วันเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ปิ่นใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนรู้วิถีชีวิตในไร่ เธอช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ในบ้าน ทำความสะอาดห้องของคุณตาบุญ จัดการเอกสารต่างๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และที่สำคัญ เธอยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนรู้วิถีเกษตรกรรมจากดิน ดินยังคงสอนปิ่นอย่างอดทน เขาพาเธอไปดูแปลงผักที่เขากำลังทดลองปลูก ชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างของดินแต่ละชนิด และสอนวิธีดูแลต้นไม้ให้เติบโตอย่างแข็งแรง ปิ่นตั้งใจฟังทุกคำสอน พยายามจดจำทุกรายละเอียด และลงมือทำด้วยตัวเอง แม้จะมีผิดพลาดบ้าง แต่เธอก็ไม่ย่อท้อ “คุณปิ่นครับ” ดินเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังขุดดินเตรียมแปลงปลูก “วันนี้ผมจะพาไปดูต้นไม้ที่ผมปลูกไว้ใกล้ลำธารนะครับ เป็นต้นไม้ที่หายากหน่อย” “น่าสนใจจังค่ะ” ปิ่นตอบ “ต้นอะไรคะ” “เป็นต้นกัญชาครับ” ดินตอบ “ผมกำลังทดลองปลูกเพื่อศึกษาสรรพคุณทางยา” ปิ่นเงยหน้าขึ้นมองดินด้วยความแปลกใจ “กัญชาเหรอคะ” “ครับ” ดินพยักหน้า “ตอนนี้กฎหมายอนุญาตให้ใช้ในทางการแพทย์แล้วครับ คุณตาบุญท่านเคยบอกผมไว้ว่าที่นี่มีศักยภาพในการปลูกสมุนไพรดีๆ หลายชนิด” “ดิฉันไม่ค่อยรู้เรื่องกัญชาเท่าไหร่ค่ะ” ปิ่นยอมรับ “แต่ถ้าคุณดินคิดว่ามันดี ดิฉันก็เชื่อค่ะ” “คุณปิ่นเชื่อผมจริงๆ เหรอครับ” ดินถาม “ค่ะ” ปิ่นตอบ “เพราะคุณดินเป็นคนจริงจังและมีความรับผิดชอบ” ดินยิ้ม เขาชอบเวลาที่ปิ่นไว้วางใจเขาแบบนี้ “ขอบคุณครับคุณปิ่น” ทั้งสองเดินไปยังบริเวณลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากตัวบ้าน ปิ่นสังเกตเห็นว่าดินได้จัดแปลงปลูกไว้เป็นอย่างดี มีรั้วกั้นไว้เพื่อป้องกันสัตว์ต่างๆ “นี่ครับ” ดินชี้ไปยังต้นไม้ที่กำลังออกใบ “นี่คือต้นกัญชาที่ผมกำลังปลูก” ปิ่นก้มลงมองดูต้นไม้เหล่านั้นอย่างพิจารณา “ไม่เหมือนที่เคยเห็นในข่าวเลยค่ะ” เธอพูด “ดูเป็นธรรมชาติกว่า” “ใช่ครับ” ดินอธิบาย “ผมพยายามปลูกให้เป็นไปตามธรรมชาติมากที่สุด” ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงรถยนต์ของคุณฟ้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับใครอีกคนหนึ่ง “คุณฟ้า” ปิ่นเอ่ยชื่อด้วยความประหลาดใจ รถของคุณฟ้าจอดลง แล้วคุณฟ้าก็ลงมาจากรถ พร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ปิ่นไม่คุ้นหน้า “สวัสดีค่ะคุณดิน” คุณฟ้าทักทาย “วันนี้ฉันพาเพื่อนมาเยี่ยมค่ะ” ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มให้กับดิน “สวัสดีครับ ผมชื่อวินครับ” “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณวิน” ดินตอบรับอย่างสุภาพ “อ้าว คุณปิ่น” คุณฟ้าหันมาทางปิ่น “มาอยู่ที่นี่นานแล้ว ทำไมยังดูไม่ชินกับสภาพแวดล้อมเลยคะ” “ดิฉันกำลังเรียนรู้ค่ะคุณฟ้า” ปิ่นตอบ “ดีค่ะ” คุณฟ้ากล่าว “เรียนรู้ไปก็ดีค่ะ แต่บางทีก็ต้องดูให้รอบคอบด้วยนะคะ” วินที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณฟ้า มองปิ่นด้วยสายตาที่ประเมิน “ได้ข่าวว่าคุณปิ่นมาอยู่ที่นี่แทนคุณตาบุญ” เขาพูด “ไม่ทราบว่าคุณปิ่นพอจะทราบเรื่องราวของคุณตาบุญบ้างไหมครับ” คำถามนั้นทำให้ปิ่นรู้สึกแปลกใจ “ทราบอะไรเหรอคะ” “คือ... ผมได้ยินมาว่าคุณตาบุญมีหนี้สินอยู่เยอะพอสมควร” วินพูด “ไม่ทราบว่าคุณปิ่นพอจะทราบเรื่องนี้บ้างไหมครับ” คำพูดนั้นทำให้ปิ่นหน้าเสีย เธอไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อนเลย “คุณวินพูดเรื่องอะไรคะ” ปิ่นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณวินเป็นคนใกล้ชิดของคุณตาบุญค่ะ” คุณฟ้าอธิบาย “เขาเป็นคนจัดการเรื่องการเงินของคุณตามาตลอด” “จริงๆ เหรอคะ” ปิ่นมองดินอย่างขอความช่วยเหลือ ดินเองก็ดูประหลาดใจไม่แพ้กัน เขาไม่เคยทราบเรื่องหนี้สินของคุณตาบุญเช่นกัน “คุณฟ้าครับ คุณวินครับ เรื่องนี้ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะครับ” “อ้าว คุณดินก็ไม่ทราบเหรอครับ” วินเลิกคิ้ว “แย่จังเลยครับ แสดงว่าคุณปิ่นก็ไม่ทราบเรื่องราวทั้งหมดของคุณตาบุญเหมือนกัน” “ดิฉันมาที่นี่เพื่อดูแลบ้านของคุณตาค่ะ” ปิ่นตอบเสียงหนักแน่น “ไม่ได้มาเพื่อจัดการเรื่องการเงิน” “แต่ถ้าบ้านหลังนี้มีภาระผูกพันอยู่ล่ะคะ” วินพูดต่อ “คุณปิ่นจะทำอย่างไร” “คุณวินกำลังจะบอกว่าบ้านหลังนี้อาจจะต้องถูกขายใช่ไหมคะ” ปิ่นถาม “ก็... อาจจะเป็นไปได้ครับ” วินตอบ “ถ้าหนี้สินมันมากเกินกว่าจะชำระไหว” คุณฟ้ามองปิ่นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คุณปิ่นจะรู้สึกอย่างไรคะ” ปิ่นมองไปยังทุ่งรวงทองที่กำลังจะเหลืองอร่าม เธอนึกถึงความสุขสงบที่เธอได้รับจากการอยู่ที่นี่ นึกถึงความผูกพันที่เธอมีต่อดิน “ดิฉันจะพยายามหาวิธีค่ะ” ปิ่นตอบเสียงหนักแน่น “ดิฉันจะพยายามรักษาที่นี่ไว้” ดินมองปิ่นด้วยความชื่นชมในความมุ่งมั่นของเธอ “ผมจะช่วยคุณปิ่นเองครับ” เขาบอก “เราจะช่วยกัน” วินหัวเราะเบาๆ “ช่วยกันเหรอครับ” เขาพูด “แล้วคุณปิ่นแน่ใจเหรอว่าจะไหว” “ดิฉันจะพยายามค่ะ” ปิ่นยืนยัน คุณฟ้าถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้น... ก็ลองดูค่ะ” เธอกล่าว “แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่ามาโทษกันนะคะ” ปิ่นมองคุณฟ้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกได้ว่าคุณฟ้าไม่ได้หวังดีกับเธอจริงๆ “คุณวินครับ” ปิ่นหันไปถาม “คุณพอจะบอกได้ไหมว่าหนี้สินของคุณตาบุญมีจำนวนเท่าไหร่” วินยิ้ม “ผมจะจัดการเรื่องเอกสารให้คุณปิ่นดูเองครับ” เขาตอบ “เผื่อคุณปิ่นอยากจะลองพิจารณา” “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นตอบ “ดิฉันจะรอค่ะ” เมื่อคุณฟ้าและวินกลับไปแล้ว ปิ่นก็ถอนหายใจยาว เธอหันไปมองดิน “คุณดินคะ” เธอถาม “คุณคิดว่าเรื่องนี้เป็นยังไงคะ” ดินมองปิ่นอย่างจริงจัง “ผมไม่รู้ว่าคุณวินพูดจริงแค่ไหนครับ” เขาบอก “แต่ไม่ว่ายังไง เราก็จะสู้ไปด้วยกันครับ” ปิ่นมองหน้าดิน เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความหนักแน่นจากเขา “ขอบคุณค่ะคุณดิน” เธอตอบ “ดิฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยที่มีคุณอยู่ตรงนี้” “ผมก็เหมือนกันครับคุณปิ่น” ดินยิ้ม “คุณปิ่นทำให้ผมอยากจะปกป้องที่นี่มากกว่าที่เคย” ลมเย็นพัดผ่านมาอีกครั้ง พาเอาความรู้สึกที่เหมือนพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือน ปิ่นมองไปยังทุ่งรวงทองอีกครั้ง คราวนี้เธอรู้สึกได้ว่าเงาแห่งอดีตของคุณตาบุญกำลังทาบทับลงมาบนผืนแผ่นดินที่เธอรัก