แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยทาบทับผืนน้ำทะเลให้เป็นประกายสีทองอร่าม กลิ่นอายเค็มๆ ของทะเลที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก แก้วตาลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอเดินไปยังชายหาดที่คุ้นเคย ชายหาดแห่งนี้คือที่ที่เธอเคยมาพักผ่อนตั้งแต่เด็ก และที่นี่เองคือจุดเริ่มต้นของความผูกพันกับนที นทียืนอยู่ข้างๆ แก้วตา จ้องมองไปยังผืนน้ำอันกว้างใหญ่ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพสีทองของแสงตะวัน แก้วตาหันไปมองเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "จำได้ไหมคะคุณนที ที่นี่คือที่ที่ดิฉันเคยมาเล่าความฝันให้คุณฟังครั้งแรก" นทีพยักหน้า "จำได้สิครับ ผมจำได้ทุกอย่างที่คุณเล่าให้ฟังในวันนั้น วันที่เราคุยกันใต้แสงจันทร์" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น "ผมดีใจที่คุณพาผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง" "ดิฉันอยากจะบอกคุณนทีว่า… ตอนนี้ ดิฉันพร้อมแล้วค่ะ" แก้วตาเอ่ยเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น "พร้อมที่จะเดินตามความฝันของเราไปด้วยกัน" นทีจับมือของแก้วตาไว้แน่น "ผมก็พร้อมเหมือนกันครับ แก้วตา ความฝันที่อยากจะออกเดินทางไปทั่วโลก มันไม่ใช่ความฝันของผมคนเดียวอีกต่อไปแล้ว มันคือความฝันของเราสองคน" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดหาดทรายและเสียงหัวใจของทั้งสองที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แก้วตาเล่าถึงความรู้สึกของเธอที่อยากจะสัมผัสโลกกว้าง อยากจะเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ๆ และอยากจะแบ่งปันประสบการณ์เหล่านั้นกับนที "ตอนแรก ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ ว่าตัวเองจะทำได้ไหม" แก้วตาเล่าต่อ "ความกลัว ความกังวลมันมีอยู่เสมอ แต่พอได้มาอยู่กับคุณนที ได้เห็นคุณใช้ชีวิตอยู่กับความฝันของคุณ มันก็เป็นแรงบันดาลใจให้ดิฉันกล้าที่จะก้าวออกไป" "คุณแก้วตาครับ" นทีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณเองก็เป็นแรงบันดาลใจให้กับผมเช่นกัน ความกระตือรือร้นของคุณ ความรักในการเรียนรู้ของคุณ มันทำให้ผมอยากที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น อยากจะเขียนเรื่องราวที่ดียิ่งขึ้น" ทั้งสองเดินไปตามชายหาด ปล่อยให้สายลมทะเลพัดพาเอาความกังวลต่างๆ ออกไป พวกเขาพูดคุยกันถึงแผนการในอนาคตถึงการเดินทางที่พวกเขาจะไปเยือนด้วยกัน แก้วตาอยากจะไปดูแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ อยากจะไปสัมผัสความหนาวเย็นที่รัสเซีย ส่วนนทีก็ใฝ่ฝันที่จะไปเดินป่าที่แอมะซอน และไปดูซากุระที่ญี่ปุ่น "เราจะเริ่มที่ไหนกันดีคะ" แก้วตาถามขณะที่มองไปยังเส้นขอบฟ้า "มีที่ไหนที่คุณนทีอยากไปเป็นพิเศษไหมคะ" นทีหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองแก้วตา "ผมอยากจะพาคุณไปที่ที่ผมเคยไปแล้วรู้สึกประทับใจที่สุด" "ที่ไหนคะ" แก้วตาถามอย่างตื่นเต้น "ที่ประเทศอิตาลีครับ" นทีตอบ "ผมเคยไปที่นั่นเมื่อหลายปีก่อน ได้เห็นสถาปัตยกรรมที่สวยงาม ได้ลิ้มลองอาหารอร่อยๆ และได้สัมผัสกับวิถีชีวิตของผู้คนที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ผมคิดว่าคุณแก้วตาจะต้องชอบที่นั่นแน่ๆ" "อิตาลี" แก้วตาทวนคำ "น่าสนใจมากค่ะ ดิฉันเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับอิตาลีมาบ้าง แต่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้ไป" "ผมจะพาคุณไปดูโคลอสเซียมที่โรม ไปล่องเรือกอนโดลาที่เวนิส ไปชมหอเอนเมืองปิซ่า แล้วเราจะไปทานเจลาโต้ที่อร่อยที่สุดในโลกกัน" นทีเล่าด้วยความตื่นเต้น แววตาของเขาเป็นประกายเมื่อพูดถึงการเดินทาง "ฟังดูน่าตื่นเต้นจังเลยค่ะ" แก้วตายิ้ม "ดิฉันตื่นเต้นที่จะได้ไปกับคุณนะคะ" หลังจากใช้เวลาอยู่บนชายหาดจนตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ทั้งสองก็ตัดสินใจเดินทางกลับไปที่บ้านพักริมทะเล เพื่อเตรียมตัวสำหรับภารกิจต่อไป "ก่อนที่เราจะเริ่มเดินทางจริงๆ" แก้วตาพูดขึ้น "ดิฉันอยากจะขอเวลาสักพักเพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่าง" "ได้เลยครับ" นทีตอบ "คุณอยากจะทำอะไร ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเสมอ" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาเอ่ย "ดิฉันอยากจะไปเยี่ยมน้องสาวที่ต่างจังหวัดก่อนสักครั้ง แล้วก็… อยากจะเคลียร์งานที่บริษัทให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้" "ผมเข้าใจครับ" นทีพยักหน้า "ผมก็จะใช้เวลาช่วงนี้ในการเตรียมตัวเรื่องงานเขียนของผมด้วย" พวกเขากลับมาถึงบ้านพัก บรรยากาศภายในบ้านยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม แม้จะอยู่ไม่นานนัก แต่ก็รู้สึกเหมือนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ "คืนนี้ เราจะทำอะไรกันดีครับ" นทีถามขณะที่กำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้า "คืนนี้… เราจะทานอาหารทะเลสดๆ กันนะคะ" แก้วตาเสนอ "แล้วก็… อยากจะใช้เวลาเงียบๆ ด้วยกันอีกสักคืน ก่อนที่เราจะต้องแยกกันไปสะสางภารกิจส่วนตัว" "ดีเลยครับ" นทีเห็นด้วย "ผมจะไปหาซื้อวัตถุดิบสดๆ มาทำอาหารให้คุณทาน" ทั้งสองใช้เวลาช่วงเย็นอย่างมีความสุข แก้วตาเตรียมเครื่องดื่ม ส่วนนทีลงมือทำอาหารทะเลจานพิเศษด้วยฝีมือของเขาเอง กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่วบ้าน "คุณแก้วตาครับ" นทีเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังจัดจาน "ผมมีความสุขมากจริงๆ ที่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง" "ดิฉันก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ คุณนที" แก้วตาตอบ "ขอบคุณนะคะที่เข้ามาในชีวิตดิฉัน" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" นทีพูดพลางยื่นจานอาหารให้เธอ "ขอบคุณที่ทำให้ความฝันของผมเป็นจริง" หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสองก็มานั่งเล่นริมระเบียง ชมดาวที่กำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า "คุณนทีคะ" แก้วตาถามขึ้น "คุณเคยกลัวไหมคะ… กลัวว่าความฝันของเรามันจะยิ่งใหญ่เกินไป จนเราอาจจะไปไม่ถึง" นทีกอดไหล่แก้วตาเบาๆ "เคยสิครับ ผมเองก็เคยมีความกลัวเหมือนกัน แต่เมื่อมีคุณอยู่เคียงข้าง ผมรู้สึกว่าความกลัวเหล่านั้นมันเล็กลงไปเลย" "เพราะเรามีกันและกัน" แก้วตาเสริม "ใช่ครับ เพราะเรามีกันและกัน" นทีตอบ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" คืนนั้น ทั้งสองนอนหลับไปด้วยความรู้สึกสงบและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง การเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และพวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามา