล่าวด้วยความกังวล “ใช่… เราต้องรีบไปให้ถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด” เมฆากล่าว “ที่ที่ปลอดภัยที่สุด” หลังจากขับฝ่าป่าออกมาได้สักพัก พวกเขาก็มาถึงกระท่อมร้างหลังหนึ่งกลางป่า เป็นสถานที่ที่เมฆาเคยใช้เป็นที่หลบซ่อนในอดีต “ที่นี่… เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับพวกเราตอนนี้” เมฆากล่าว ทั้งสามคนลงจากรถอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางอากาศที่เย็นยะเยือกและเสียงของสัตว์ป่าที่ดังมาจากรอบทิศทาง “ผมจะออกไปดูลาดเลา” เมฆากล่าว “คุณปู่… นภัสสร… อยู่ในนี้ให้ดีนะครับ” “ระวังตัวด้วยนะเมฆา” คุณปู่กล่าว นภัสสรมองเมฆาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ฉันรอคุณอยู่นะคะ” เมฆาพยักหน้า แล้วหายลับเข้าไปในความมืดของป่า เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า นภัสสรถนนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกองไฟที่คุณปู่ก่อขึ้น ความหวังและความกลัวปะปนกันไปมาในใจ “คุณปู่คะ… คุณปู่คิดว่า… พันตรี… จะทำอะไรคะ?” นภัสสรถาม คุณปู่ถอนหายใจ “ข้าไม่แน่ใจ… แต่… หากเขาตามมาถึงที่นี่… แสดงว่า… เขาต้องมีแผนการบางอย่าง…” ทันใดนั้นเอง… เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากภายนอกกระท่อม… ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ… “เมฆา… กลับมาแล้วเหรอคะ?” นภัสสรถามด้วยความดีใจ แต่เมื่อประตูเปิดออก… ร่างที่ปรากฏขึ้น… ไม่ใช่เมฆา… “สวัสดี… นภัสสร…” เสียงนั้นแหงๆ เย็นเยียบ… ราวกับน้ำแข็ง… มันคือเสียงของ ‘พันตรี’ …เขามายืนอยู่หน้าประตู… ใบหน้าของเขาซีดเซียว… ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น… และรอยยิ้มที่มุมปาก… บ่งบอกถึงชัยชนะที่กำลังจะมาถึง… “พันตรี…!” คุณปู่ตะโกนด้วยความตกใจ “ข้า… ไม่คิดเลยว่า… จะได้เจอกับเจ้าอีกครั้ง… คุณปู่…” พันตรีกล่าว “และ… เจ้าก็ยังคงเป็นห่วง… ลูกสาวคนเดียวของเจ้า… ไม่เปลี่ยนเลย…” พันตรีค่อยๆ เดินเข้ามาในกระท่อม… เขามองไปที่นภัสสร… และมองไปที่คุณปู่… ราวกับจะเสวยสุขจากความหวาดกลัวของพวกเขา “เมฆา… มันอยู่ที่ไหน?” พันตรีถาม… สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทางเข้าออกของกระท่อม “มัน… มันหนีไปแล้ว!” นภัสสรถามด้วยความกล้า “เหรอ?” พันตรียิ้มเยาะ “ข้าไม่เชื่อ… และถึงแม้ว่ามันจะหนีไป… ข้าก็จะตามล่ามัน… จนกว่าชีวิตจะหาไม่” ทันใดนั้นเอง… เสียงปืนก็ดังขึ้น… จากด้านนอก… พันตรีชะงัก… ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจ… เขาหันกลับไปมองที่ประตู… “อะไร…?” เขาอุทาน แล้ว… ร่างของเมฆาก็ปรากฏขึ้น… เขากำลังถือปืน… เล็งไปที่พันตรี… “แก… แกยังไม่ตาย?” พันตรีถามด้วยความไม่อยากเชื่อ “ใช่… ฉันยังไม่ตาย… และฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายคนที่ฉันรักได้อีก” เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พันตรีหัวเราะ “แกคิดว่า… จะสู้กับฉันได้งั้นเหรอ… เมฆา?” “เราจะได้รู้กัน…” เมฆาตอบ แต่ก่อนที่เมฆาจะทันได้เหนี่ยวไก… ทันใดนั้นเอง… เสียงดังโครมครามก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพันตรี… เป็นเสียงของรถบรรทุกขนาดใหญ่… ที่กำลังพุ่งเข้ามา… อย่างรวดเร็ว… พันตรีหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง… แต่ก็สายเกินไป… รถบรรทุกคันนั้น… พุ่งเข้าชนเข้ากับพันตรี… อย่างจัง… ร่างของพันตรีถูกกระแทกกระเด็นไป… เขาแน่นิ่งไป… กลายเป็นเพียงร่างไร้ชีวิต… เมฆา นภัสสร และคุณปู่… ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง… แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง… เสียงปืนอีกนัดหนึ่ง… ก็ดังขึ้น… เสียงปืนนั้น… มาจากทางด้านหลังของเมฆา… “อ๊าก!” เมฆากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด… เขาทรุดตัวลง… เลือดสีแดงสด… ไหลอาบเสื้อ… นภัสสรหันกลับไปมอง… ด้วยความหวาดกลัว… ที่ปลายกระบอกปืน… ที่กำลังชี้มาที่เมฆา… คือ… ‘บอส’ …ชายผู้มีอิทธิพล… และเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด… เขาปรากฏตัวขึ้น… พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก… ราวกับจะประกาศชัยชนะ… “แก… แกก็ยังไม่ตาย…?” เมฆากล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ‘บอส’ ยิ้มเยาะ “ใครบอกว่า… ฉันตายไปแล้ว?” “แก… แกมาทำอะไรที่นี่?” “มา… มาเอาสิ่งที่ฉันต้องการ… และ… มาจัดการกับแก… ที่บังอาจ… มาขวางทางฉัน…” ‘บอส’ กล่าว… แล้ว… เขาก็ก้าวเข้ามาหาเมฆา… พร้อมกับปืนในมือ… นภัสสรเห็นเช่นนั้น… ด้วยความสิ้นหวัง… เธอพุ่งเข้าไป… หมายจะปกป้องเมฆา… แต่… ก่อนที่เธอจะไปถึง… ‘บอส’ ก็เงื้อปืนขึ้น… และ… ก็มีบางสิ่ง… ที่น่าตกใจยิ่งกว่า… ปรากฏขึ้น… จากเงามืด… ร่างของใครบางคน… ก็พุ่งออกมา… เขา… ปรากฏตัวขึ้น… และ… กระโจนเข้าใส่ ‘บอส’ … ทุกคน… ต่างตกตะลึง… กับสิ่งที่เกิดขึ้น… “ใคร…?” นภัสสรถาม… จ้องมองไปยังร่างที่กำลังต่อสู้กับ ‘บอส’ … และ… เมื่อร่างนั้น… หันหน้ามา… นภัสสร… แทบหยุดหายใจ… เธอจำได้… ใบหน้านั้น… ใบหน้านั้น… ที่เธอคิดว่า… จะไม่มีวันได้พบเจออีก… ใบหน้านั้น… ที่เธอรัก… และ… เคยเกลียด… ใบหน้านั้น… ของ… ‘อัครา’ … เขา… มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร…? และ… มาเพื่อ… อะไร…?