เสียงกระซิบนั้น… ดังมาจากที่ไหน? หัวใจของอนันต์เต้นแรงขึ้นไปอีก เขาหันซ้ายหันขวาอย่างหวาดระแวง อสูรดูดวิญญาณร่างนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของมันซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด แต่สายตาคู่นั้น… ดวงตาที่เคยเป็นประกายสีแดงก่ำ บัดนี้กลับมองมาที่เขาด้วยความอาวูลึกซึ้ง “นารา…?” อนันต์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับว่าคำนี้ถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน อสูรดูดวิญญาณหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นเศร้าสร้อยยิ่งกว่าเสียงเพลงโศกเศร้าใด ๆ “เจ้า… ยังจำข้าได้… ดีใจจัง…” “เป็นไปไม่ได้! นารา… เธอเสียชีวิตไปแล้ว!” อนันต์ตะโกนออกมา เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น และไม่อยากรับฟังคำพูดเหล่านั้น ความทรงจำเกี่ยวกับนารายังคงชัดเจนในใจของเขา… ใบหน้ายิ้มแย้ม, แววตาใสซื่อ, และอ้อมกอดอันอบอุ่น… สิ่งเหล่านี้จะมาเชื่อมโยงกับอสูรกายตรงหน้าได้อย่างไร? “เสียชีวิต… หรือ… ถูกกลืนกิน…?” นาราในร่างของอสูรกายพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เมื่อครั้งที่เจ้าจากไป… ข้าถูกทอดทิ้ง… ความโดดเดี่ยว… ความสิ้นหวัง… มันกัดกินข้า… จนข้า… เปลี่ยนไป…” อนันต์แทบยืนไม่อยู่ คำพูดของนาราเหมือนมีดนับพันเล่มกรีดแทงหัวใจเขา เขารู้ดีว่าการจากไปของเขานั้น… ส่งผลกระทบต่อเธอมากเพียงใด แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ “ที่นี่… ป่าทมิฬ… คือที่ที่ข้า… ต้องมาเผชิญหน้ากับความมืดในใจ… แต่… พลังแห่งความโกรธ… ความแค้น… มันกลับ… ทำให้ข้า… แข็งแกร่งขึ้น… และ… กลายเป็น… สิ่งนี้…” เธอพูดพลางมองไปยังสัตว์ป่าที่กำลังอ่อนแรงอยู่รอบ ๆ “พวกมัน… ไม่ใช่เหยื่อของข้า… พวกมัน… คือ ‘เครื่องสังเวย’… เพื่อให้ข้า… สามารถ… ปลดปล่อย… ตัวเอง… ออกจาก… ความเจ็บปวดนี้…” นาราพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนแรงลง “แต่… เจ้า… การปรากฏตัวของเจ้า… ทำให้ข้า… รู้สึก… ถึง… ความผูกพัน… เดิม… อีกครั้ง…” อนันต์เดินเข้าไปใกล้เธออย่างช้า ๆ “นารา… ฉันขอโทษ… ฉันไม่รู้… ฉันไม่รู้ว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง… ถ้าฉันอยู่ที่นี่… ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ… เสมอ…” “ไม่… เจ้า… ไม่ควร… อยู่ตรงนี้…” นาราพูดพลางส่ายหน้า “พลังนี้… มันอันตราย… ข้า… อาจจะ… ทำร้ายเจ้า… ได้…” “ฉันไม่กลัว… ถ้ามันคือเธอ…” อนันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ฉันจะช่วยเธอ… ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่… เราจะกลับไป… ด้วยกัน…” ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงเข้มก็สว่างวาบขึ้นมาจากร่างของนารา “ไม่! เจ้า… ไม่เข้าใจ… ความจริง… ของข้า…” ร่างของนาราเริ่มบิดเบี้ยว พลังงานสีดำทะมึนแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง จนสัตว์ป่าที่อ่อนแรงอยู่แล้วแทบจะสลบไปทันที อนันต์ถอยหลังไปอย่างตกใจ “พลังแห่งความแค้น… คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงข้า… และ… มันคือ… สิ่งเดียว… ที่จะ… ปลดปล่อยข้า… ได้…” นารากล่าว ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความทรมาน “ปล่อย… เจ้า… ปลดปล่อย… ตัวเอง… จาก… ความมืด… นี้… เสีย… นารา!” อนันต์ตะโกน เขาพยายามใช้พลังแห่งเมตตาที่หลวงตามอบให้ แต่กลับรู้สึกว่าพลังงานนั้นกำลังถูกผลักไสออกไป “มืด… คือ… ชีวิต… ของข้า… แล้ว…” นารากล่าวเสียงแหบพร่า “และ… เพื่อ… การปลดปล่อย… ข้า… ต้อง… ทำลาย… ทุกสิ่ง… ที่… ผูกพัน… กับ… อดีต…” ทันใดนั้นเอง ร่างของนาราที่บิดเบี้ยวก็พุ่งเข้าใส่อนันต์ด้วยความเร็วสูง อนันต์ยกแขนขึ้นป้อง แต่ก็รู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลที่ทำให้เขากระเด็นไปชนกับต้นไม้ เขาเห็นนารา… ไม่สิ… เห็นอสูรร้ายตนนั้น… กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาว่างเปล่า… ราวกับว่า… ความทรงจำเกี่ยวกับเขา… กำลังเลือนหายไป… “ไม่! นารา! อย่า!” อนันต์ร้องตะโกนออกไป เขาเห็นสัตว์ป่าที่ใกล้จะหมดแรง… และเห็นอสูรดูดวิญญาณตนนี้… กำลังจะก้าวเข้ามาหาเขา… ด้วยเจตนาที่จะ… บดขยี้… เขา… อย่างสมบูรณ์… และในขณะที่ความหวังกำลังริบหรี่… เสียงคำรามอันกึกก้องก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของป่า… เสียงนั้นทรงพลังยิ่งกว่าเสียงของอสูรดูดวิญญาณเสียอีก… ราวกับจะสั่นสะเทือนไปทั้งปฐพี… อะไรคือเสียงนั้น? และใคร… หรืออะไร… คือเจ้าของเสียง? อนันต์เหลือบตามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น… ด้วยความหวังอันริบหรี่… ที่จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของอสูรที่เคยเป็นที่รักของเขา… เขาจะรอดไปได้หรือไม่? หรือนี่คือจุดจบของเขา… ในป่าทมิฬแห่งนี้?