ข้อความ ที่ ปรากฏ บน หน้าจอ โทรศัพท์ ของ รินดา นั้น ไม่ได้ ระบุ ผู้ส่ง แต่ มัน มี เนื้อหา ที่ ทำให้ เธอ ต้อง เบิกตากว้าง “หาก คุณ ต้องการ ความจริง เกี่ยวกับ ครอบครัว ของคุณ ให้ มา ที่ คฤหาสน์ ริมทะเลสาบ ใน คืน เดือนเพ็ญ พรุ่งนี้” เพียง ประโยค สั้นๆ แต่ กลับ เต็มไปด้วย คำถาม นับพัน ใน หัวใจ ของ รินดา “ครอบครัว ของ ฉัน?” เธอ พึมพำ “ทำไม ถึง ได้ มี คน รู้ เรื่อง ครอบครัว ของ ฉัน?” และ ที่ สำคัญ ไป กว่า นั้น คือ “ความจริง” ที่ พวกเขากล่าวอ้าง คือ อะไร? เธอ หวน นึกถึง ความทรงจำ ที่ เลือน ราง เกี่ยวกับ ครอบครัว ของ เธอ … พ่อ แม่ น้องชาย … อุบัติเหตุ ที่ พราก พวกเขา ไป จาก เธอ … ความ รู้สึก โดดเดี่ยว ที่ กัดกิน เธอ มา ตลอด … แต่ เธอ ก็ ไม่เคย มี ความ รู้สึก ว่า มี บางสิ่ง บางอย่าง ที่ ถูก ซ่อนเร้น … จนกระทั่ง ได้ มา พบ กับ น่าน และ เรื่องราว ของ ความเป็นอมตะ … “คฤหาสน์ ริมทะเลสาบ?” เธอ นึก ถึง สถานที่ แห่งนั้น มัน คือ บ้าน เก่า แก่ ของ ตระกูล เธอ ที่ ถูก ทิ้ง ร้าง ไป นาน แล้ว … เธอ เคย ไป เยี่ยม เมื่อ ครั้ง ยัง เด็ก จำ ได้ เพียง ภาพ ของ ความ ใหญ่โต และ อลังการ … แล้ว ใคร กัน ที่ ส่ง ข้อความ นี้ มา? เป็น คน เดียว กับ ชายชุดดำ หรือ เปล่า? หรือ เป็น ใคร ที่ เกี่ยวข้อง กับ น่าน? ความ ไม่ สบายใจ เริ่ม ก่อตัว ขึ้น ใน ใจ เธอ แต่ ใน ขณะเดียวกัน ความ อยาก รู้ ก็ มี มาก กว่า … ถ้า นี่ คือ โอกาส เดียว ที่ เธอ จะ ได้ รู้ ความจริง เกี่ยวกับ ครอบครัว ของ เธอ เธอ จะ ปล่อย มัน ไป ได้ อย่าง ไร? ใน ตอนนั้น เอง ประตู ห้องโถง ก็ ถูก เปิด ออก อย่าง นุ่มนวล รินดา สะดุ้ง พลาง รีบ เก็บ โทรศัพท์ มือถือ ใส่ กระเป๋า เธอ มอง ไป ที่ ประตู ด้วย ความ หวัง ว่า จะเป็น น่าน ที่ กลับ มา … แต่ คนที่ เดิน เข้ามา นั้น … กลับ ไม่ใช่ น่าน … เป็น หญิง สาว ใน ชุด สี ขาว สะอาด ใบหน้า ของ เธอ ดู อ่อนโยน และ สง่างาม แต่ ดวงตา ของ เธอ กลับ ฉาย แวว ที่ ลึกลับ บางอย่าง “คุณ คง เป็น คุณ รินดา สินะคะ” หญิงสาว กล่าว ด้วย น้ำเสียง ที่ ไพเราะ “ดิฉัน ชื่อ เมขลา” “คุณ … มา จาก ไหน คะ?” รินดา ถาม ด้วย ความ ระแวง “ดิฉัน มา ตาม คำสั่ง ของ คุณ น่าน ค่ะ” เมขลา ตอบ “เขา ฝาก ให้ มา พา คุณ ไป ที่ ที่ ปลอดภัย” “แต่ เขา บอก ว่าจะ ส่ง คน อื่น มา” รินดา กล่าว “เขา เปลี่ยนใจ ค่ะ” เมขลา ยิ้ม บางๆ “เขา รู้ ว่า คุณ คง จะ ไม่ สบายใจ ถ้า ต้อง อยู่ ที่ นี่ คนเดียว” รินดา ลังเล เธอ มอง ไป ที่ เมขลา อย่าง พิจารณา … เธอ ดู น่าเชื่อถือ … แต่ เธอ ก็ อด สงสัย ไม่ได้ ว่า ทำไม น่าน ถึง ได้ เปลี่ยนใจ อย่าง กะทันหัน … “แล้ว เรา จะ ไป ไหน กัน คะ?” เธอ ถาม “ไป ที่ ที่ คุณ จะ ปลอดภัย ที่สุด ค่ะ” เมขลา ตอบ “ที่ นั่น คุณ จะ ได้ พักผ่อน และ รอ คุณ น่าน กลับ มา” เมขลา ค่อยๆ พา รินดา เดิน ออก จาก ห้องโถง ไป ตาม ทางลับ อีก เส้นทาง หนึ่ง “คุณ รู้ ไหม คะ ว่า ทำไม คุณ น่าน ถึง ได้ ไป จาก คุณ อย่าง เร่งด่วน?” เมขลา ถาม “เขา บอก ว่า มี เรื่อง ด่วน ที่ บ้าน ค่ะ” รินดา ตอบ “ใช่ ค่ะ เรื่อง ด่วน นั้น เป็น เรื่อง ที่ เกี่ยวกับ มรดก ของ ตระกูล เขา ค่ะ” เมขลา กล่าว “มรดก? อะไร คะ?” “เป็น มรดก ที่ สำคัญ มาก ค่ะ เป็น สิ่งที่ เขา ต้อง ปกป้อง อย่าง ถึง ที่สุด” เมขลา พูด พลาง เหลือบ มอง ไป ที่ รินดา “บางที… มรดก นั้น อาจจะ เกี่ยว ข้อง กับ คุณ ด้วย ก็ ได้ นะคะ” คำพูด ของ เมขลา ทำให้ รินดา ใจเต้น แรง อีกครั้ง “เกี่ยว กับ ฉัน?” “ใช่ ค่ะ” เมขลา ยิ้ม “ทุกอย่าง กำลัง จะ ถูก เปิดเผย ใน ไม่ ช้า” พวกเธอ เดิน มา ถึง ปาก ทางออก ของ อุโมงค์ เห็น แสง สว่าง สาด ส่อง ลง มา “ก่อน ที่คุณ จะ ไป ที่ นั่น” เมขลา กล่าว “มี ของ บางอย่าง ที่คุณ อาจจะ อยาก จะ ดู ไว้ ก่อน” เธอ ยื่น กล่อง ไม้ โบราณ ใบเล็ก ให้ กับ รินดา “นี่ คือ ของ ที่คุณ แม่ ของคุณ ฝาก ไว้ ให้ คุณ นาน มา แล้ว” รินดา รับ กล่อง ไม้ มา ด้วย ความ ประหลาดใจ เธอ เปิด มัน ออก … และ สิ่งที่ เธอ เห็น ข้างใน … ทำให้ เธอ แทบ หยุด หายใจ …