หลังจากกลับจากบ้านพักของน้ำ แก้วตามีเรื่องมากมายที่ต้องประมวลผลในหัว เธอพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น และพยายามหาทางที่จะพูดคุยกับนทีเรื่องนี้ ในค่ำวันนั้น ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน แก้วตาก็ตัดสินใจที่จะเอ่ยปาก "นทีคะ" แก้วตาเริ่ม "วันนี้ฉันไปเจอน้ำมาค่ะ" นทีชะงักมือที่กำลังจะตักอาหารเข้าปาก เขามองแก้วตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณแก้วตา… ไปเจอน้ำมาเหรอครับ แล้ว… เป็นยังไงบ้าง" "ฉัน… ฉันคุยกับเธอค่ะ" แก้วตาตอบ "เธอเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฉันฟังแล้ว" นทีวางช้อนส้อมลง เขามองแก้วตาด้วยสายตาที่อ่อนลง "คุณแก้วตา… ผมขอโทษนะครับ ที่ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง" "ไม่เป็นไรค่ะ" แก้วตาตอบ "ฉันเข้าใจ" "ผม… ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับเรื่องราวในอดีตของผม" นทีกล่าว "ผมอยากให้คุณมีแต่ความสุข" "แต่การที่คุณเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว… มันอาจจะทำให้คุณเจ็บปวดมากกว่านะคะ" แก้วตาบอก "ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้เสมอ พร้อมที่จะรับฟังคุณเสมอ" นทีมองแก้วตาด้วยความรัก เขาเอื้อมมือไปจับมือของแก้วตาไว้ "คุณน้ำ… เธอเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วค่ะ" แก้วตาพูดต่อ "ว่าทำไมเธอถึงหายไป… และเรื่องหนี้สินต่างๆ" นทีหลับตาลง เขาดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด "ผม… ผมไม่คิดว่าเธอจะเล่าให้คุณฟัง" "เธอเองก็เจ็บปวดมากนะคะ" แก้วตาบอก "เธอเสียใจที่ทำให้คุณเดือดร้อน" "ผมรู้ครับ" นทีตอบ "แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ในตอนนั้น" "แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลยคะ" แก้วตาถามอีกครั้ง "ผม… ผมอายครับ" นทีสารภาพ "ผมอายที่ต้องไปกู้เงินนอกระบบมาให้เธอ ผมอายที่ผมไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้ดีกว่านี้" "แต่คุณก็ทำเต็มที่แล้วนะคะ" แก้วตาปลอบ "คุณพยายามมากจริงๆ" "ผม… ผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดครับ" นทีเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ตอนที่พวกเขามาทวงหนี้ ผมถูกทำร้ายสาหัสมาก" แก้วตาตกใจมาก เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านทีจะเคยเจ็บตัวถึงขนาดนั้น "ตอนนั้น… ผมรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายไปหมด" นทีกล่าวต่อ "ผมคิดว่าผมคงจะตายไปเสียแล้ว" "แล้ว… ใครเป็นคนช่วยคุณคะ" แก้วตาถามอย่างเป็นห่วง "เป็นเพื่อนสมัยเรียนคนหนึ่งครับ" นทีตอบ "เขาบังเอิญผ่านมาเจอพอดี เขาเลยพาผมไปโรงพยาบาล และช่วยผมเคลียร์หนี้สินบางส่วนให้" "คุณโชคดีจริงๆ ที่มีเพื่อนที่ดี" แก้วตาบอก "ใช่ครับ" นทีพยักหน้า "แต่การเคลียร์หนี้ทั้งหมด… ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย" "แล้ว… ตอนนี้หนี้สินเหล่านั้น… เป็นยังไงบ้างคะ" แก้วตาถาม "ผม… ผมยังผ่อนจ่ายอยู่ครับ" นทีตอบ "เป็นภาระที่ผมต้องแบกรับไปอีกระยะหนึ่ง" แก้วตารู้สึกสงสารนทีจับใจ เขาต้องเผชิญกับเรื่องราวเลวร้ายมากมายเพียงลำพัง "นทีคะ" แก้วตาตัดสินใจ "ฉันอยากช่วยคุณนะคะ" นทีส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับ คุณแก้วตา ผมจะจัดการเอง" "แต่… ฉันอยากช่วยคุณจริงๆ ค่ะ" แก้วตาคะยั้นคะยอ "เราแต่งงานกันแล้วนะคะ เราควรจะช่วยกัน" นทีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพิจารณาคำพูดของแก้วตา "ผม… ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรดี" นทีกล่าว "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเต็มใจช่วยผมขนาดนี้" "ก็เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนี่คะ" แก้วตายิ้ม "เราต้องผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน" นทีมองแก้วตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง เขาดึงแก้วตาเข้ามากอด "ขอบคุณนะครับ คุณแก้วตา" นทีกล่าวเสียงเบา "ผมโชคดีที่สุดที่มีคุณ" แก้วตากอดตอบนทีแน่น เธอรู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา และได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเขา "แล้ว… เรื่องคุณน้ำล่ะคะ" แก้วตาถาม "เธอ… เป็นยังไงบ้าง" "ผม… ผมไม่เคยรู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน" นทีตอบ "หลังจากที่เธอหายไป ผมก็พยายามตามหาอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่เจอ" "วันนี้ฉันไปเจอเธอค่ะ" แก้วตาบอก "เธอพักอยู่ที่บ้านญาติในอำเภอใกล้เคียง" นทีดูประหลาดใจ "จริงเหรอครับ" "ค่ะ" แก้วตาพยักหน้า "เธอ… เธอยังคิดถึงคุณอยู่นะคะ" นทีเงียบไปครู่หนึ่ง เขาดูมีท่าทีที่ซับซ้อน "ผม… ผมดีใจที่เธอสบายดี" "คุณน้ำ… เธอเสียใจมากค่ะ ที่ทำให้คุณเดือดร้อน" แก้วตาบอก "เธอขอโทษคุณนะคะ" "ผม… ผมเข้าใจเธอครับ" นทีตอบ "ตอนนั้น… เราทั้งคู่ก็ยังเด็ก และมีปัญหาหลายอย่าง" "แล้ว… คุณคิดว่าจะไปหาเธอไหมคะ" แก้วตาถาม นทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ผม… ผมยังไม่แน่ใจครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ" แก้วตาบอก "คุณลองคิดดูนะคะ" ทั้งสองนั่งเงียบๆ ไปสักพัก บรรยากาศอบอุ่นไปด้วยความเข้าใจและความรัก "คุณแก้วตาครับ" นทีเอ่ยขึ้น "ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกคุณ" "มีอะไรคะ" แก้วตาถาม "เรื่อง… เรื่องหนังสือที่ผมกำลังเขียนอยู่" นทีกล่าว "มันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ… ความรักที่ต้องเผชิญกับอุปสรรค" "น่าสนใจจังค่ะ" แก้วตาตอบ "เป็นเรื่องราวของคุณกับคุณน้ำหรือเปล่าคะ" นทีส่ายหน้า "ไม่เชิงครับ แต่มันก็มีส่วนเกี่ยวข้อง" "แล้ว… คุณอยากจะให้ฉันอ่านไหมคะ" แก้วตาถาม "ผม… ผมอยากให้คุณอ่านครับ" นทีตอบ "ผมอยากให้คุณเป็นคนแรกที่ได้อ่าน" แก้วตารู้สึกตื่นเต้น เธอรู้ว่าหนังสือเล่มนี้ต้องมีความหมายต่อชีวิตของนทีมาก "ฉันรออ่านนะคะ" แก้วตาบอก ในคืนนั้น แก้วตารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าจะมีเรื่องราวในอดีตที่ต้องเผชิญ แต่เธอก็รู้ว่าความรักของเธอกับนทีจะแข็งแกร่งพอที่จะก้าวผ่านทุกสิ่งไปได้