"เพราะฉันรู้ว่าชมพู่ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้คุณเหมือนกัน" ฟ้าตอบ "และฉันก็ไม่อยากจะ... บังคับหัวใจใคร" ฟ้าครามยืนนิ่งอึ้ง ภาพที่เคยชัดเจนในหัวพลันพร่ามัวไปหมด เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าความสัมพันธ์ระหว่างฟ้ากับชมพู่จะซับซ้อนถึงเพียงนี้ "แต่... ถ้าคุณรักชมพู่จริงๆ แล้วทำไม..." เขายังคงพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ดูจะสลับซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ "ความรักไม่ใช่แค่การครอบครอง ฟ้า" ฟ้ามองตาฟ้าครามตรงๆ "บางครั้ง การปล่อยให้คนที่เรารักมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่ได้มาจากเรา มันก็เป็นความรักรูปแบบหนึ่ง" น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนเร้น "แต่... นั่นมันไม่ยุติธรรมกับคุณเลยนะครับ" ฟ้าครามรู้สึกสงสารฟ้าจับใจ เขามองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด "ชีวิตก็ไม่ยุติธรรมกับใครหลายๆ คนเสมอไปไม่ใช่เหรอ" ฟ้าถอนหายใจเบาๆ "ฉันแค่ไม่อยากให้ชมพู่ต้องมานั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างเราสองคน" "แล้ว... แล้วชมพู่ล่ะครับ เธอรู้เรื่องนี้ไหม" ฟ้าครามถามต่อด้วยความกังวล "รู้สิ" ฟ้าตอบ "เราคุยกันทุกเรื่อง" ฟ้าครามหลับตาลง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ภาพรอยยิ้มของชมพู่ ใบหน้าที่แสดงความสุขเมื่ออยู่กับเขา และแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอมองฟ้า มันปะปนกันไปหมดจนยากจะแยกแยะ "ผม... ผมควรทำอย่างไรดีครับ" เขาถามฟ้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า ฟ้ามองฟ้าครามด้วยความเข้าใจ "คุณต้องถามหัวใจตัวเอง ว่าคุณต้องการอะไรกันแน่" เธอเว้นจังหวะ "และที่สำคัญกว่านั้น คุณต้องถามหัวใจของชมพู่" "ถามหัวใจของเธอ... ผมจะทำได้อย่างไรครับ" "คุณก็ต้องคุยกับเธออย่างเปิดอก" ฟ้ากล่าว "บอกความรู้สึกของคุณให้เธอรู้ และฟังสิ่งที่เธอรู้สึกจริงๆ" "แต่ผมกลัว..." ฟ้าครามยอมรับ "ผมกลัวว่าคำตอบที่ผมจะได้ยิน จะไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากได้ยิน" "ความกลัวเป็นเรื่องปกติ" ฟ้าตอบ "แต่ถ้าคุณไม่กล้าเผชิญหน้ากับความกลัว คุณก็จะไม่มีวันได้คำตอบที่แท้จริง" ฟ้าครามเงียบไปอีกครั้ง เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของฟ้าอย่างถี่ถ้วน เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะนำพาไปสู่ความไม่แน่นอน "ผม... ผมขอบคุณคุณมากนะฟ้า" เขาพูดขึ้นในที่สุด "สำหรับทุกอย่าง" "ไม่เป็นไร" ฟ้ายิ้มบางๆ "หวังว่าคุณจะตัดสินใจได้ดีที่สุดสำหรับตัวคุณ และสำหรับชมพู่นะ" ฟ้าครามพยักหน้า เขาโค้งคำนับฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้ฟ้าอยู่ตามลำพังกับความรู้สึกที่ซับซ้อน ฟ้าเดินไปที่หน้าต่าง มองตามหลังฟ้าครามที่เดินหายไปในฝูงชน "ชมพู่..." ฟ้าพึมพำชื่อนั้นเบาๆ "ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขจริงๆ นะ" ขณะเดียวกัน ฟ้าครามก็เดินกลับมาที่รถของเขา เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี หัวใจของเขาสับสนไปหมด เขามาที่นี่ด้วยความหวังว่าจะได้กระชับความสัมพันธ์กับชมพู่ แต่กลับต้องมาพบกับความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่า เขาขับรถออกไปโดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง ความคิดฟุ้งซ่านไปหมด เขานึกถึงใบหน้าของชมพู่ที่ยิ้มให้เขา นึกถึงแววตาที่อ่อนโยนของเธอเมื่อพูดถึงเขา และนึกถึงคำพูดของฟ้าที่บอกว่าเธอรักชมพู่ "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" ฟ้าครามพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะโทรหาใครดี เขาอยากจะคุยกับชมพู่ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาอย่างไร เขาเปิดเพลงเบาๆ เพื่อกลบเสียงความคิดของตัวเอง แต่ท่วงทำนองเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยว เขาจอดรถริมแม่น้ำ มองผิวน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น "ชมพู่..." เขากระซิบชื่อเธออีกครั้ง "เธอทำให้หัวใจฉันปั่นป่วนไปหมด" เขานั่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน จนกระทั่งแสงสุดท้ายของวันลาลับขอบฟ้า เขาตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง และต้องหาคำตอบให้กับหัวใจของเขา เขาสตาร์ทรถ และขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมของชมพู่ เขารู้ดีว่านี่อาจจะเป็นบทสนทนาที่ยากที่สุดในชีวิตของเขา แต่เขาก็พร้อมแล้วที่จะทำมัน