เสียงอุทานด้วยความตกใจของปิ่นดังขึ้นในห้องทำงานของคุณตาบุญ ดินซึ่งกำลังเดินผ่านมาพอดีได้ยินเสียงเรียก จึงรีบเดินเข้ามาดู “คุณปิ่นครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ดินถามเมื่อเห็นปิ่นนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำตานองหน้า มือข้างหนึ่งกำรูปถ่ายเก่าๆ ไว้แน่น ปิ่นเงยหน้าขึ้นมองดิน แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “ดิน... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ดินรีบเข้าไปประคองปิ่นขึ้น “คุณปิ่นเป็นอะไรครับ บอกผมได้นะ” ปิ่นสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ “รูปนี้... เขาคือใคร” เธอถามพลางยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้ดินดู “เขาหน้าเหมือนฉันมากเลย” ดินมองรูปถ่ายนั้น เขาเห็นหญิงสาวหน้าตาคมเข้ม ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตาเป็นประกายสดใส “เขา... หน้าเหมือนคุณปิ่นจริงๆ ครับ” “แล้ว... นี่ก็คือดวงดาว” ปิ่นหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา “คนที่แม่ของฉัน” “แล้ว... รูปนี้... คือดาวประกาย” ปิ่นพูดต่อ “เขาเป็นน้องสาวของดวงดาว” ดินมองรูปทั้งสองใบสลับกัน “คุณปิ่นแน่ใจนะครับว่า... นี่ไม่ใช่รูปเดียวกัน” “แน่ใจ” ปิ่นยืนยัน “เขาต่างกันนิดหน่อย” “แล้ว... คุณปิ่นเจอข้อมูลพวกนี้จากไหนครับ” ดินถาม “ในกล่องนี้” ปิ่นชี้ไปที่กล่องไม้ที่วางอยู่ข้างๆ “มีบันทึกของดวงดาวด้วย” ดินก้มลงมองบันทึกเล่มเล็กที่วางอยู่ข้างๆ ปิ่น “บันทึกของดวงดาว?” “ใช่” ปิ่นตอบ “ในบันทึก... เขาบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งท้องกับคุณตาบุญ” “แล้ว... กับใครครับ” ดินถามอย่างสงสัย “กับผู้ชายคนอื่น” ปิ่นตอบเสียงสั่น “แล้ว... เขาก็... เขาถูกฆ่า” คำพูดของปิ่นทำให้ดินตกใจ “ถูกฆ่า?!” “ใช่” ปิ่นพยักหน้า “บันทึกเขียนไว้แบบนั้น” “แล้ว... แล้วคุณปิ่นล่ะครับ” ดินถามอย่างเป็นห่วง “คุณปิ่นคือลูกของใคร” “นั่นแหละ... คือสิ่งที่หนูไม่รู้” ปิ่นตอบ “ในบันทึก... ดวงดาวพูดถึงน้องสาวของเขา ดาวประกาย... แล้วก็... รูปนี้” เธอชี้ไปที่รูปดาวประกาย “เขาเหมือนหนูมาก” “เป็นไปได้ไหมครับว่า... คุณปิ่นคือลูกของดาวประกาย” ดินคาดเดา “หนูก็คิดแบบนั้น” ปิ่นกล่าว “แต่... ถ้าเป็นอย่างนั้น... แล้วทำไมคุณตาบุญถึงคิดว่าหนูคือลูกของดวงดาว” “อาจจะเป็นเพราะ... คุณตาบุญเข้าใจผิด” ดินเสนอแนะ “หรือ... อาจจะมีใครบางคนเจตนาทำให้คุณตาบุญเข้าใจผิด” “ใครกันที่จะทำแบบนั้น” ปิ่นถาม “ผมก็ไม่แน่ใจครับ” ดินส่ายหน้า “แต่... ถ้าคุณฟ้ามีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้... ก็เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะเป็นคนทำให้คุณตาบุญเข้าใจผิด” “คุณฟ้า...” ปิ่นนึกถึงคำพูดของคุณวิน “คุณฟ้าบอกเขาว่าหนูเป็นสาเหตุให้คุณตาบุญเสียใจมาตลอด” “นั่นอาจจะเป็นเพราะ... คุณฟ้าอาจจะรู้ความจริงบางอย่าง” ดินกล่าว “หรือ... เขาอาจจะพยายามปกป้องใครบางคน” “ปกป้องใคร?” ปิ่นถาม “ปกป้องตัวเอง?” “อาจจะใช่ครับ” ดินตอบ “หรือ... อาจจะปกป้องคุณวิน” “คุณวิน...” ปิ่นคิดถึงแววตาของคุณวิน เขาดูเป็นห่วงเธอจริงๆ หรือว่านั่นเป็นเพียงการเสแสร้ง “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ดินจับมือปิ่น “คุณปิ่นไม่ต้องกลัวนะ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณปิ่นเสมอ” ปิ่นมองดิน เธอรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้อยู่ใกล้เขา ความจริงใจของเขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณนะดิน” ปิ่นยิ้มให้ “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของคุณตาบุญ “ปิ่น... ดิน... พวกคุณทำอะไรกันอยู่ตรงนี้” ทั้งปิ่นและดินหันไปมองที่ประตู ก็พบคุณตาบุญยืนอยู่ที่นั่น ด้วยสีหน้าฉงนสนเท่ห์ “คุณตาคะ” ปิ่นรีบเก็บรูปถ่ายและบันทึกใส่กล่อง “หนู... หนูแค่เข้ามาดูของเฉยๆ ค่ะ” คุณตาบุญมองเข้าไปในห้องทำงาน เห็นกล่องไม้ที่วางอยู่บนพื้น “นั่นกล่องอะไรน่ะปิ่น” ปิ่นลังเล “เอ่อ... เป็นกล่องรูปเก่าๆ ค่ะคุณตา” คุณตาบุญเดินเข้ามาใกล้ “ขอคุณตาดูหน่อยสิ” ปิ่นไม่กล้าปฏิเสธ เธอจึงยื่นกล่องให้คุณตาบุญ คุณตาบุญหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดเมื่อเห็นรูปถ่ายของดาวประกาย “นี่... นี่มัน... ดาวประกาย!” “คุณตาคะ” ปิ่นถามอย่างร้อนรน “คุณตาเคยเจอเขาหรือคะ” คุณตาบุญวางรูปถ่ายลง แล้วหยิบรูปของดวงดาวขึ้นมาดู “นี่คือดวงดาว... แล้วนี่... คือดาวประกาย... น้องสาวของเขา” “คุณตาคะ” ปิ่นเอ่ยถาม “แล้ว... หนูคือใครคะ” คุณตาบุญมองปิ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ปิ่นเอ้ย... คุณตาผิดเอง” “ผิดเรื่องอะไรคะคุณตา” ปิ่นถาม “คุณตา... เข้าใจผิดมาตลอด” คุณตาบุญกล่าว “ดวงดาว... เขาไม่ได้ตั้งท้องกับคุณตา” “แล้ว... แล้วหนูล่ะคะ” ปิ่นถามเสียงสั่น “เธอ... คือลูกของดาวประกาย” คุณตาบุญตอบ “ส่วนพ่อของเธอ... คุณตาเองก็ไม่แน่ใจ” “ไม่แน่ใจ?” ปิ่นอุทาน “ตอนที่ดาวประกายมาหาคุณตา... เธอท้องแก่มากแล้ว” คุณตาบุญเล่า “เธอขอให้คุณตาช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” “แล้ว... แล้วคุณดาวประกายเขาไปไหนคะ” ปิ่นถาม “หลังจากคลอดเธอ... เธอก็เสียชีวิต” คุณตาบุญกล่าว “คุณตา... ได้รับเธอมาเลี้ยง” “แต่... แล้วทำไมคุณตาถึงคิดว่าหนูคือลูกของดวงดาวคะ” ปิ่นถาม “ตอนนั้น... คุณตาเสียใจมากกับการจากไปของดวงดาว” คุณตาบุญกล่าว “และเมื่อเห็นเธอ... ซึ่งหน้าตาคล้ายดวงดาวมาก... คุณตาก็... ก็เผลอคิดไปเอง” “แล้ว... คุณฟ้าล่ะคะ” ปิ่นถาม “คุณฟ้าจะรู้เรื่องนี้ไหมคะ” “คุณฟ้า... อาจจะรู้บางส่วน” คุณตาบุญตอบ “คุณฟ้าเป็นญาติกับดวงดาว... เขาอาจจะเคยได้ยินเรื่องราวจากป้าของเขา” “แล้ว... คุณวินล่ะคะ” ดินถาม “เขาบอกว่าคุณฟ้าบอกเขาว่าปิ่นเป็นสาเหตุให้คุณตาเสียใจมาตลอด” “คุณวิน... เขาอาจจะได้รับข้อมูลผิดๆ มา” คุณตาบุญกล่าว “หรือ... คุณฟ้าอาจจะต้องการปกป้องใครบางคน” “แล้ว... เรื่องที่ดวงดาวถูกฆ่า...” ปิ่นถามอย่างหวาดกลัว คุณตาบุญถอนหายใจ “เรื่องนั้น... คุณตาเองก็ไม่แน่ใจ” ท่านกล่าว “ตอนนั้น... มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นหลายอย่าง” “คุณตาคะ” ปิ่นเอ่ยถาม “แล้ว... คุณวิน เขาจะมาเมื่อไหร่คะ” “พรุ่งนี้” คุณตาบุญตอบ “คุณฟ้าจะพาเขามาด้วย” ปิ่นรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อดินเป็นแค่ความรู้สึกขอบคุณ หรือเป็นความรักที่แท้จริง “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณปิ่นเสมอนะครับ” ดินพูดพร้อมกับยิ้มให้ ปิ่นมองดิน เธอรู้สึกอบอุ่นใจกับคำพูดของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีคำถามมากมายในใจเกี่ยวกับอดีต และเกี่ยวกับอนาคตของเธอเอง