ฟ้าครามยืนนิ่ง จ้องมองชมพู่ที่กำลังร้องไห้ น้ำตาของเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน คำพูดของภาคภูมิที่ว่า "บางที... เรื่องที่แกรู้อาจจะ... ยังไม่ทั้งหมดก็ได้นะ" ก็ยังคงก้องอยู่ในหู ภาพความทรงจำระหว่างเขากับชมพู่ที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัว ความสุข ความอบอุ่น ความรักที่เขามีให้เธอ มันมากพอที่จะกลบความสงสัยที่กำลังกัดกินใจเขาได้หรือไม่ "ชมพู่..." ฟ้าครามเอ่ยเสียงนุ่มลง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "ผม... เข้าใจว่า... คุณ... กลัว" ชมพู่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "คุณ... เข้าใจฉันเหรอคะ" "ครับ" ฟ้าครามพยักหน้า "ผม... รู้ว่า... อดีต... มันอาจจะ... ตามมาทำร้ายเราได้... แต่... การที่เรา... จะก้าวข้ามมันไปได้... เรา... ต้อง... เปิดใจให้กัน" "ฉัน... อยากเปิดใจให้คุณนะคะ" ชมพู่ตอบ "แต่... ฉัน... ไม่รู้ว่า... คุณ... จะรับได้ไหม" "ถ้า... คุณ... บอกผม... ผม... จะพยายามรับมันให้ได้" ฟ้าครามกล่าว "แต่... คุณ... ต้อง... สัญญา... ว่า... คุณ... จะไม่ปิดบังผม... อีกต่อไป" ชมพู่พยักหน้าอย่างแรง "ฉัน... สัญญาค่ะ" เธอตอบ "ฉัน... จะเล่าทุกอย่าง... ให้คุณฟัง" ฟ้าครามพยักหน้า และนั่งลงข้างๆ ชมพู่ เขาจับมือของเธอไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นจากมือของเธอ ทำให้ความกลัวในใจของเขาลดน้อยลงไปบ้าง "เอาล่ะ... เล่ามาเลย" ฟ้าครามกล่าว "ผม... พร้อมที่จะฟัง" ชมพู่สูดหายใจลึก "ตอนที่ฉัน... คบกับภาคภูมิ... ฉัน... ยังเด็กมาก" เธอเริ่มเล่า "ฉัน... ไม่รู้อะไรเลย... เกี่ยวกับธุรกิจของเขา... เขา... บอกแค่ว่า... เขากำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่... และ... เขา... ต้องการฉัน... เป็นกำลังใจ" "แล้ว... ทำไม... ถึงเลิกกัน" ฟ้าครามถาม "ฉัน... เริ่มสงสัย... ในตัวเขา... เมื่อฉัน... ไปเจอเอกสารบางอย่าง... ที่บ้านของเขา" ชมพู่เล่า "มัน... เป็นเอกสาร... ที่เกี่ยวกับ... การฟอกเงิน... ฉัน... ตกใจมาก... และ... พยายามจะถามเขา... แต่... เขา... กลับ... โกรธ... และ... ข่มขู่ฉัน" "ข่มขู่?" ฟ้าครามถามด้วยความตกใจ "ค่ะ" ชมพู่ตอบ "เขา... บอกว่า... ถ้าฉัน... ไปยุ่ง... เขา... จะทำร้ายครอบครัวของฉัน... ฉัน... กลัวมาก... ฉัน... เลยต้อง... ยอมเงียบ... และ... พยายามตีตัวออกห่าง" "แล้ว... เขา... ทำร้ายครอบครัวของคุณ... หรือไม่" ฟ้าครามถาม "ไม่ค่ะ" ชมพู่ส่ายหน้า "ฉัน... พยายาม... ใช้ชีวิต... ให้ปกติ... และ... หาทาง... หนีออกมา... จนกระทั่ง... ฉัน... ตัดสินใจ... บอกเลิกเขา... อย่างเด็ดขาด" "แต่... เขา... ก็ยัง... ตามรังควานคุณ... อยู่" ฟ้าครามกล่าว "เหมือนที่เขา... โทรมาหาผม... แล้วก็... พูดจา... คุกคาม" "ใช่ค่ะ" ชมพู่ตอบ "เขา... ไม่เคยยอมปล่อยฉัน... ไปง่ายๆ... เขา... รู้ว่า... ฉัน... รู้ความลับของเขา... เขา... เลยพยายาม... จะควบคุมฉัน" "แล้ว... ทำไม... คุณ... ถึงไม่แจ้งตำรวจ" ฟ้าครามถาม "ฉัน... กลัวค่ะ" ชมพู่ตอบ "ฉัน... กลัวว่า... เขา... จะทำอะไร... ที่เลวร้ายกว่าเดิม... และ... ฉัน... ก็ไม่แน่ใจว่า... เขา... มีอิทธิพล... มากแค่ไหน" ฟ้าครามเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ชมพู่เล่า ภาพลักษณ์ของภาคภูมิในสายตาของเขาเปลี่ยนไปทันที จากคู่แข่งทางธุรกิจที่น่ารำคาญ กลายเป็นบุคคลอันตรายที่พร้อมจะทำร้ายคนที่เขารัก "คุณ... ทำถูกต้องแล้ว... ที่... หนีออกมา" ฟ้าครามกล่าว "และ... คุณ... ทำถูกต้องแล้ว... ที่... กล้า... บอกผม... ในวันนี้" "คุณ... ไม่... รังเกียจฉัน... เหรอคะ" ชมพู่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่เลย" ฟ้าครามส่ายหน้า "ผม... สงสารคุณ... และ... ผม... จะปกป้องคุณ... ให้ถึงที่สุด" "ขอบคุณค่ะ... ฟ้าคราม" ชมพู่ซบหน้าลงบนไหล่ของเขา "ฉัน... รู้สึก... โล่งใจ... มากเลยค่ะ" ฟ้าครามกอดชมพู่ไว้แน่น เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ภาคภูมิเข้ามาทำร้ายชมพู่ หรือทำลายความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคน "หลังจากนี้... ผม... จะดูแลคุณเอง" ฟ้าครามกล่าว "คุณ... ไม่ต้องกลัว... อะไรอีกแล้ว" "ฉัน... เชื่อใจคุณค่ะ" ชมพู่ตอบ ในวันรุ่งขึ้น ฟ้าครามตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับภาคภูมิ เขาโทรศัพท์นัดหมาย และพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง "ไง... ฟ้าคราม" ภาคภูมิเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจ "ผม... มาเพื่อ... บอกคุณ... ว่า... ให้เลิกยุ่งกับชมพู่... ซะ" ฟ้าครามกล่าวตรงๆ ภาคภูมิหัวเราะ "ทำไม... เธอ... จะไม่เล่าเรื่องของเธอ... ให้แกฟัง... หรือไง" "เธอ... เล่าให้ผมฟังแล้ว" ฟ้าครามกล่าวเสียงเย็น "ผม... รู้ทุกอย่าง... เกี่ยวกับคุณ... และ... สิ่งที่คุณ... ทำ" สีหน้าของภาคภูมิเปลี่ยนไปเล็กน้อย "แก... รู้... แค่ไหน" "มากพอ... ที่ผม... จะไม่ปล่อยให้คุณ... ทำร้ายเธอ... อีกต่อไป" ฟ้าครามกล่าว "ถ้าคุณ... ยัง... คิดจะ... เข้ามายุ่ง... กับชมพู่... หรือ... ทำร้ายเธอ... ผม... จะไม่ลังเล... ที่จะ... เปิดโปง... ความลับ... ทั้งหมด... ของคุณ... ให้... ทุกคน... ได้รู้" ภาคภูมิแค่นเสียง "แก... คิดว่า... แก... ทำได้เหรอ" "ผม... ทำได้" ฟ้าครามตอบอย่างมั่นใจ "และ... ผม... จะทำ... ถ้าคุณ... ไม่เชื่อ... ลอง... ทดสอบผม... ดูสิ" ภาคภูมินั่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ของฟ้าคราม เขารู้ว่าฟ้าครามไม่ได้พูดเล่น "เอาล่ะ... ถือว่า... ฉัน... ยอมถอย... ก็ได้" ภาคภูมิกล่าว "แต่... จำไว้... ฟ้าคราม... เรื่องนี้... ยังไม่จบแค่นี้" "ผม... พร้อม... ที่จะ... รับมือ... กับคุณ... เสมอ" ฟ้าครามกล่าว และลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ภาคภูมินั่งอยู่คนเดียว พร้อมกับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้