แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ผสมผสานกับกาแฟชั้นดีลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ธารินทร์ นั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมหนังแท้อย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวกำลังจรดปากกาขนนกอันเก่าแก่ลงบนกระดาษปอนด์อย่างประณีต ลายเซ็นของเขาเป็นที่ต้องการของใครหลายคน ไม่ใช่เพียงเพราะมันประทับอยู่บนเอกสารสำคัญทางธุรกิจเท่านั้น แต่ยังเพราะมันเป็นเครื่องหมายการันตีถึงความสำเร็จ ความร่ำรวย และอำนาจที่เขาสะสมมาตลอดชีวิต เขาคือประธานบริษัท ธาราทรัพย์ กรุ๊ป ที่ปรึกษาทางการเงินชั้นนำของประเทศ ชีวิตของธารินทร์เปรียบเสมือนบทกวีที่สมบูรณ์แบบ ทุกบรรทัดถูกร้อยเรียงด้วยความสำเร็จ ความสุข และความพึงพอใจ เขาแต่งงานกับมินตรา หญิงสาวผู้เลอโฉมเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติที่สังคมใฝ่หา มีลูกชายหนึ่งคนคือ นนท์ ที่กำลังเติบโตเป็นสุภาพบุรุษในโรงเรียนเอกชนชั้นนำ บ้านของเขาตั้งอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครได้สุดลูกหูลูกตา รถยนต์หรูจอดเรียงรายในโรงจอดรถใต้ดิน แต่ละคันล้วนเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่หายาก ค่าใช้จ่ายต่อเดือนของเขาอาจเทียบเท่ารายได้ทั้งปีของคนทั่วไปหลายสิบครอบครัว “ท่านประธานคะ” เสียงหวานใสของอรพรรณ เลขานุการส่วนตัวดังขึ้นจากด้านนอก “คุณชัชพลมาถึงแล้วค่ะ” ธารินทร์เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน เขายิ้มบางๆ “ให้เขาเข้ามาได้เลยอรพรรณ” ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชัชพล หุ้นส่วนคนสนิทของเขา ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียดผิดปกติ “มีอะไรรึเปล่า ชัชพล” ธารินทร์เอ่ยถามพลางผายมือเชิญให้นั่ง “สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” ชัชพลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ธารินทร์จัดเตรียมไว้ให้ เขาถอนหายใจยาว “ผมมีข่าวร้ายมาเรียนครับท่านประธาน” ธารินทร์รู้สึกใจหายวาบ เขารู้ดีว่าข่าวที่ชัชพลนำมาจะไม่ง่าย “ว่ามาเถอะ” “ตลาดหุ้นเมื่อช่วงเช้าเกิดความผันผวนอย่างหนัก มีการเทขายหุ้นอย่างไม่เป็นเหตุผล ทำให้หุ้นของบริษัทเราหลายตัวร่วงลงอย่างน่าใจหาย โดยเฉพาะหุ้นกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่เรารับมาเต็มๆ” ชัชพลหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะประมวลคำพูดที่ยากจะเอ่ย “เราขาดทุนไปกว่าสามพันล้านบาทในพริบตาเดียวครับ” ธารินทร์นิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ธุรกิจของเขามีแต่จะเติบโตและขยายตัว การลงทุนทุกครั้งล้วนประสบความสำเร็จ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักลงทุนผู้มองการณ์ไกล และไม่เคยพลาดเป้า “เป็นไปได้อย่างไร” เสียงของธารินทร์เริ่มสั่นเครือ “มีปัจจัยอะไรที่เรารับมือไม่ได้หรือไม่” “จากการตรวจสอบเบื้องต้น คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของนักลงทุนรายใหญ่ที่จงใจปั่นตลาดเพื่อสร้างความปั่นป่วนและเข้าซื้อหุ้นราคาถูกในช่วงที่ตลาดตกต่ำครับ แต่เรายังไม่สามารถระบุตัวตนของบุคคลนั้นได้แน่ชัด” ชัชพลมองธารินทร์ด้วยความเห็นใจ “สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างวิกฤตครับ ถ้าหากเราไม่สามารถหาทางประคองสถานะทางการเงินได้ทันท่วงที อาจจะส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องของบริษัทในระยะยาว” ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนบีบคอเขาจนหายใจไม่ออก ธารินทร์ลุกขึ้นยืน ก้าวไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จของเขา บัดนี้กลับดูมืดมนและน่ากลัว “สามพันล้าน…” เขาพึมพำกับตัวเอง “มันเป็นไปไม่ได้” “ผมเข้าใจดีครับว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะรับได้ แต่เราต้องเผชิญหน้ากับมัน” ชัชพลพูดต่อ “ผมได้ปรึกษากับฝ่ายการเงินแล้ว เรามีแผนสำรองอยู่บ้าง แต่ก็ยังต้องใช้เวลาและอาจจะต้องมีการปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่” “ปรับโครงสร้างองค์กร…” ธารินทร์หวนนึกถึงพนักงานหลายร้อยชีวิตที่ทำงานภายใต้การนำของเขา เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ต้องตัดสินใจปลดพนักงาน “จะขนาดนั้นเลยหรือ” “ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ผลลัพธ์อาจจะเลวร้ายกว่านั้นครับ” ชัชพลตอบเสียงหนักแน่น “เราอาจจะต้องประเมินมูลค่าทรัพย์สินบางส่วนเพื่อนำมาเสริมสภาพคล่อง อาจจะต้องขายสินทรัพย์บางอย่างที่ไม่ได้เป็นธุรกิจหลักออกไป” “ขาย… สินทรัพย์” ธารินทร์นึกถึงคอลเลคชั่นรถหรูที่เขาภาคภูมิใจ นึกถึงบ้านหลังที่สองริมทะเลที่เขาใช้พักผ่อนในวันหยุด นึกถึงหุ้นในบริษัทเทคโนโลยีที่เขาลงทุนไว้ด้วยความเชื่อมั่น “ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับท่านประธาน” ชัชพลกล่าว “ผมเองก็เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” ธารินทร์ไม่ได้ยินเสียงของชัชพลอีกต่อไป เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ความไม่เชื่อ การปฏิเสธ ความโกรธ และความหวาดกลัว “ผมขอเวลาคิดสักครู่” เขาพูดเสียงแหบพร่า ชัชพลพยักหน้ารับ เขาเข้าใจดีว่าธารินทร์ต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “ผมจะรออยู่ที่ห้องทำงานนะครับ ถ้าท่านประธานต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ” เมื่อชัชพลเดินออกจากห้องไปแล้ว ธารินทร์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เขาหลับตาลง พยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็ยังรู้สึกอึดอัด ตลอดชีวิตของเขา เขาไม่เคยรู้จักกับคำว่า "ขาดทุน" หรือ "สูญเสีย" เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง ควบคุมชะตาชีวิต ควบคุมความสำเร็จ แต่ในวันนี้ โลกทั้งใบของเขากำลังสั่นคลอน เขานึกถึงใบหน้าของมินตรา นึกถึงอนาคตของนนท์ เขาจะบอกพวกเขาว่าอย่างไร เมื่อทุกสิ่งที่เขาสร้างมา กำลังจะพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา “ไม่… มันต้องไม่เป็นแบบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่ยอม” แต่ในใจส่วนลึก เขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินเข้ามา ความมั่นคงที่เคยมี กำลังจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตา