พิมพ์ดาวและเพลิงยืนอยู่เบื้องหน้าของรูปปั้นหินอ่อนคุณย่าด้วยความมุ่งมั่น ภาพที่พิมพ์ดาวเห็นเมื่อครู่ยังคงติดตาเธออย่างชัดเจน ประโยคที่ว่า "ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในรูปปั้น" ยังคงดังก้องอยู่ในหู "เราต้องลองดูค่ะ... เพลิง" พิมพ์ดาวกล่าว "เราต้องหาให้เจอ... ว่าคุณย่า... ซ่อนอะไรไว้... ข้างในนี้..." "ผมก็คิดเช่นนั้นครับ" เพลิงตอบ พลางเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ ฐานรูปปั้น "แต่... เราจะเปิดมันออกได้อย่างไร... มันดู... แน่นหนามาก..." ทั้งสองคนช่วยกันคลำหาส่วนที่ผิดปกติของรูปปั้น พวกเขาไล้นิ้วไปตามรอยต่อต่างๆ สัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนของเนื้อหินอ่อน "ตรงนี้ค่ะ!" พิมพ์ดาวอุทาน พลางชี้ไปยังรอยเล็กๆ บริเวณใต้กระโปรงของรูปปั้น "มันดูเหมือน... จะมี... รอยแยก... เล็กๆ..." เพลิงก้มลงมอง เขาเห็นรอยเล็กๆ ที่พิมพ์ดาวว่าจริงๆ มันแทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตอย่างละเอียด "จริงด้วยครับ" เพลิงกล่าว "มันเหมือน... รอยต่อ... ของ... แผ่นหิน... ที่ถูก... ประดิษฐ์... ขึ้นมา..." "เราต้องหา... อะไรบางอย่าง... ที่สามารถ... สอดเข้าไป... ในรอยแยกนี้... ได้" พิมพ์ดาวบอก พวกเขาช่วยกันมองหาสิ่งของรอบตัว ที่พอจะใช้เป็นเครื่องมือได้ แต่ในบริเวณนั้นก็มีเพียงก้อนหินและใบไม้แห้ง "แย่แล้วค่ะ... เราไม่มีอะไรเลย" พิมพ์ดาวถอนหายใจ "เดี๋ยวนะครับ" เพลิงพูดพลางเดินไปหยิบก้อนหินรูปทรงแบนๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก "ลองอันนี้ดูสิครับ... มันค่อนข้าง... บาง..." เขาค่อยๆ สอดปลายแหลมของก้อนหินเข้าไปในรอยแยกที่พิมพ์ดาวพบ จากนั้นก็ออกแรงกดเบาๆ "ขยับไปทางซ้ายอีกนิดค่ะ" พิมพ์ดาวแนะนำ เพลิงทำตามที่พิมพ์ดาวบอก ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น ราวกับกลไกบางอย่างได้ทำงาน "ได้ผลครับ!" เพลิงร้องด้วยความดีใจ ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น พิมพ์ดาวค่อยๆ ใช้มือดันส่วนของฐานรูปปั้นที่เธอคิดว่าเป็นฝาปิดนั้น "มัน... มันขยับได้ค่ะ!" พิมพ์ดาวบอก ด้วยความระมัดระวัง ทั้งสองคนช่วยกันผลักฝาปิดนั้นออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างภายในที่ซ่อนอยู่ ภายในช่องว่างนั้น มีกล่องไม้ขนาดเล็กวางอยู่ กล่องไม้ดูเก่าแก่ แต่ยังคงสภาพดี ผิวไม้เป็นสีเข้ม มีลวดลายแกะสลักที่ละเอียดอ่อน "เจอแล้วค่ะ!" พิมพ์ดาวอุทานด้วยความยินดี "นี่แหละครับ... สิ่งที่คุณย่า... ซ่อนไว้..." เพลิงกล่าว พลางก้มลงมองกล่องไม้ด้วยความทึ่ง พิมพ์ดาวค่อยๆ หยิบกล่องไม้นั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอพลิกมันไปมาอย่างพิจารณา "ดูเหมือน... จะไม่มี... กุญแจ... หรือ... รหัส... อะไรเลยนะคะ" พิมพ์ดาวกล่าว "ลองเปิดดูสิครับ" เพลิงกระตุ้น พิมพ์ดาวลองใช้มือจับที่ฝากล่อง แล้วค่อยๆ ออกแรงงัดขึ้น ปรากฏว่าฝากล่องเปิดออกอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันถูกออกแบบมาให้เปิดได้โดยไม่ต้องใช้กุญแจ เมื่อฝากล่องเปิดออก แสงสีทองอ่อนๆ ก็ส่องประกายออกมาจากภายในกล่อง