หลังจากวันนั้น บรรยากาศระหว่างน้ำใสกับภาคินก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าทั้งคู่จะยังคงทักทายกันตามปกติ และมีโอกาสได้พูดคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่ดูเหมือนว่าจะมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่ระหว่างพวกเขา น้ำใสพบว่าตัวเองคอยมองหาภาคินอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะเดินไปไหนในมหาวิทยาลัย สายตาของเธอมักจะสอดส่ายไปทั่ว ราวกับกำลังตามหาใครบางคน เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกชั่วคราว ความรู้สึกของนักศึกษาที่บังเอิญเจออาจารย์ที่เคยประทับใจ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น เธอคิดถึงคำพูดของภาคินที่ว่า "ผมเห็นความตั้งใจของคุณเสมอ คุณเป็นเด็กที่น่าสนใจมาก" คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นทุกครั้งที่นึกถึง ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดถึงเมษาไม่ได้ ภาพของเมษากับภาคินที่ยืนคุยกันอย่างสนิทสนมในวันนั้น ยังคงติดตาเธออยู่เสมอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมษาถึงได้มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาเช่นนั้น ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยรู้จักหรือมีเรื่องบาดหมางกับเมษามาก่อนเลย "น้ำใส วันนี้นั่งเหม่ออะไรอยู่เหรอ?" เสียงของพลอย เพื่อนสนิทของเธอ ดังขึ้น ทำให้น้ำใสหลุดออกจากภวังค์ "อ๋อ เปล่าจ้ะ" น้ำใสตอบพลางยิ้มแห้งๆ "แค่คิดเรื่องงานที่ค้างอยู่" "แน่ใจนะ?" พลอยมองหน้าน้ำใสอย่างพิจารณา "ดูเธอไม่ค่อยสดใสเลยนะช่วงนี้ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้เราฟังได้นะ" น้ำใสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องการเจอภาคินอีกครั้งให้พลอยฟัง "ฉันบังเอิญเจออาจารย์ภาคิน อาจารย์ที่ฉันเคยชอบตอนมัธยมน่ะ" เธอพูดเสียงเบา "แล้วเราก็ได้คุยกัน ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน ฉันก็รู้สึกดีนะที่ได้คุยกับเขา" พลอยยิ้มกว้าง "โอ้โห! โชคดีจังเลยนะ แล้วไงต่อ?" "ก็...มันก็ดีนั่นแหละ" น้ำใสถอนหายใจ "แต่...ฉันก็แอบเห็นว่าเขาดูสนิทสนมกับอาจารย์เมษามากเลย" "อาจารย์เมษา?" พลอยทวนคำ "อาจารย์สวยๆ ที่อยู่ภาควิชาภาษาไทยน่ะเหรอ?" "ใช่" น้ำใสพยักหน้า "ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ตอนเห็นพวกเขาสองคนคุยกัน" พลอยวางมือบนไหล่ของน้ำใส "น้ำใสคะ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของอาจารย์นะคะ บางทีอาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันก็ได้ อย่าเพิ่งคิดมากนะ" "แต่ฉันรู้สึกแปลกๆ น่ะ" น้ำใสพูด "เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล" "เธออาจจะแค่คิดไปเองก็ได้นะ" พลอยปลอบ "บางทีเธออาจจะยังอินกับบทละครที่ดูมากไปหน่อยก็ได้" น้ำใสยิ้มบางๆ "อาจจะใช่ก็ได้" วันเวลาผ่านไป น้ำใสพยายามทำใจให้สบาย และโฟกัสกับเรื่องเรียนของเธอให้มากขึ้น เธอรู้ว่าเธอเป็นแค่นักศึกษา และภาคินก็เป็นอาจารย์ของเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันควรจะเป็นไปตามกรอบที่เหมาะสม แต่แล้ว วันหนึ่ง เธอก็ได้รับข้อความจากภาคิน เป็นข้อความสั้นๆ เชิญชวนให้เธอไปร่วมงานเสวนาพิเศษเกี่ยวกับวรรณกรรมร่วมสมัยที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า "สวัสดีครับน้ำใส" ข้อความเริ่มต้นขึ้น "ผมเห็นว่างานเสวนาเกี่ยวกับวรรณกรรมร่วมสมัยกำลังจะจัดขึ้น ผมนึกถึงคุณเลยอยากจะชวนมานะครับ คิดว่าคุณน่าจะสนใจ" หัวใจของน้ำใสเต้นแรงขึ้นทันที เธออ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกดีใจปะปนกับความตื่นเต้นถาโถมเข้ามา "เป็นงานของใครเหรอ?" เธอพิมพ์ตอบกลับไป "เป็นของนักเขียนชื่อดังท่านหนึ่งน่ะครับ" ภาคินตอบ "ผมเคยไปฟังบรรยายของท่านเมื่อหลายปีก่อน ประทับใจมาก เลยอยากให้คุณได้มีโอกาสไปฟังด้วย" "แล้วอาจารย์จะไปไหมคะ?" น้ำใสถามอย่างไม่ลังเล "แน่นอนครับ" ภาคินตอบ "ผมจะไปแน่นอน" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอีกสักพัก น้ำใสรู้สึกว่าความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีต่อภาคินกำลังกลับมาอีกครั้ง เขาดูเหมือนจะยังจำเธอได้ และยังคงใส่ใจในความสนใจของเธอ แต่แล้ว เมื่อเธอถามว่าใครจะเป็นวิทยากรหลักในงานนั้น ภาคินก็ตอบกลับมาด้วยข้อความที่ทำให้น้ำใสใจหายอีกครั้ง "วิทยากรหลักคือนักเขียนท่านหนึ่งครับ" ภาคินพิมพ์ "แต่ที่พิเศษกว่านั้นคือ อาจารย์เมษา ก็จะเข้าร่วมเป็นผู้ร่วมเสวนาด้วยเช่นกัน" น้ำใสรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อครู่จางหายไปทันที เหลือเพียงความว่างเปล่า "อาจารย์เมษา...จะไปร่วมเสวนาด้วยเหรอคะ?" เธอพิมพ์ถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ครับ" ภาคินตอบ "ผมเห็นว่าคุณเมษาเป็นนักวิจารณ์วรรณกรรมที่น่าสนใจมาก การได้ฟังความคิดเห็นของเธอ น่าจะเป็นประโยชน์กับทุกคน" น้ำใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอแบบนี้ ทุกครั้งที่เธอเริ่มจะมีความสุข ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินกำลังจะไปได้สวย ก็จะมีเมษาปรากฏตัวขึ้นมาขัดขวางเสมอ เธอพิมพ์ตอบภาคินไปอย่างขอไปที "อ๋อ...ค่ะ" "คุณน้ำใสจะไปไหมครับ?" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความหวัง น้ำใสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง "หนู...คงต้องขอดูก่อนนะคะอาจารย์" เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะส่งผลต่อความรู้สึกของเธอเอง และอาจจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นระหว่างเธอกับภาคินด้วย เธอตัดสินใจว่าจะไปแน่นอน ถึงแม้ว่าจะมีเมษาอยู่ด้วยก็ตาม เธออยากจะพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่า เธอสามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ และเธอจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางความสุขที่เธอเพิ่งจะค้นพบ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็อดกังวลไม่ได้ว่า บรรยากาศในงานเสวนาครั้งนี้ จะทำให้เธอรู้สึกแย่กว่าเดิมหรือไม่