“เจ้าอาจจะสูญเสีย… ตัวตนของเจ้าไปตลอดกาล…” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกนั้นดังขึ้นในโสตประสาทของปราชญ์ราวกับมาจากอีกภพหนึ่ง มันไม่ใช่เสียงที่ดังออกมาจากปาก แต่เป็นเสียงที่ก่อตัวขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจ เป็นเสียงที่เขาพยายามกลบเกลื่อนมาตลอดชีวิต เขาหยุดชะงัก มือที่กำลังจะหยิบตำราแผนที่ขึ้นมาวางลงอย่างแผ่วเบา บัวที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของปราชญ์ “คุณชาย… คุณชายเป็นอะไรไปเพคะ?” ปราชญ์ส่ายหน้าช้าๆ พยายามสลัดเสียงรบกวนนั้นออกไป “ไม่มีอะไร… ข้าเพียงแต่… คิดมากไปหน่อย” แต่ในใจเขากลับกำลังต่อสู้กับอดีตอันขมขื่น ภาพของตนเองในวัยเยาว์ปรากฏขึ้นมาซ้อนทับกับภาพในกระจกที่เขาเห็นเมื่อไม่นานมานี้ เด็กชายที่เคยเต็มไปด้วยความฝันและความหวัง แต่กลับถูกตราหน้าว่าไร้ความสามารถ ถูกเปรียบเทียบกับพี่น้องที่ประสบความสำเร็จมากกว่า “แกมันไม่ได้เรื่อง!” เสียงของบิดาดังกึกก้องในความทรงจำ “ดูพี่ชายของแกสิ เขาทำอะไรก็สำเร็จไปหมด… ส่วนแก… อะไรก็ไม่เคยได้เรื่อง!” “แกมันอ่อนแอ… ไม่มีวันที่จะปกป้องใครได้!” เสียงของมารดาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง คำพูดเหล่านั้นยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของปราชญ์ มันคือแรงผลักดันที่ทำให้เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองมาตลอดชีวิต เขาต้องการเอาชนะความรู้สึกไร้ค่าที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก เขาต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่พวกเขาคิด “ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์ตัวเอง… เจ้าก็ต้องแข็งแกร่ง… เจ้าต้องไม่ยอมแพ้… เจ้าต้องคว้าทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า!” เสียงของท่านอาจารย์ผู้สอนวิชาการปกครองและยุทธศาสตร์ ดังขึ้นมาอีกเสียงหนึ่ง “โลกนี้… มีไว้สำหรับผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น… ความอ่อนโยน… คือจุดอ่อน…” ปราชญ์หลับตาลง เขาจำได้ว่าวันนั้นเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเขาได้อีก เขาจะแข็งแกร่ง เขาจะประสบความสำเร็จ เขาจะคว้าทุกสิ่งทุกอย่างมาไว้ในมือ… และเขาทำได้… เขาประสบความสำเร็จอย่างที่คาดหวัง… แต่… อะไรคือสิ่งที่เขาต้องแลกมา? “คุณชาย… ได้โปรดทรงเล่าให้ข้าฟังเถิดเพคะ” บัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “บางที… การได้ระบายออกมา… อาจจะทำให้คุณชายรู้สึกดีขึ้น…” ปราชญ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงให้กับใครฟังมาก่อน แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความหวังดีของบัว ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย “ข้า… ข้าเพียงแต่… รู้สึกเหนื่อย… เหนื่อยกับการต่อสู้… เหนื่อยกับการพยายามพิสูจน์ตัวเอง… ตลอดเวลา…” เขาพูดเสียงเบา “ข้าจำได้ว่า… ตอนเด็กๆ… ข้าเคยอยากเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง… ที่ได้เล่นสนุก… ได้หัวเราะ… ได้อยู่กับครอบครัว… โดยไม่ต้องแบกรับความคาดหวังใดๆ…” น้ำตาคลอหน่วยของปราชญ์ เขาไม่เคยยอมให้ตัวเองร้องไห้มาก่อน แต่วันนี้… น้ำตาเหล่านั้นกลับไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แต่… เมื่อข้าโตขึ้น… ข้ากลับถูกสอนให้เชื่อว่า… ความอ่อนแอคือความตาย… ว่าการเอาชนะและการได้มาซึ่งอำนาจ… คือสิ่งเดียวที่จะทำให้ข้ามีค่า…” บัวคุกเข่าลงข้างๆ ปราชญ์ ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เขา “คุณชาย… ความอ่อนแอ… ไม่ใช่ความตาย… แต่บางครั้ง… การยอมรับในความอ่อนแอของตนเอง… คือจุดเริ่มต้นของความเข้มแข็งที่แท้จริง… และ… คุณชาย… ไม่เคยไร้ค่าเลยแม้แต่วินาทีเดียว…” คำพูดของบัวเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผากของปราชญ์ เขาเงยหน้ามองบัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบใจเจ้ามาก… บัว” “สิ่งที่คุณชายทรงกำลังเผชิญอยู่… อาจเป็นโอกาสที่จะทำให้คุณชายได้ค้นพบตัวตนที่แท้จริงของคุณชาย… การเดินทางไปยังป่าต้องห้าม… อาจไม่ใช่แค่การผจญภัยเพื่อค้นหาขุมทรัพย์… แต่อาจเป็นการเดินทางเพื่อค้นหา… หัวใจที่แท้จริงของคุณชาย…” ปราชญ์พยักหน้าช้าๆ เขารู้สึกถึงความสงบที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในจิตใจ แม้ว่าความกดดันจากสถานการณ์ภายนอกจะยังคงอยู่ แต่ภายในใจของเขากลับเริ่มแข็งแกร่งขึ้น “ข้า… ข้าจะเดินทางไป… ข้าจะเผชิญหน้ากับมัน… ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร…” ปราชญ์กล่าวด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น “แต่… ก่อนที่คุณชายจะไป… มีสิ่งหนึ่งที่คุณชายควรจะรู้…” บัวพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เรื่องของ… ท่านเคาท์วลาดิเมียร์… เขามีประวัติ… ที่น่ากลัวยิ่งกว่าที่คุณชายคิด… และ… เขาไม่ได้มาที่นี่… เพียงเพื่อขุมทรัพย์โบราณเท่านั้น…” “แล้ว… เขามาเพื่ออะไร?” ปราชญ์ถามด้วยความสงสัย “เขามา… เพื่อตามหา… ผู้ที่จะสืบทอด… พลังที่ถูกผนึกไว้… พลังที่… สามารถทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้…” ดวงตาของปราชญ์เบิกกว้างขึ้น เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน… พลังที่สามารถทำลายล้างทุกสิ่งอย่างนั้นหรือ? ความรู้สึกหนาวเย็นวาบไปทั่วร่าง… เขาเพิ่งตอบตกลงที่จะเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก… และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ… ดูเหมือนว่า… เขาอาจจะเป็นเป้าหมาย… ไม่ใช่แค่คนที่จะไปไขปริศนา… แต่เป็น… เครื่องมือ…”