สว่างวาบราวกับที่พิมพ์ดาวเห็นในภาพนิมิต ภายในกล่องนั้น ไม่ได้มีทรัพย์สมบัติล้ำค่าใดๆ แต่กลับเป็นสิ่งของที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความหมาย มีม้วนกระดาษที่ถูกมัดด้วยริบบิ้นสีทองอยู่หนึ่งม้วน และมีผลึกใสขนาดเล็กรูปทรงคล้ายหยดน้ำวางอยู่ข้างๆ ผลึกนั้นเรืองแสงสีทองอ่อนๆ "นี่มัน... อะไรคะ" พิมพ์ดาวถาม "น่าจะเป็น... ข้อมูล... ที่คุณย่า... ต้องการจะ... ทิ้งไว้... ให้เราครับ" เพลิงตอบ พิมพ์ดาวค่อยๆ หยิบม้วนกระดาษขึ้นมา แกะริบบิ้นสีทองออกอย่างเบามือ เธอคลี่กระดาษออกช้าๆ บนกระดาษแผ่นนั้น มีลายมือของคุณย่าเขียนไว้อย่างบรรจง ข้อความนั้นเริ่มขึ้นว่า "ถึงพิมพ์ดาว... ลูกรักของย่า..." พิมพ์ดาวอ่านข้อความนั้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น " 'ลูกรักของย่า... หากลูกได้พบข้อความนี้... แสดงว่าลูกได้ค้นพบ... ความลับของสวนแห่งนี้... แล้ว... ดอกจันทราเบิกฟ้า... หรือที่ย่าเรียกว่า... ดอกแสงอรุณ... คือดอกไม้แห่งการเยียวยา... มันมีพลัง... ในการฟื้นฟู... ทุกสรรพสิ่ง... ให้กลับมามีชีวิต... แต่... พลังนั้น... แลกมาด้วย... สิ่งที่... ลูกอาจจะ... ไม่คาดคิด...' " พิมพ์ดาวหยุดอ่านไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นมองเพลิง สีหน้าของเธอดูสับสน "พลังที่แลกมาด้วย... สิ่งที่คาดไม่ถึง... นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ดาวถาม "ลองอ่านต่อไปสิครับ" เพลิงกล่าว พิมพ์ดาวกลับไปอ่านข้อความต่อ " 'ย่า... รู้ดี... ว่าลูก... รักธรรมชาติ... และรักสวนแห่งนี้... ย่า... จึงได้... พยายาม... ค้นคว้า... วิธีการ... ใช้พลังของ... ดอกแสงอรุณ... ให้เกิดประโยชน์... สูงสุด... โดยไม่... ก่อให้เกิด... อันตราย... ผลึกหยดน้ำ... ที่วางอยู่... ข้างม้วนกระดาษนี้... คือ... หัวใจ... ของดอกแสงอรุณ... มัน... คือ... แหล่งพลังงาน... ที่บริสุทธิ์... และ... มั่นคง... หากใช้... อย่างถูกต้อง... มันจะ... ช่วย... รักษา... สวนแห่งนี้... และ... ป้องกัน... ไม่ให้... เกิด... สิ่งที่ไม่พึงประสงค์...' " "หัวใจของดอกแสงอรุณ?" พิมพ์ดาวทวนคำ "แล้ว... เราจะ... ใช้มัน... ได้อย่างไรคะ" "คงจะมี... วิธีการ... อธิบาย... อยู่ใน... ข้อความ... ต่อไปครับ" เพลิงสันนิษฐาน พิมพ์ดาวอ่านข้อความสุดท้ายบนกระดาษ " 'วิธีการใช้... คือ... นำผลึก... ไปวางไว้... ที่ใจกลาง... ของสวน... ณ... จุดที่... พลังงาน... บรรจบกัน... แล้ว... อธิษฐาน... ด้วยจิตใจ... ที่บริสุทธิ์... และ... ปรารถนา... เพียง... การเยียวยา... และ... ความสมดุล... ผลึก... จะค่อยๆ... ปลดปล่อย... พลังงาน... ออกมา... เพื่อ... หล่อเลี้ยง... สวน... ให้คงอยู่... ตลอดไป... จำไว้... ลูกรัก... ความลับที่แท้จริง... ของสวนแห่งนี้... คือ... ความรัก... และ... ความใส่ใจ... ที่เรามี... ให้กับ... ธรรมชาติ...' " เมื่อพิมพ์ดาวอ่านจบ เธอก็ปล่อยมือจากกระดาษ ราวกับว่าความรู้ทั้งหมดได้ไหลซึมเข้าสู่จิตใจแล้ว "เราเจอแล้วค่ะ... เพลิง" พิมพ์ดาวกล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกโล่งอกและปีติ "เราเจอ... กุญแจ... สู่สวนที่แท้จริง... แล้ว..."