เสียงไซเรนรถตำรวจดังใกล้เข้ามา… รัญชนา… ภูริช… ราเชน… และชายชุดดำ… ถูกล้อมไว้ด้วยสถานการณ์ที่บีบคั้น… ทางออกถูกปิดกั้น… ความจริงยังคงถูกซ่อนเร้น… และความตาย… ก็กำลังคืบคลานเข้ามา… “เรา… ต้อง… หา… ทาง…!” ชายชุดดำกล่าวเสียงแข็ง “ถ้า… เรา… ไม่… เข้าไป… ใน… ห้อง… นิรภัย… เรา… ก็… จะ… ไม่มี… วัน… พิสูจน์… ความบริสุทธิ์… ของ… พวกเรา… ได้…” “แต่… จะ… เข้าไป… ยังไง…?” ราเชนถาม “ประตู… และ… หน้าต่าง… คง… ถูก… ล็อค… หมดแล้ว…” “ผม… รู้… ทางเข้า… ทางลับ…” ชายชุดดำกล่าว “มัน… อยู่… ตรง… สวน… หลังบ้าน…” “สวน… หลังบ้าน…?” รัญชนาถาม “หมายถึง… ที่… ที่… มี… ต้นไม้… ใหญ่… นั่น… เหรอคะ?” “ใช่…” ชายชุดดำตอบ “มัน… เป็น… ทางเข้า… ที่… พ่อ… ของ… ดนัย… เคย… ใช้… เพื่อ… ลอบเข้า… ออก… จาก… บ้าน…” “งั้น… เรา… ต้อง… รีบ… ไป… ที่นั่น…!” ภูริชกล่าว “ก่อนที่… ตำรวจ… จะ… มาถึง…” ทั้งสี่คนรีบวิ่งไปยังสวนหลังบ้าน… ท่ามกลางความมืด… และเสียงฝีเท้าที่ดังระรัว… รัญชนา… รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้น… และความหวาดกลัว… ที่ผสมปนเปกัน… เมื่อถึงที่หมาย… ชายชุดดำก็ชี้ไปยัง… โคนต้นไม้ใหญ่… ที่มี… ลักษณะ… ผิดปกติ… “ตรงนี้…” เขาบอก “มี… ประตู… ซ่อนอยู่… ข้างใน…” ชายชุดดำค่อยๆ ดึง… และผลัก… บางสิ่งบางอย่าง… จนกระทั่ง… เกิดเสียง… ‘กึ๊ก’… และ… ประตู… ที่ซ่อนอยู่… ก็เปิดออก… เผยให้เห็น… บันได… ที่ทอดลงสู่… ความมืด… “ลงไป… เลย…” ชายชุดดำบอก ทั้งสี่คนค่อยๆ เดินลงไปตามบันได… สู่ห้องใต้ดินที่มืดมิด… และเย็นเฉียบ… “ที่นี่… คือ… ทางเข้า… สู่… ห้อง… นิรภัย…” ชายชุดดำกล่าว “แต่… มัน… อันตราย… มาก… เพราะ… พ่อ… ของ… ดนัย… ได้… ติดตั้ง… ระบบ… ป้องกัน… ไว้… อย่าง… แน่นหนา…” “ระบบ… ป้องกัน…?” ภูริชถาม “ใช่…” ชายชุดดำตอบ “และ… เรา… ต้อง… ไข… มัน… ให้… ได้… ก่อนที่… เขา… จะ… รู้… ว่า… เรา… มาถึง… ที่นี่…” ขณะที่พวกเธอกำลังจะเดินต่อไป… เสียงโทรศัพท์ของราเชนก็ดังขึ้นอีกครั้ง… “แย่แล้ว!” ราเชนอุทาน “ตำรวจ… กำลัง… จะ… บุก… เข้ามา… ใน… ตัวบ้าน… แล้ว!” “เรา… ต้อง… เร็ว… กว่า… พวกเขา…!” ชายชุดดำกล่าว “ถ้า… เรา… ช้า… กว่า… นี้… ทุกอย่าง… ก็… จะ… สายเกินไป…” พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนิรภัย… ท่ามกลางความมืด… และความเงียบ… ที่น่าขนลุก… “นี่… คือ… ห้อง… นิรภัย…” ชายชุดดำบอก “แล้ว… หลักฐาน… อยู่… ที่ไหน…?” รัญชนาถาม “น่าจะ… อยู่… ใน… ตู้… นิรภัย… นั้น…” ชายชุดดำชี้ไปยัง… ตู้นิรภัย… ขนาดใหญ่… ที่ตั้งอยู่… ตรงกลาง… ห้อง… “แต่… เรา… จะ… เปิด… มัน… ได้… ยังไง…?” ภูริชถาม “ผม… รู้… รหัส… บางส่วน…” ชายชุดดำกล่าว “แต่… ผม… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จาก… คุณ… ใน… การ… หา… รหัส… ที่เหลือ…” ขณะที่พวกเขากำลังพยายาม… ไขรหัส… อยู่… เสียงฝีเท้า… ก็ดังขึ้น… ดังมาจาก… ด้านนอก… ของห้องนิรภัย… “ใคร… นั่น…?” ราเชนตะโกน “มัน… คือ… เขา…” ชายชุดดำกล่าว “คนที่… เรา… กำลัง… ตามหา…” ประตูห้องนิรภัย… ค่อยๆ… เปิดออก… เผยให้เห็น… ร่างของชาย… ในชุด… สีดำ… ท่ามกลาง… แสงไฟ… สีแดง… จาก… ไฟฉาย… “พ่อ… ของ… ดนัย…!” ดนัยตะโกนออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ… “ใช่… ฉัน… เอง…” ชายคนนั้นกล่าว “และ… ตอนนี้… แก… ไม่มี… ทาง… หนี… แล้ว…” “คุณ… คือ… คน… ที่… อยู่เบื้องหลัง… เรื่องราว… ทั้งหมด… นี้…!” ภูริชกล่าว “ถูกต้อง…” ชายคนนั้นยิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว… “และ… ตอนนี้… ฉัน… จะ… ได้… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ที่… เป็น… ของฉัน… คืน… มา…” “คุณ… ทำลาย… ครอบครัว… ของ… ฉัน…!” รัญชนาตะโกน “และ… คุณ… ก็… ทำร้าย… คนที่… ฉัน… รัก…!” ภูริชกล่าว “ความเจ็บปวด… ของพวกแก… มัน… เล็กน้อย… เมื่อเทียบกับ… ความเจ็บปวด… ของฉัน…!” ชายคนนั้นกล่าว “และ… ตอนนี้… ฉัน… จะ… ทำให้… พวกแก… รู้สึก… เหมือน… กับ… ฉัน…” ทันใดนั้น… ชายชุดดำ… ก็พุ่งเข้าใส่… พ่อของดนัย… และเกิด… การต่อสู้… อันดุเดือด… ขึ้น… “หา… รหัส… ต่อไป…!” ชายชุดดำตะโกน รัญชนา… ภูริช… และราเชน… รีบกลับไป… ไขรหัส… ของตู้… นิรภัย… “ใกล้… แล้ว…” ราเชนกล่าว “อีกนิดเดียว…!” ภูริชกล่าว ขณะที่การต่อสู้… กำลังดำเนินไป… เสียงประตูห้องนิรภัย… ก็ถูก… ผลัก… ออก… เผยให้เห็น… ร่างของ… เจ้าหน้าที่ตำรวจ… “หยุด… เดี๋ยวนี้…!” เสียงตะโกน… ดังขึ้น… พ่อของดนัย… ชะงัก… เขาหันไปมอง… เจ้าหน้าที่ตำรวจ… ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย… ความแค้น… “แก… มา… ช้า… เกินไป…!” เขาตะโกน ทันใดนั้น… เขาก็หยิบ… ปืน… ขึ้นมา… และ… เล็ง… ไปที่… รัญชนา… “ไม่!” ภูริชตะโกน แต่… ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร… ชายชุดดำ… ก็พุ่งเข้ามา… และ… รับ… กระสุน… แทน… รัญชนา… “อ๊าก!” ชายชุดดำร้อง… ร่างของเขาล้มลง… “ไม่!” รัญชนาตะโกน… พ่อของดนัย… พยายามจะยิง… อีกครั้ง… แต่… ภูริช… ก็… พุ่งเข้าใส่… และ… รวบ… ตัว… ของเขา… ไว้… “แก… หนี… ไม่… พ้น… แล้ว…!” ภูริชกล่าว ทันใดนั้น… รัญชนาก็ได้ยิน… เสียง… ‘คลิก’… จาก… ตู้… นิรภัย… “เปิด… แล้ว…!” เธอตะโกน เธอรีบเปิด… ตู้… นิรภัย… และ… หยิบ… เอกสาร… ที่อยู่… ข้างใน… ออกมา… มันคือ… เอกสาร… ที่… พิสูจน์… ความบริสุทธิ์… ของ… ดนัย… และ… เปิดเผย… ความจริง… เกี่ยวกับ… พ่อ… ของ… ดนัย… “ความจริง… ถูก… เปิดเผย… แล้ว…” รัญชนาพึมพำ… น้ำตา… ไหล… ออกมา… เมื่อทุกอย่าง… สงบลง… รัญชนา… ภูริช… และราเชน… ก็ยืนมอง… ซากปรักหักพัง… ของสวนดอกไม้สีรุ้ง… “สวน… ของเรา… จะ… กลับมา… สวยงาม… ได้… อีก… ครั้ง… ไหม…?” ราเชนถาม “แน่นอน…” ภูริชกล่าว… “และ… พวกเรา… จะ… สร้างมัน… ขึ้นมา… ใหม่… ด้วยกัน…” รัญชนา… มองไปที่… ภูริช… รอยยิ้ม… บางๆ… ปรากฏขึ้น… บนใบหน้าของเธอ… แต่… ในความรู้สึกของเธอ… เธอรู้สึก… ว่า… เรื่องราว… ทั้งหมด… นี้… ยัง… ไม่จบ… เพราะ… เมื่อเธอ… เหลือบตา… ไปเห็น… บางสิ่งบางอย่าง… ใกล้… กับ… ร่าง… ของ… ชายชุดดำ… เธอ… ก็… พบว่า… มี… บางสิ่ง… ที่… กำลัง… ส่องประกาย……