หลังจากวันงานเสวนา บรรยากาศระหว่างน้ำใสกับภาคินก็ไม่ได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป ตรงกันข้าม มันกลับมีความตึงเครียดบางอย่างเข้ามาแทรกแซง แม้ว่าภาคินจะดูเป็นมิตรเหมือนเคย แต่บางครั้งน้ำใสก็รู้สึกได้ถึงความเย็นชาบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในแววตาของเขา การรอคอยการติดต่อจากภาคินเป็นไปอย่างเชื่องช้า น้ำใสพยายามปลอบตัวเองว่าบางทีเขาอาจจะยุ่ง หรืออาจจะกำลังคิดหาเรื่องที่จะคุยกันจริงๆ จังๆ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็อดคิดไปในทางอื่นไม่ได้ "เขาจะรังเกียจฉันไหมนะ" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ "หลังจากที่ฉันถามคำถามแบบนั้นออกไป" เธอคิดถึงปฏิกิริยาของเมษาในวันนั้น เมษาดูเหมือนจะไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไรเลย กลับดูเหมือนจะชื่นชมเธอด้วยซ้ำ แต่ทำไมภาคินถึงได้ดูเปลี่ยนไป "เธอแน่ใจนะว่าอาจารย์ภาคินเปลี่ยนไป" พลอยถาม เมื่อน้ำใสเล่าความรู้สึกของเธอให้ฟัง "บางทีเธออาจจะคิดไปเองก็ได้นะ" "ไม่นะพลอย" น้ำใสส่ายหน้า "ฉันรู้สึกได้จริงๆ มันไม่ใช่แบบเดิม" "แล้วเรื่องที่อาจารย์เมษาดูใจดีกับเธอวันนั้นล่ะ" พลอยเสริม "มันแปลกๆ ไหม" "แปลกสิ" น้ำใสยอมรับ "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น" วันเวลาผ่านไปโดยที่ไม่มีการติดต่อใดๆ จากภาคิน น้ำใสเริ่มทำใจว่าบางที เหตุการณ์ในวันนั้นอาจจะเป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอเอง จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินกลับหอพัก จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "ภาคิน" ขึ้นมา ทำให้น้ำใสแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ "ฮัลโหลค่ะอาจารย์" น้ำใสรับสายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "สวัสดีครับคุณน้ำใส" เสียงของภาคินดังขึ้น ฟังดูเป็นปกติ "ผมขอโทษที่ติดต่อช้าไปนะครับ พอดีผมมีงานที่ต้องสะสางหลายอย่าง" "ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์" น้ำใสพยายามควบคุมเสียงของตัวเอง "หนูเข้าใจค่ะ" "ผมโทรมาเพื่อจะชวนคุณไปคุยกันนะครับ" ภาคินกล่าว "ผมอยากจะหาเวลาคุยกับคุณเรื่องวรรณกรรมจริงๆ จังๆ ผมคิดว่าคุณมีมุมมองที่น่าสนใจ" น้ำใสรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังจะหลุดออกมา "จริงๆ เหรอคะอาจารย์" "แน่นอนครับ" ภาคินตอบ "คุณสะดวกมาพบผมที่คณะช่วงบ่ายวันพรุ่งนี้ไหมครับ ผมจะกลับมาช่วงบ่ายๆ" "สะดวกค่ะอาจารย์" น้ำใสตอบทันที "หนูจะไปรอค่ะ" "ดีมากครับ" ภาคินกล่าว "แล้วเจอกันนะครับ" หลังจากวางสาย น้ำใสก็แทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจ เธอรีบวิ่งกลับไปเล่าให้พลอยฟังทันที "ฉันบอกแล้วไงพลอย! อาจารย์ภาคินติดต่อมาจริงๆ!" น้ำใสพูดแทบจะตะโกน พลอยหัวเราะ "เห็นไหมล่ะ ฉันบอกเธอแล้วว่าเธอคิดมากไปเอง" "แต่...แล้วทำไมวันนั้นเขาถึงดูเปลี่ยนไปล่ะ" น้ำใสยังคงสงสัย "บางทีเขาอาจจะมีเรื่องไม่สบายใจก็ได้ ใครจะรู้" พลอยบอก "หรือบางทีเขาอาจจะแค่มีอารมณ์ที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ก็ได้" "พรุ่งนี้เจอกันที่คณะนะ" น้ำใสกล่าว "ฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อม" วันรุ่งขึ้น น้ำใสแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เธอเลือกชุดที่ดูเรียบร้อยแต่ก็ยังคงความน่ารักเอาไว้ เธอกลีบออกจากหอพักแต่เนิ่นๆ เพื่อไปรอภาคินที่คณะ เมื่อเธอเดินเข้าไปในคณะ บรรยากาศทุกอย่างดูคุ้นเคยและอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกประหม่าเข้ามาแทนที่ เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรจะทำตัวอย่างไรเมื่อได้พบกับภาคินอีกครั้ง เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของภาคิน ซึ่งตั้งอยู่ในห้องทำงานรวมของอาจารย์คณะอักษรศาสตร์ เมื่อเธอไปถึง ภาคินก็กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา เขามองขึ้นมาเมื่อเห็นน้ำใสเดินเข้ามา "อ้าว คุณน้ำใส มาเร็วกว่าที่คิดนะครับ" ภาคินกล่าวพลางลุกขึ้นยืน "สวัสดีค่ะอาจารย์" น้ำใสโค้งคำนับเล็กน้อย "หนูมาถึงก่อนเวลา เลยเข้ามาทักทายค่ะ" "เชิญนั่งก่อนครับ" ภาคินผายมือไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา น้ำใสเดินไปนั่งลงอย่างเกร็งๆ "คุณอยากจะดื่มอะไรไหมครับ" ภาคินถาม "ผมมีน้ำเปล่า หรือไม่ก็กาแฟ" "น้ำเปล่าก็ได้ค่ะอาจารย์" น้ำใสตอบ ภาคินเดินไปรินน้ำให้เธอด้วยตัวเอง ขณะที่เขากำลังทำเช่นนั้น น้ำใสก็อดที่จะสังเกตสิ่งรอบๆ ตัวไม่ได้ เธอเห็นชั้นหนังสือเต็มไปด้วยตำราต่างๆ และมีรูปภาพเล็กๆ วางประดับอยู่บนโต๊ะ เมื่อภาคินนำน้ำมาให้ เธอรู้สึกว่าเขาดูผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเมื่อวาน "คุณน้ำใส" ภาคินเริ่มบทสนทนา "ผมอยากจะคุยกับคุณจริงๆ เรื่องความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับวรรณกรรม" "ค่ะอาจารย์" น้ำใสตอบ "ผมรู้สึกว่าคุณมีความเข้าใจในวรรณกรรมในมุมที่ลึกซึ้ง" ภาคินกล่าว "คุณไม่ได้มองแค่มิติของตัวอักษร แต่คุณมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง" น้ำใสรู้สึกดีใจที่ภาคินชื่นชมเธอ "หนู...หนูแค่พยายามทำความเข้าใจมันค่ะอาจารย์" "แต่นั่นไม่ใช่ทุกคนที่จะทำได้" ภาคินเน้นเสียง "หลายคนอ่านวรรณกรรมไปตามหน้าที่ อ่านเพื่อผ่านไปวันๆ แต่คุณ...คุณอ่านด้วยหัวใจ" คำพูดของภาคินทำให้น้ำใสรู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ เธอนึกถึงตอนมัธยมที่เธอแอบชอบเขา เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยเขียนเรียงความเกี่ยวกับวรรณกรรมเล่มหนึ่ง แล้วภาคินก็เขียนชมเชยเธอเป็นการส่วนตัว "คุณจำได้ไหม" ภาคินถาม ราวกับอ่านใจเธอได้ "ตอนที่คุณอยู่ ม.ปลาย คุณเคยเขียนเรียงความเกี่ยวกับ 'ความรักในฤดูร้อน' ใช่ไหมครับ" น้ำใสเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "จำได้ค่ะอาจารย์" "ผมยังเก็บเรียงความฉบับนั้นไว้อยู่นะ" ภาคินกล่าว "ผมชอบวิธีการบรรยายของคุณมาก มันดูมีความเป็นธรรมชาติ และเต็มไปด้วยอารมณ์" น้ำใสรู้สึกหน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะยังจำเรื่องนั้นได้ และที่สำคัญคือเขายังเก็บเรียงความของเธอไว้ "ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง คุณน้ำใส" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมรู้สึกว่า...เรามีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกัน" คำพูดของภาคินทำให้หัวใจของน้ำใสเต้นระรัวอีกครั้ง เธอรู้สึกว่ากำแพงที่เคยมีระหว่างเธอกับเขา กำลังจะพังทลายลงอย่างช้าๆ "หนูก็ดีใจค่ะอาจารย์" น้ำใสตอบเสียงแผ่วเบา "ที่ได้เจออาจารย์อีกครั้ง" ภาคินยิ้ม "ผมอยากจะให้คุณเล่าเรื่อง 'ความรักในฤดูร้อน' ให้ผมฟังอีกครั้งได้ไหมครับ" เขาถาม "หรืออย่างน้อยก็เล่าให้ผมฟังว่า ทำไมคุณถึงเขียนถึงมันได้ลึกซึ้งขนาดนั้น" น้ำใสรู้สึกเหมือนเธอถูกดึงเข้าไปในวังวนของอดีตอีกครั้ง ความทรงจำเก่าๆ ที่เธอเคยพยายามจะลืมเลือน กำลังถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง