ชมพู่มาถึงโรงพยาบาลในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เธอดูเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ส่งตรงถึงฟ้า เธอเดินตรงเข้าไปหาฟ้าที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว "ฟ้า!" เธอเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก ฟ้าหันมามองชมพู่ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันเหนื่อยอ่อนของเธอ "ชมพู่..." ชมพู่เดินเข้าไปกอดฟ้าอย่างนุ่มนวล "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามเสียงเบา "พี่ครามเล่าให้ฟังแล้ว" "ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ" ฟ้าตอบ "คุณแม่ปลอดภัยแล้ว" "ดีจังเลยค่ะ" ชมพู่กล่าวด้วยความโล่งอก "ชมพู่เป็นห่วงมากเลย" ฟ้าครามที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ รู้สึกประทับใจในความห่วงใยของชมพู่ที่มีต่อฟ้า เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ "ขอบใจนะชมพู่ ที่รีบมา" "ไม่เป็นไรค่ะ" ชมพู่หันมามองฟ้าคราม ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน "นี่เป็นเรื่องสำคัญ" ทั้งสามคนใช้เวลาพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ชมพู่สอบถามอาการของคุณแม่ของฟ้าอย่างละเอียด คอยปลอบโยนฟ้า และคอยให้กำลังใจเธอ ฟ้าครามสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่ชมพู่พูดคุยกับฟ้า สีหน้าของฟ้าจะดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนโยนและความใส่ใจของชมพู่ เปรียบเสมือนสายน้ำที่ช่วยชะล้างความเศร้าโศกและความกังวลของฟ้าออกไป "ตอนนี้คุณแม่ยังต้องพักผ่อนอยู่เยอะๆ นะคะ" ชมพู่บอกฟ้า "ฟ้าเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วย อย่าหักโหมนะ" "ค่ะ" ฟ้าตอบ "ฟ้าจะดูแลตัวเองค่ะ" ฟ้าครามมองชมพู่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้สึกชื่นชมในตัวตนของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยน ความสามารถในการดูแลและปลอบประโลมคนอื่น เป็นสิ่งที่ทำให้เขาหลงใหลในตัวเธอมากขึ้นไปอีก "แล้ว... การแสดงผลงานเป็นยังไงบ้าง" ฟ้าครามถามชมพู่ "ได้ข่าวว่าได้รางวัลมาด้วย" ชมพู่ยิ้ม "ค่ะ ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งมาค่ะ" เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสุขเล็กๆ "แต่ก็อดเป็นห่วงคุณแม่ของฟ้าไม่ได้" "แน่นอนอยู่แล้ว" ฟ้าครามตอบ "แต่เธอก็เก่งมากนะที่สามารถทำผลงานออกมาได้ดีขนาดนั้น ในสถานการณ์แบบนี้" "ชมพู่ก็พยายามทำให้เต็มที่ค่ะ" ชมพู่กล่าว "แต่ก็ยังมีเรื่องที่ต้องปรับปรุงอีกเยอะ" "อย่าถ่อมตัวเลย" ฟ้าครามพูด "ผลงานของเธอสวยงามมากจริงๆ" เขาคิดถึงภาพวาดสีน้ำมันที่ฟ้าเคยพูดถึง ภาพที่เขาได้เห็นแล้วแทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ "ขอบคุณค่ะ" ชมพู่ตอบ "แล้วคุณฟ้าครามล่ะคะ ช่วงนี้งานยุ่งมากไหมคะ" "ก็ยุ่งเหมือนเดิม" ฟ้าครามตอบ "แต่ก็ยังหาเวลามาหาฟ้าได้เสมอ" เขาเหลือบมองฟ้าเล็กน้อย ฟ้าครามรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง เขาเห็นฟ้าเริ่มมีรอยยิ้มที่จริงใจมากขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อฟ้าเมื่อครั้งที่เธอไม่สบายใจ ก็ค่อยๆ จางหายไป หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์ก็อนุญาตให้ฟ้าและชมพู่เข้าไปเยี่ยมคุณแม่ของฟ้าได้ ฟ้าครามรออยู่ข้างนอก เขาเห็นฟ้าเดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวล เขาอดคิดถึงแม่ของตัวเองไม่ได้ แม่ของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ดูแลท่านอย่างเต็มที่ เขาภาวนาให้คุณแม่ของฟ้าหายป่วยในเร็ววัน ฟ้าครามเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปของชมพู่ เขายังคงเก็บรูปของเธอไว้ในโทรศัพท์ และเปิดดูบ่อยครั้งทุกครั้งที่เขาคิดถึงเธอ เขาคิดว่าเขาคงจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้จริงๆ แล้ว "คุณฟ้าครามคะ" เสียงของพยาบาลดังขึ้น ทำให้เขาละสายตาจากโทรศัพท์ "ครับ" "คุณแม่ของฟ้าอาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ คุณสามารถเข้าไปเยี่ยมท่านได้แล้วนะคะ" ฟ้าครามพยักหน้ารับ เขาเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องพักฟื้น ภาพแรกที่เขาเห็นคือฟ้ากำลังนั่งจับมือผู้เป็นแม่อยู่ ใบหน้าของแม่ฟ้าดูอ่อนเพลีย แต่ก็มีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่บนใบหน้า "สวัสดีครับคุณป้า" ฟ้าครามกล่าวทักทาย คุณแม่ของฟ้าหันมามองฟ้าคราม ใบหน้าของคุณแม่ดูดีขึ้นกว่าตอนที่เขาเห็นครั้งแรก "สวัสดีค่ะคุณฟ้าคราม" ท่านกล่าวเสียงแหบพร่า "ขอบคุณมากนะคะ ที่มาดูแลฟ้า" "ผมดีใจที่เห็นคุณป้าอาการดีขึ้นครับ" ฟ้าครามกล่าว "พักผ่อนเยอะๆ นะครับ" "ค่ะ" คุณแม่ตอบ "ฟ้าเป็นเด็กดีนะ" ท่านหันไปมองหน้าลูกสาว "ดูแลตัวเองนะลูก" "ค่ะแม่" ฟ้าตอบเสียงสั่นเครือ ฟ้าครามยืนมองภาพครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ เขารู้สึกอิจฉาเล็กน้อย เขาโหยหาความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มาตลอดชีวิต เขาได้แต่หวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้มีครอบครัวของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นาน ชมพู่ก็เข้ามาในห้องพักฟื้น "คุณแม่คะ" เธอทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ชมพู่เอาดอกไม้มาให้ค่ะ" คุณแม่ของฟ้ามองดอกไม้ในมือชมพู่แล้วยิ้ม "สวยจังเลย ขอบใจนะจ๊ะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ชมพู่กล่าว "ขอให้คุณแม่หายไวๆ นะคะ" ฟ้าครามรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ การมาของชมพู่เหมือนนำพาแสงสว่างเข้ามาในห้อง ทำให้ความเศร้าหมองและความกังวลลดน้อยลงไป เขาเห็นฟ้าเริ่มมีสีหน้าสดใสขึ้นกว่าเดิม และเขาก็เชื่อว่าด้วยความรักและความห่วงใยจากคนรอบข้าง คุณแม่ของฟ้าจะต้องหายเป็นปกติในไม่ช้า เมื่อได้เวลาที่เหมาะสม ฟ้าครามก็ขอตัวออกมาก่อน เขาปล่อยให้ฟ้าและชมพู่ได้ใช้เวลาอยู่กับคุณแม่ของฟ้าตามลำพัง เขาเดินออกมาจากห้องพักฟื้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เขารู้สึกดีใจที่ได้เห็นฟ้ามีความสุข และเขาก็ดีใจที่ได้รู้จักชมพู่ ผู้หญิงที่สามารถทำให้โลกของเขาที่เคยมีแต่สีเทา กลับมีสีชมพูเข้ามาเติมเต็ม