แสงสว่างสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของนภัสสร ขับไล่ความมืดมิดและความหวาดกลัวที่ปกคลุมกระท่อมร้างจนสิ้นเชิง กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดราวกับผีเสื้อที่ตื่นจากฝันร้าย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความประหลาดใจ ท่ามกลางแสงอัศจรรย์นั้น เมฆายังคงบาดเจ็บสาหัส แต่ก็พยายามทรงตัวลุกขึ้นยืน เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า พลังที่นภัสสรมี ไม่ใช่พลังธรรมดาๆ แต่เป็นพลังที่ถูกกล่าวขานในตำนานโบราณ “นภัสสร… เธอ… เธอมี ‘พลังแห่งแสง’ จริงๆ…” เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ…” นภัสสรถอนหายใจ “ฉันมีพลังได้อย่างไร…?” “มันเป็นเรื่องของ… ‘สายเลือด’ …” เสียงแผ่วเบาจาก ‘จิตวิญญาณแห่งแสง’ ดังขึ้นอีกครั้ง “เธอ… คือทายาท… แห่ง ‘ผู้พิทักษ์แห่งแสง’ …ผู้ที่ถูกเลือก… ให้เป็นผู้สืบทอด… พลังอันยิ่งใหญ่…” “ผู้พิทักษ์แห่งแสง…?” นภัสสรถวนคำ “แล้ว… ‘บอส’… และ ‘องค์กร’ ของเขา… พวกเขาต้องการพลังนี้… เพื่ออะไร?” “พวกเขา… คือทายาท… ของ ‘ผู้ใช้ความมืด’ …” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว “พวกเขา… ต้องการ… พลังแห่งแสง… เพื่อ… ที่จะครอบครอง… โลก… และ… เปลี่ยนแปลง… ให้เป็นไป… ตาม… ความมืดมิด… ของพวกเขา…” คุณปู่ที่กำลังดูแลเมฆา พยักหน้าเห็นด้วย “สิ่งที่จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… เป็นความจริง… นภัสสร… ฉันเคยพยายามจะบอกเธอ… เกี่ยวกับเรื่องราวของตระกูลเรา… แต่… เธอ… ยังเด็กเกินไป… และ… ฉันก็กลัว… ว่าเธอจะ… ไม่เชื่อ…” “คุณปู่… คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนเหรอคะ?” นภัสสรถาม “รู้… แต่… ไม่รู้… ว่าพลังของเธอ… จะปรากฏออกมา… ในวันนี้…” คุณปู่กล่าว “ฉัน… คิดว่า… โชคชะตา… กำลัง… นำพา… ให้เธอ… เผชิญหน้า… กับ… สิ่งที่จะเกิดขึ้น…” “แล้ว… ‘ทมิฬ’… เขาหายไปไหนคะ?” นภัสสรถาม นึกถึงเงาดำที่พรากตัวหัวหน้ากลุ่มไป “เขา… ไม่ได้หายไปไหน… หรอก… นภัสสร…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “เขา… แค่… ถอยกลับไป… รอคอย… โอกาส… ที่จะ… ปรากฏตัว… อีกครั้ง…” “แล้ว… เราจะทำอย่างไรดีคะ?” นภัสสรถามด้วยความกังวล “พวก ‘องค์กร’… พวกเขาจะกลับมา… และ… พวกเขาจะตามล่าฉัน…” “เธอ… ไม่ต้องกลัว… นภัสสร…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “ฉัน… จะอยู่เคียงข้างเธอ… และ… จะสอน… ให้เธอ… ควบคุม… พลังของเธอ… ให้ได้…” “แต่… ฉัน… ฉันไม่รู้… ว่าจะเริ่มอย่างไร…” นภัสสรถอนหายใจ “ทุกสิ่ง… มีจุดเริ่มต้น…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “และ… จุดเริ่มต้น… ของเธอ… คือ… การทำความเข้าใจ… กับ… ‘รหัสแห่งดวงดาว’ …” “รหัสแห่งดวงดาว…?” นภัสสรถวนคำ… “นั่นคืออะไรคะ?” “มันคือ… อักษรโบราณ… ที่ถูกจารึกไว้… ใน… ‘หินแห่งแสง’ …” จิตวิญญาณแห่งแสงอธิบาย… “หินแห่งแสง… คือ… แหล่งพลัง… สำคัญ… ของ… ‘ผู้พิทักษ์แห่งแสง’ …” “แล้ว… หินแห่งแสง… อยู่ที่ไหนคะ?” นภัสสรถาม “มัน… ถูกซ่อนไว้… ณ… สถานที่… ที่มี… ‘พลังงาน’ …บริสุทธิ์… และ… ปลอดภัย… จาก… ‘ความมืด’ …” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “และ… ตอนนี้… ฉัน… จะนำทาง… เธอ… ไปยัง… ที่นั่น…” ทันใดนั้นเอง… แสงสีทอง… จากร่างของนภัสสร… ก็สว่างวาบขึ้น… และ… มันก็ส่องสว่าง… เป็นลำแสง… ทอดยาวออกไป… ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง… “ลำแสงนั้น… คือ… ทิศทาง… ที่จะนำพา… เธอ… ไปยัง… ‘หินแห่งแสง’ …” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “แต่… การเดินทาง… ครั้งนี้… จะไม่… ง่าย… เธอ… จะต้อง… เผชิญหน้า… กับ… อุปสรรค… และ… การทดสอบ… มากมาย…” เมฆาที่ยังคงบาดเจ็บ… พยายามจะลุกขึ้นยืน… “ฉัน… จะไปกับเธอ…” “ไม่… เมฆา…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “ร่างกายของเธอ… ยังต้องการ… การพักผ่อน… และ… การฟื้นฟู… เธอ… ควรจะ… อยู่ที่นี่… กับ… คุณปู่… จนกว่า… เธอ… จะหายดี…” “แต่…” เมฆาพยายามจะคัดค้าน “ฉัน… เข้าใจ… ความเป็นห่วง… ของเธอ… เมฆา…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “แต่… การเดินทาง… ครั้งนี้… เป็น… ของ… นภัสสร… เพียงคนเดียว… ที่จะต้อง… เผชิญหน้า… กับ… ชะตากรรม… ของเธอ…” คุณปู่มองเมฆา… “ลูก… เชื่อ… จิตวิญญาณแห่งแสง… นะ… ตอนนี้… สิ่งที่สำคัญที่สุด… คือ… การรักษา… ตัวเอง… ให้หายดี…” เมฆา… มองนภัสสร… ด้วยความห่วงใย… “นภัสสร… เธอ… ต้องระวังตัวนะ…” “ฉันจะระวังค่ะ…” นภัสสรตอบ… เธอมองเมฆา… ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก… และ… ความเป็นห่วง… “แล้ว… เมื่อไหร่… ฉันจะ… ได้พบ… คุณอีกครั้ง…?” นภัสสรถาม “เมื่อ… เธอ… สามารถ… ควบคุม… พลังของเธอ… ได้… อย่างสมบูรณ์…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “และ… เมื่อ… โลก… พร้อม… ที่จะ… ต้อนรับ… ‘แสง’ …กลับคืนมา…” นภัสสรพยักหน้า… เธอเข้าใจ… ว่าการเดินทางครั้งนี้… จะต้องใช้เวลา… และ… เธอจะต้อง… เผชิญหน้า… กับ… สิ่งที่จะเกิดขึ้น… เพียงลำพัง… “ฉัน… พร้อมแล้วค่ะ…” นภัสสรกล่าว… เธอหันไปมองลำแสงสีทอง… ที่ทอดไกลออกไป… “จง… ไป… นภัสสร…” จิตวิญญาณแห่งแสงกล่าว… “และ… จง… จงจำไว้… ว่า… เธอ… ไม่ได้… ต่อสู้… เพียงลำพัง… ‘แสง’ …จะ… คุ้มครอง… เธอ… เสมอ…” นภัสสรถอนหายใจ… เธอหันไปมองเมฆา… และคุณปู่… เป็นครั้งสุดท้าย… “ฉัน… จะกลับมา… นะคะ…” เธอพูด… แล้ว… เธอก็… ก้าวเดิน… ออกไป… ตามลำแสงสีทอง… ที่ทอดยาว… ไปยัง… ความไม่รู้… แสงสีทอง… จากร่างของเธอ… ส่องสว่าง… เส้นทาง… ให้เธอ… เหมือนกับ… ดวงดาว… ที่นำทาง… เหล่า… มนุษย์… ในคืนที่… มืดมิด… แต่… ขณะที่เธอ… กำลังจะเดิน… ออกไป… เงา… ที่มองไม่เห็น… ก็ปรากฏขึ้น… อีกครั้ง… จากเงามืด… ของต้นไม้… ร่างของ ‘ทมิฬ’ …ก็ปรากฏตัวขึ้น… เขากำลัง… เฝ้าดู… การเดินทาง… ของเธอ… และ… เขาก็กำลัง… รอคอย… โอกาส… ที่จะ… จัดการ… กับ… ‘ผู้ถูกเลือก’ … ดวงตาของ ‘ทมิฬ’ …ฉายแวว… เย็นชา… ราวกับ… หมาป่า… ที่กำลัง… ซุ่มโจมตี… เหยื่อ… เขา… ไม่ได้… ชะล่าใจ… เขา… รู้ดี… ว่า… พลัง… ของนภัสสร… นั้น… ยิ่งใหญ่… แต่… เขา… ก็มี… วิธีการ… ของเขา… เขารู้… ว่า… ‘แสง’ …จะ… อ่อนแอลง… เมื่อ… เผชิญหน้า… กับ… ‘ความมืด’ …ที่… ทรงพลัง… ยิ่งกว่า… และ… วันนี้… คือ… วันนั้น… เขากำลัง… รอคอย… ช่วงเวลา… ที่… “แสง” …ของนภัสสร… จะ… เริ่ม… อ่อนแรง… ลง… เมื่อนั้น… คือ… โอกาส… ของเขา… ที่จะ… เข้ามา… และ… พราก… ‘ผู้ถูกเลือก’ …ไป… นภัสสร… ที่กำลังเดิน… ไปตามลำแสง… ไม่ทันสังเกต… ว่า… มีเงา… กำลัง… ติดตาม… เธอ… อยู่… เธอ… กำลัง… ก้าวเดิน… เข้าสู่… อันตราย… ที่… มองไม่เห็น… และ… การเดินทาง… ของเธอ… ที่เพิ่งจะ… เริ่มต้น… กำลังจะ… กลายเป็น… การต่อสู้… ครั้งสำคัญ… ที่… จะ… กำหนด… ชะตากรรม… ของ… โลก… ใบนี้…”