พิมพ์ดาวและเพลิงยังคงยืนนิ่งอยู่กลางสวนลับที่ตอนนี้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แม้ร่างของมายาจะเลือนหายไปแล้ว แต่พลังงานอันอบอุ่นและคำพูดของเธอยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ "เธอ... คิดว่า... เรา... จะทำได้... จริงๆ... เหรอ... เพลิง" พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา มีแววของความไม่แน่ใจปะปนอยู่ เพลิงหันมามองพิมพ์ดาว ดวงตาของเขาฉายแววของความมั่นใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "ผม... คิดว่า... เรา... ทำได้... ครับ" เขาตอบ "คุณย่า... ท่าน... ไม่ได้... ทิ้ง... เรา... ไว้... โดย... ปราศจาก... อาวุธ... และ... ท่าน... ก็... เลือก... เรา... ด้วย... เหตุผล... บางอย่าง..." "ฉัน... เข้าใจ... ในเจตนา... ของคุณย่า... และ... มายา... แล้วค่ะ" พิมพ์ดาวกล่าว พลางมองไปรอบๆ ตัว "แต่... การต้อง... เผชิญหน้า... กับ... 'เงา'... ที่... สามารถ... กลืนกิน... ทุกสิ่ง... มัน... ฟังดู... น่ากลัว... เกินไป... จริงๆ... นะคะ" "ผม... รู้... ครับ" เพลิงยอมรับ "แต่... ความกลัว... ไม่ใช่... สิ่งที่จะ... หยุดยั้ง... เรา... ได้... ถ้าเรา... มัวแต่... หวาดกลัว... เรา... ก็จะ... ไม่สามารถ... ทำอะไร... ได้เลย..." "แล้ว... เรา... จะ... เริ่มต้น... จาก... ตรงไหน... ดีล่ะคะ" พิมพ์ดาวถาม พลางกวาดสายตาไปสำรวจดอกไม้รอบตัวอีกครั้ง "มายา... บอกว่า... พลังงาน... ของดอกไม้... เปราะบาง... เรา... จะ... ต้อง... ดูแล... มัน... อย่างไร... ล่ะคะ" "เรา... ต้อง... เริ่มต้น... จาก... การ... เข้าใจ... และ... เรียนรู้... อย่าง... ที่... มายา... บอก... ครับ" เพลิงกล่าว "เรา... ได้รับ... พลังงาน... แห่ง... สายใย... แล้ว... ตอนนี้... เรา... ต้อง... ฝึกฝน... ที่จะ... ใช้... มัน... และ... เชื่อมโยง... กับ... ธรรมชาติ... ให้... มากขึ้น..." "เหมือน... ที่... คุณย่า... เขียนไว้... ในบันทึก... ว่า... 'การฟัง... เสียงของ... ผืนดิน'... หรือ... 'การสัมผัส... ลมหายใจ... แห่ง... ชีวิต'... ใช่ไหมคะ" พิมพ์ดาวเสริม "ใช่ครับ" เพลิงพยักหน้า "เรา... ต้อง... ใช้... เวลา... อยู่... กับ... สวนแห่งนี้... ให้... มากกว่า... เดิม... สังเกต... การเปลี่ยนแปลง... เล็กๆ... น้อยๆ... ของ... ดอกไม้... และ... สรรพสิ่ง... ที่นี่..." "ฉัน... สัญญากับ... คุณย่า... และ... มายา... แล้ว... ว่า... จะ... ปกป้อง... สวนแห่งนี้..." พิมพ์ดาวกล่าว พลางวางมือลงบนกลีบดอกไม้สีรุ้งดอกหนึ่งที่เปล่งประกายอ่อนๆ "ฉัน... จะ... ทำ... ทุกอย่าง... ที่... สามารถ... ทำได้..." "และ... ผม... จะ... อยู่... เคียงข้าง... คุณ... เสมอ... ครับ" เพลิงกล่าว พลางวางมือลงบนมือของพิมพ์ดาว แสงอบอุ่นจากดอกไม้ส่องกระทบมือของทั้งคู่ ทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น "เรา... อาจจะต้อง... กลับไป... อ่าน... บันทึก... ของคุณย่า... อีกครั้ง... ด้วย..." พิมพ์ดาวเสนอ "บางที... เรา... อาจจะ... มองข้าม... ความหมาย... ที่ซ่อนเร้น... ไป... ใน... ครั้งก่อนๆ..." "เป็น... ความคิด... ที่ดี... ครับ" เพลิงเห็นด้วย "หลังจาก... นี้... เรา... จะ... ค่อยๆ... ทำ... ความเข้าใจ... ทีละ... ขั้น... ทีละ... ตอน... เรา... ไม่ต้อง... รีบร้อน... เรา... มี... เวลา... ที่จะ... เรียนรู้..." ทั้งสองคนค่อยๆ เดินสำรวจสวนลับอีกครั้ง แต่คราวนี้... ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป พวกเขามองเห็นรายละเอียดที่เคยละเลยไป เห็นการเคลื่อนไหวของแมลงที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง เห็นการคลี่บานของดอกไม้ที่ค่อยๆ ผลิบานตามจังหวะของธรรมชาติ และสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว "ดูสิคะ... ดอกไม้นั่น..." พิมพ์ดาวชี้ไปยังดอกไม้สีม่วงเข้มที่กำลังจะบาน "มัน... ดูเหมือน... จะ... กำลัง... กระซิบ... อะไร... บางอย่าง... กับ... เรา..." เพลิงก้มลงมองตาม "ผม... ก็... รู้สึก... เหมือนกัน... ครับ" เขาตอบ "มัน... เป็น... เสียง... ที่... แผ่วเบา... แต่... ชัดเจน... เหมือน... กับ... ว่า... มัน... ต้องการ... จะ... บอก... อะไร... บางอย่าง... กับ... เรา..." "เรา... จะ... ต้อง... เรียนรู้... ที่จะ... ฟัง... เสียง... เหล่านี้... ให้... ได้..." พิมพ์ดาวกล่าว พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ทุกสิ่ง... ที่นี่... กำลัง... บอก... เรา... ถึง... วิธี... การ... ปกป้อง... มัน..." "และ... เรา... ก็... จะ... เรียนรู้... มัน... ครับ" เพลิงยืนยัน "เรา... จะ... ทำให้... สวนแห่งนี้... กลับมา... งดงาม... และ... แข็งแกร่ง... กว่า... เดิม... เพื่อ... ที่จะ... สามารถ... ต้านทาน... สิ่ง... ที่... กำลัง... จะ... มาถึง..." ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันสงบเงียบของสวนลับนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากบริเวณพุ่มไม้ด้านในสุดของสวน เป็นเสียงที่แหบพร่าและแหลมเล็ก ชวนให้ขนลุก "ใคร... อยู่... ตรงนั้น..." พิมพ์ดาวเอ่ยถามด้วยความระแวง ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้น "ผม... ว่า... เรา... ควรจะ... ไป... ดู... หน่อย..." เพลิงกล่าว พลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง พิมพ์ดาวพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกถึงกระแสของความผิดปกติที่แผ่ซ่านออกมาจากบริเวณนั้น เป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากพลังงานอันสงบสุขของสวนอย่างสิ้นเชิง ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้พุ่มไม้ที่หนาทึบนั้น หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น เมื่อเข้าไปใกล้ พิมพ์ดาวก็สังเกตเห็นว่าที่โคนต้นไม้ต้นหนึ่ง มีบางสิ่งบางอย่างกำลังซุกตัวอยู่ มันมีลักษณะเป็นก้อนสีดำคล้ำ ดูเหมือนจะกำลังพยายามขุดคุ้ยอะไรบางอย่างอยู่บนพื้นดิน "นั่น... มัน... คือ... อะไร..." พิมพ์ดาวกระซิบ "ผม... ไม่แน่ใจ... ครับ" เพลิงตอบ พลางเตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะ ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตสีดำนั้นก็หันมาเผชิญหน้ากับพวกเขา มันมีดวงตาเล็กๆ สีแดงฉานที่จ้องมองมาที่ทั้งสองคนด้วยความเกลียดชัง และมีรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันแหลมคม "มัน... ไม่ใช่... ส่วนหนึ่ง... ของ... สวน... นี้..." พิมพ์ดาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ "มัน... คือ... สิ่งที่... มายา... เตือน... เรา... ไว้..." เพลิงกล่าว พลางก้าวมายืนขวางหน้าพิมพ์ดาว "มัน... คือ... เงา..."