หลังจากบทสนทนาที่แสนอึดอัดกับภาคิน น้ำใสก็ยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้นกว่าเดิม เธอพยายามทบทวนคำพูดของเขา และคำพูดของพลอย แต่เธอก็ยังคงหาคำตอบที่ชัดเจนให้กับตัวเองไม่ได้ "เธอคุยกับอาจารย์ภาคินแล้วเป็นไงบ้าง" พลอยถามทันทีที่เห็นน้ำใสเดินเข้ามาในห้อง "ก็...ก็อย่างที่คิดไว้แหละ" น้ำใสตอบอย่างเลี่ยงเลี่ยง "เขาเข้าใจนะ" "เข้าใจเรื่องอะไร" พลอยคาดคั้น "เข้าใจว่าเธอไม่อยากสนิทกัน หรือเข้าใจว่าเธอ...รู้สึกอะไรกับเขา" น้ำใสส่ายหน้า "หนูไม่รู้เหมือนกันพลอย" เธอถอนหายใจ "แต่หนูรู้สึกว่าเขาเองก็กำลังพยายามทำความเข้าใจในสถานการณ์ของเรา" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อ" พลอยถาม "จะยังคงรักษาระยะห่างเหมือนเดิม หรือจะลองเปิดใจ" "หนูก็ไม่รู้" น้ำใสตอบอย่างเหนื่อยอ่อน "บางที...หนูอาจจะต้องลองค้นหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของตัวเองให้มากกว่านี้" "เกี่ยวกับอดีตอีกแล้วเหรอ" พลอยเลิกคิ้ว "เรื่องอะไรที่เธอยังจำไม่ได้อีก" "หนูไม่แน่ใจ" น้ำใสกล่าว "แต่บางครั้ง...หนูก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไปในความทรงจำของหนู" วันต่อมา น้ำใสตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านพักเก่าของเธออีกครั้ง เธอหวังว่าการกลับไปที่นั่น อาจจะช่วยกระตุ้นความทรงจำบางอย่างที่เธอหลงลืมไป เธอเดินสำรวจห้องนอนเก่าของเธอที่ถูกทิ้งร้างมานาน ฝุ่นเกาะหนาตามเฟอร์นิเจอร์ โคมไฟรูปดาวที่เคยสว่างไสวบนเพดานบัดนี้กลับดูหมองหม่น ขณะที่เธอกำลังกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง จู่ๆ สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับกล่องไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง "นี่มันกล่องอะไรนะ" น้ำใสพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มลงไปหยิบมันออกมา กล่องไม้ถูกเปิดออกอย่างทุลักทุเล ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ เอกสารบางส่วน และสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นของสะสมของเธอสมัยเด็ก น้ำใสหยิบรูปถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมาดู รูปนั้นเป็นรูปของเธอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นเคยมาก แต่เธอจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร "ใครกันนะ" น้ำใสถามตัวเอง ภาพของเด็กชายคนนั้นดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเธอเคยรู้จักเขาดีมาก่อน ขณะที่เธอกำลังพิจารณารูปถ่ายอยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างดีอยู่ใต้รูปถ่ายนั้น ด้วยความสงสัย น้ำใสจึงค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออก มันคือจดหมายฉบับหนึ่ง เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย แต่น้ำใสก็ยังจำไม่ได้ว่าของใคร "ถึงน้ำใส" จดหมายขึ้นต้น "พี่หวังว่าน้องจะสบายดีนะ พี่รู้ว่าน้องอาจจะลืมพี่ไปแล้ว แต่พี่ก็ยังคงคิดถึงน้องเสมอ" เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ น้ำใสก็รู้สึกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอจำได้แล้ว...ลายมือในจดหมายฉบับนี้ คือลายมือของเธอเอง! แต่ทำไมเธอถึงเขียนจดหมายถึงตัวเองในอดีต? และเด็กผู้ชายในรูปถ่ายคนนั้นคือใคร? น้ำใสค่อยๆ อ่านจดหมายต่อไป "พี่รู้ว่าน้องกำลังเจอเรื่องยากลำบาก พี่อยากจะบอกน้องว่า อย่าโทษตัวเองนะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของน้องเลย" "เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่" น้ำใสถามตัวเองด้วยความรู้สึกที่ปนเปไปหมด ทั้งความกลัว ความสงสัย และความเสียใจ "พี่รู้ว่าน้องอาจจะจำเรื่องราวในคืนนั้นไม่ได้ แต่มันสำคัญมากที่น้องจะต้องจำมันให้ได้" "คืนนั้น?" น้ำใสทวนคำ "คืนไหนกัน" "มันคือคืนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป คืนที่พี่ต้องตัดสินใจเลือกทางที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต" "พี่หวังว่าสักวันหนึ่ง น้องจะเข้าใจนะ" "รักเสมอ" "น้ำใส" น้ำใสวางจดหมายลงด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่เข้าใจอะไรเลย ยิ่งอ่านจดหมายฉบับนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสนและเต็มไปด้วยคำถาม เธอจำได้ว่าเคยมีช่วงเวลาที่เธอรู้สึกเศร้าเสียใจอย่างมาก แต่เธอจำรายละเอียดไม่ได้เลย ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "เด็กผู้ชายคนนี้...ใช่เขาหรือเปล่า" น้ำใสถามตัวเองขณะที่มองรูปถ่ายอีกครั้ง "คนที่อยู่ในจดหมาย" เธอพยายามเพ่งมองใบหน้าของเด็กชายในรูปอีกครั้ง พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ขาดหายไป "ถ้าเขาคือคนที่อยู่ในจดหมาย แล้วทำไมพี่น้ำใสถึงเขียนถึงตัวเองในอดีต" "และทำไมเธอถึงโทษตัวเอง" ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของน้ำใส จนเธอแทบจะทนไม่ไหว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์หาพลอยทันที "พลอย...ฉันเจออะไรบางอย่าง" น้ำใสพูดเสียงสั่นเครือ "เจออะไร" พลอยถามอย่างร้อนรน "ฉันเจอรูปถ่ายกับจดหมายเก่าๆ ในห้องนอนเก่าของฉัน" น้ำใสกล่าว "ในจดหมาย...มันเหมือนฉันกำลังเขียนถึงตัวเองในอดีต" "อะไรนะ" พลอยอุทาน "แล้วรูปถ่ายล่ะ" "มีรูปเด็กผู้ชายคนหนึ่งด้วย" น้ำใสตอบ "ฉันจำเขาไม่ได้เลย แต่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขามาก" "เธอแน่ใจนะว่านั่นคือลายมือของเธอ" "ใช่ ฉันแน่ใจ" น้ำใสยืนยัน "มันคือลายมือของฉันจริงๆ" "แล้วในจดหมายพูดว่าอะไรบ้าง" น้ำใสเล่าเนื้อหาในจดหมายให้พลอยฟังทั้งหมด พลอยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "น้ำใส ฉันว่าเรื่องนี้มันต้องมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ" "หนูก็คิดอย่างนั้นค่ะ" น้ำใสตอบ "หนูรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนูมองข้ามไปตลอด" "เธอคิดว่ามันเกี่ยวกับอาจารย์เมษาหรือเปล่า" พลอยถามอย่างระแวง "หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน" น้ำใสถอนหายใจ "แต่หนูรู้สึกว่า...เรื่องนี้มันอาจจะเชื่อมโยงกับอดีตของฉัน และอาจจะรวมถึงเรื่องของอาจารย์เมษาด้วย" ในขณะที่น้ำใสกับพลอยกำลังครุ่นคิดหาคำตอบ ห่างออกไปไม่ไกลนัก เมษากำลังยืนมองดูน้ำใสที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูรูปถ่ายเก่าๆ อยู่ด้วยสายตาที่ซับซ้อน 'เธอเจอแล้วสินะ' เมษาคิดในใจ 'ความจริงที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด' 'แต่ตอนนี้...มันสายเกินไปแล้ว'