แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาอาบไล้ทุ่งนาที่เริ่มเหลืองอร่าม ปิ่นนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน มองดูดินที่กำลังทำงานอยู่ในสวนผักหลังบ้าน เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เก็บเกี่ยวผักสด ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่ง แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุ ปิ่นเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอพบว่าตัวเองกำลังมองหาเขาอยู่เสมอตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอ เธอได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการสำรวจบ้านไร่และบริเวณรอบๆ คุณตาของเธอได้ปลูกพืชผลหลากหลายชนิดไว้ มีทั้งผักสวนครัว ผลไม้ต่างๆ และต้นสมุนไพรอีกมากมาย ปิ่นเริ่มเรียนรู้ที่จะดูแลต้นไม้เหล่านั้น จดบันทึกสิ่งที่ดินเคยสอน และลองลงมือทำด้วยตัวเอง แม้บางครั้งจะยังทำผิดพลาดไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่เธอทำสำเร็จ เธอก็จะรู้สึกภูมิใจในตัวเอง “คุณปิ่นครับ” เสียงของดินดังขึ้นเรียกสติเธอ “ผมเอาผักที่เก็บได้มาให้ครับ” ปิ่นรีบเดินออกไปที่ระเบียงหลังบ้าน ดินวางตะกร้าผักสดใบใหญ่ลงบนโต๊ะ มีมะเขือ กวางตุ้ง พริก และมะเขือเทศสดๆ อยู่เต็มตะกร้า “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นยิ้ม “วันนี้คุณดินดูมีความสุขเป็นพิเศษนะคะ” ดินเงยหน้าขึ้นมองปิ่น ดวงตาของเขาส่องประกาย “วันนี้เป็นวันดีครับ” เขาตอบ “ต้นมะม่วงที่คุณตาปลูกไว้หน้าบ้าน ออกดอกเต็มต้นเลยครับ” “จริงเหรอคะ” ปิ่นตาเป็นประกาย “ดิฉันอยากเห็นจัง” “เดี๋ยวผมพาไปดูครับ” ดินกล่าว “ผมจะทำน้ำมะม่วงปั่นให้คุณปิ่นดื่มด้วย” “โอ้ น่าสนใจค่ะ” ปิ่นตอบอย่างตื่นเต้น ทั้งสองเดินไปยังต้นมะม่วงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าบ้าน กิ่งก้านของมันแผ่ปกคลุมเป็นร่มเงา ดอกมะม่วงสีขาวอมเขียวเล็กๆ แขวนเป็นพวงระย้า ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ปิ่นเงยหน้ามองต้นมะม่วงอย่างชื่นชม “สวยจังเลยค่ะ” เธออุทาน “ไม่เคยเห็นต้นมะม่วงที่ออกดอกเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย” “คุณตาบุญท่านดูแลต้นนี้ดีมากครับ” ดินกล่าวขณะที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ปั่น “ท่านรักต้นนี้มาก” ขณะที่ดินกำลังปั่นมะม่วง ปิ่นก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันคุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านอีกครั้ง เป็นรถของคุณฟ้า “คุณฟ้าอีกแล้วเหรอคะ” ปิ่นพึมพำกับตัวเอง คุณฟ้าลงจากรถมาพร้อมกับถุงของขวัญใบใหญ่ “สวัสดีค่ะคุณดิน” เธอทักทายดินเช่นเคย “ฉันเอาขนมมาฝากน่ะค่ะ” “ขอบคุณครับคุณฟ้า” ดินตอบรับอย่างสุภาพ แต่สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยรื่นนัก “อ้าว คุณปิ่น” คุณฟ้าหันมาทางปิ่น “มายืนตากแดดทำไมคะ เดี๋ยวจะผิวเสีย” “ดิฉันกำลังจะดื่มน้ำมะม่วงปั่นค่ะ” ปิ่นบอก “โอ้โห ดูน่าอร่อยจัง” คุณฟ้าเดินเข้ามาใกล้ “แต่ฉันว่าถ้าใส่นมข้นหวานลงไปด้วยจะอร่อยกว่านี้นะคะ” “ผมไม่ค่อยชอบใส่นมครับ” ดินตอบ “ผมชอบรสชาติธรรมชาติของมะม่วงมากกว่า” “อ้าวเหรอคะ” คุณฟ้าหัวเราะเบาๆ “แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบอะไรหวานๆ นะ” เธอหันมามองปิ่น “คุณปิ่นชอบทานหวานๆ ไหมคะ” ปิ่นรู้สึกได้ถึงความพยายามของคุณฟ้าที่จะเข้ามามีบทบาทในบทสนทนาของเธอกับดิน “ก็แล้วแต่ค่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ “ฉันว่าคุณปิ่นน่าจะชอบนะคะ” คุณฟ้าพูดต่อ “เดี๋ยวฉันจะลองทำขนมเค้กสูตรเด็ดมาให้ลองทานนะคะ” “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นกล่าวอย่างสุภาพ แต่ในใจก็รู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย ดินยื่นน้ำมะม่วงปั่นเย็นชื่นใจให้ปิ่น “ลองดูนะครับ” ปิ่นรับแก้วมาดื่ม รสชาติหวานอมเปรี้ยวของมะม่วงสดชื่นชะโลมไปทั่วลำคอ “อร่อยมากค่ะคุณดิน” เธอเอ่ยชม “หวานกำลังดีเลย” ดินยิ้ม “ดีใจครับที่คุณปิ่นชอบ” “คุณปิ่นนี่โชคดีจังนะคะ” คุณฟ้าพูดขึ้นมาลอยๆ “มีคุณดินคอยดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง” คำพูดนั้นทำให้ปิ่นรู้สึกสะกึกเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าคุณฟ้ากำลังพยายามจะสร้างความกดดันบางอย่าง “คุณดินก็เป็นคนมีน้ำใจครับ” ปิ่นตอบพยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติ “เขาดูแลทุกคนดี” “แต่สำหรับฉัน เขาดูจะพิเศษกับคุณปิ่นมากกว่าคนอื่นนะคะ” คุณฟ้าพูดพลางมองหน้าดิน ดินหน้าตึงขึ้นเล็กน้อย “ผมทำตามที่คุณตาบุญเคยสอนครับ” เขาตอบเสียงเรียบ “ดูแลทุกคนให้ดีที่สุด” “แต่บางที การดูแลมากเกินไป ก็อาจจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้นะคะ” คุณฟ้าพูดแทรกขึ้นมา ปิ่นเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับบทสนทนานี้ เธอไม่อยากให้บรรยากาศดีๆ ที่มีอยู่ต้องเสียไป เพียงเพราะคำพูดที่เหมือนจะจงใจก่อกวนของคุณฟ้า “คุณฟ้าคะ” ปิ่นตัดสินใจพูด “ดิฉันว่าเราคงต้องขอตัวก่อนนะคะ ดินต้องไปเตรียมงานต่อ” “อ๋อ ค่ะ” คุณฟ้าตอบ “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวจะแวะมาอีก” เมื่อคุณฟ้าขับรถออกไป ปิ่นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอหันไปมองดินที่ยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาดูครุ่นคิด “คุณปิ่นเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ดินถาม “เปล่าค่ะ” ปิ่นส่ายหน้า “แค่…รู้สึกว่าคุณฟ้าดูจะ…พยายามเข้ามาวุ่นวายเกินไปนะคะ” ดินเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมขอโทษแทนคุณฟ้าด้วยนะครับ” เขาพูด “บางทีเธออาจจะแค่เหงา” “แต่การทำให้คนอื่นรู้สึกไม่สบายใจก็ไม่ถูกนะคะ” ปิ่นตอบ “ดิฉันว่า…คุณดินควรจะคุยกับคุณฟ้าให้ชัดเจนนะคะ” ดินมองหน้าปิ่น ดวงตาของเขาสื่อถึงความไม่สบายใจ “คุณปิ่นคิดว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ” “เปล่าค่ะ” ปิ่นรีบส่ายหน้า “ดิฉันแค่…ไม่ชอบให้ใครมาทำให้รู้สึกอึดอัด” “ผมจะระวังมากขึ้นครับ” ดินกล่าว “ขอบคุณที่บอกผมนะครับ” ปิ่นมองดิน เธอมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดี แต่การเข้ามาของคุณฟ้าก็เหมือนเงาที่ทาบทับลงมาบนความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เธอยังไม่แน่ใจว่าหัวใจของเธอเองกำลังรู้สึกอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเธอไม่อยากให้มีอะไรมาขัดขวางความสงบสุขที่เธอเพิ่งจะค้นพบได้ที่นี่ “คุณดินคะ” ปิ่นเอ่ยขึ้น “คุณตาเคยเล่าอะไรเกี่ยวกับคุณฟ้าให้ฟังบ้างไหมคะ” ดินส่ายหน้า “ไม่เคยครับ คุณตาบุญไม่ค่อยพูดเรื่องคนอื่นเท่าไหร่” “อืม” ปิ่นพยักหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มให้ดิน “ขอบคุณสำหรับน้ำมะม่วงปั่นนะคะ อร่อยจริงๆ” “ยินดีครับ” ดินยิ้มตอบ รอยยิ้มของเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคุณปิ่นอยากได้อะไรอีก บอกได้เสมอนะครับ” ปิ่นมองไปที่ต้นมะม่วงที่ออกดอกสะพรั่ง เธอรู้สึกเหมือนมีเมล็ดพันธุ์เล็กๆ กำลังถูกหว่านลงในหัวใจของเธอ มันเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง ความรู้สึกดีๆ และความผูกพันที่กำลังค่อยๆ เติบโต แต่ขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังทิศทางที่รถของคุณฟ้าเพิ่งจากไป เงาของความหวังที่อาจจะถูกทาบทับด้วยความไม่แน่นอน ก็ยังคงเป็นสิ่งที่เธอต้องเผชิญต่อไป